Categorie archief: 2006: Camino Frances

De eerste kilometers

18 km – 25.740 stappen

Nou, daar gaat-ie dan. Na alle drukte de laatste week was het vanmorgen dan eindelijk zover. Ik heb heel veel cadeautjes en goede wensen meegekregen. Veel mensen kwamen me vanochtend thuis nog even uitzwaaien en Marnix, Ton en Suzanne zijn meegelopen tot de pont. Halverwege nog even koffiedrinken op het Kunstcentrum en dan de pont op en zwaaien naar de achterblijvers! Het begon al goed, want bij vertrek hoosde het uit de lucht, het waaide stevig en het was koud.
Maar eenmaal aan de overkant was het droog en het is verder droog gebleven. Om half vier was ik al op mijn eerste adres in Sloten en viel meteen met mijn neus in de boter: echte Zeeuwen van afkomst en bekend met de route naar Santiago. De fles kwam al gauw op tafel en het werd heel gezellig!
Morgen loop ik naar De Kwakel, maar voor vandaag zit het erop en zijn dus de eerste kilometers gelopen!!

8-4-2006: Het thuisfront

De laatste weken heeft hier thuis uiteraard alles gedraaid om de komende voettocht van Theo naar Santiago. We zijn er druk mee geweest; Theo om te zorgen dat alles klaar was en ik om allerlei ingewikkelde zaken als foto’s en films, die hij zal opsturen, op de computer te leren zetten. Overal liggen nu papiertjes met aanwijzingen.
Je leeft er allebei dus naar toe, maar ‘t gekke is dat je je tegelijkertijd niet goed kunt realiseren dat het nu echt zal gaan gebeuren. Toen we vanmorgen opstonden, kon ik me gewoon niet voorstellen, dat dit voorlopig onze laatste ochtend samen zou zijn en ik dus morgenochtend in mijn eentje zit te ontbijten.
Het is wel geweldig leuk te zien hoe iedereen meeleeft en belangstelling toont. Al die doordachte cadeautjes, al die mensen die nog even gedag komen zeggen en het allerbeste wensen. Ik geniet ervan dat het nu eens helemaal om hem gaat, dat heeft hij zeker verdiend.

Vertrek-2-web

En dan ineens is het zover en stapt je man de deur uit. Dan mag je hem nog even ontmoeten bij het laatste kopje koffie in het Kunstcentrum en ook dat is leuk. Het is leuk om te zien hoe Theo het daar naar zijn zin heeft en zich er thuisvoelt. En, eerlijk is eerlijk, ik ben apetrots op hem als ik hem zo zie en weet aan welke onderneming hij gaat beginnen. Wie had dat een paar jaar geleden kunnen denken??
Met alle goede wensen en de belofte dat het Kunstcentrum zijn schoenen zal sponsoren, stappen we dan ook hier de deur uit. Marnix, Ton en Suzanne lopen met hem mee naar de pont en ik wacht hen daar op, want ook meelopen doe ik maar niet, ik zou na vijf minuten al een last zijn in plaats van een lust.

De pont ligt al te wachten en na nog een laatste “Veel geluk en heel veel plezier” verdwijnt hij dan letterlijk uit je gezichtsveld.

Vertrek-39-web

En je denkt bezorgd: “Wat kan er allemaal niet gebeuren?”, maar het allerlaatste dat we nog in de verte zien, is de Jacobsschelp achter op zijn rugzak en als dat geen goed teken is, weet ik het niet meer!

Schelp-rugzak-web

Noord-Hollands Dagblad

NH-Dagblad-web Dominee Hans Neels van de Noorderkerk aan de Heijermansstraat zet de eerste stempel voor de 62-jarige Theo den Otter, die wandelt van woonplaats Zaandam naar Santiago de Compostela. (foto: Bart Homburg)

ZAANDAM – ‘Daar heb je het nou al jaren over, doe het dan ook eens een keer’. Die verzuchting slaakte Gery den Otter enige tijd terug tegen haar man Theo. Zaterdagmorgen was het zo ver en vertrok de Zaandammer te voet vanuit zijn woonplaats richting het bedevaartsoord Santiago de Compostela in het noordwesten van Spanje.
Den Otter heeft zich goed voorbereid op de tocht. “Ja, ik heb veel geoefend en ben er klaar voor. Ik ben gestopt met werken en heb nu meer tijd dan geld, zeg maar. Ik heb de tocht altijd willen maken, het lijkt me heel mooi. Het is zeker geen eenvoudige klus, want het gaat wel om 2800 kilometer. De eerste dagen wil ik tussen de twintig à vijfentwintig kilometer wandelen. Ben ik aan het wandelen gewend geraakt, dan wil ik dat opvoeren tot rond de dertig kilometer per dag.”
Slapen
De 62-jarige Zaandammer denkt zo’n vier maanden nodig te hebben voor de tocht. “Voor onderweg heb ik een eenpersoonstentje meegenomen. Ik kan ook een keer bij een oud-collega slapen. Verder zie ik wel waar ik kan slapen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat goed komt.”
Als bewijs van zijn wandeltocht haalt Den Otter stempels op bij kerken. De eerste stempel werd gezet in de Noorderkerk aan de Heijermansstraat in Zaandam.
“Dat is een traditie, dat doen fietsers ook. In elk dorpje staat wel een kerk. In de kerk in Santiago de Compostela krijg je naast een stempel ook een diploma. Ik ben zelf aangesloten bij de protestantse gemeente, maar Santiago is een katholiek bedevaartsoord. Als je terug gaat in de geschiedenis gaat het om een mengelmoes van Griekse en Keltische culturen. Dus het moet kunnen.”
Het bedevaartsoord van Santiago de Compostela werd in de achtste eeuw gebouwd op de plaats waar het lichaam van de heilige Jacobus was teruggevonden.
Onthoofd
De apostel Jacobus keerde na een mislukte evangelisatietocht in Spanje terug naar Jeruzalem, waar hij in het jaar 44 door de heerser Herodes werd onthoofd. Zijn leerlingen brachten zijn dode lichaam in een boot zonder roer, maar met een engel als gids, naar Spanje. Eeuwen later (813) werden de relieken door bisschop Theodomir gevonden op een heuvel, die op bijzondere wijze door sterren verlicht was: Campus Stellae – veld van sterren, vandaar Compostela. Daar werd een kerk gebouwd, de voorloper van de huidige imposante kathedraal. In de loop der eeuwen won de plaats aan betekenis als bedevaartsoord en ontstonden door heel Europa routes naar Compostela.
Wie de verrichtingen van de Zaandamse wandelaar wil volgen kan terecht op de website www.pelgrimtheo.com.

Het eerste stempel

stempel-web

Nou,daar staat-ie dan, mijn allereerste stempel! En dat viel nog niet eens mee. Het leek me leuk om als eerste stempel dat van de Noorderkerk in Zaandam te hebben. Dus naar het kerkelijk bureau. Er werd gezocht en gezocht, maar helaas, er was geen stempel te vinden. Iedereen wist dat er ergens één moest zijn, maar waar????

Eerste-stempel-web Gelukkig bracht de scriba uitkomst, zij zorgde voor het stempel en zo kwam het toch voor elkaar.
Dus nu gaat het dan echt gebeuren. Morgenochtend vertrek ik van huis om ongeveer tien uur. Dan ga ik onderweg voor het laatst op de koffie in het Kunstcentrum en loop ik vervolgens door naar de pont, waar ik om ongeveer half twaalf hoop te arriveren!
Wie zin heeft met me mee te lopen tot de pont is welkom, wie me bij de pont uit wil zwaaien, is ook welkom. Maar daarna stap ik op de pont en vaar de ‘Zaanse grens’ over en heeft iedereen dus alleen nog het nakijken!

De laatste voorbereidingen

Alhoewel het lang stil bleef vanuit Zaandam, bruist het hier toch van activiteiten. Afgelopen zaterdag zijn bijvoorbeeld de laatste inkopen gedaan voor DE TOCHT. Nog even een tweede afritsbroek gekocht en een kompas plus een Zwitsers mes met als belangrijkste attribuut een kurkentrekker. Ook een paar superlichtgewicht sandalen voor ’s avonds. Jullie begrijpen dat als ik met Gery naar een buitensportwinkel ga, ze de hele winkel wel zou willen leegkopen. Ik blijk zowat alles nodig te hebben.
En vandaag wordt ook vast een nieuw stel aangepaste schoenen aangemeten door de schoenmaker. “Dan zijn ze maar vast klaar als de huidige versleten zijn onderweg”, aldus de schoenmaker. De man komt diep onder de indruk van mijn plannen want, zoals hij zegt: “Ik heb bijna uitsluitend klanten die al blij zijn als ze vanuit het huis door de tuin naar het schuurtje kunnen lopen”.
Verder heb ik gisteren op het Kunstcentrum officieel vast afscheid genomen. Er waren een paar collega’s die echt vertrekken, maar ik had er uiteraard niet op gerekend dat ook ik in dat rijtje zou voorkomen, omdat ik weer terugkom na mijn poging Santiago te halen. Maar om mij moed in te spreken, kreeg ik van de collega’s een fles wijn voor thuis met Gery, een kunstwerkje om het Kunstcentrum niet te vergeten en een financiële ondersteuning met het verzoek een kaarsje te branden bij aankomst. Dat was heel gezellig en het maakt mij wel steeds ongeduldiger om op stap te gaan.
Vorige week aten wij bij vrienden en daar kreeg ik een klein poppetje uit Guatamala. Volgens de legende moet je je zorgen aan het poppetje vertellen als je naar bed gaat. Daarna leg je het onder je kussen en dan zijn de zorgen de volgende ochtend verdwenen. Ook kreeg ik een klein vogeltje van aardewerk met daarin gestoken een papiertje waarop een wens van de gevers. Ook nog een praktische zitlap voor onderweg. Geweldig toch!!! Ik word er verlegen van……!!!
Ik train, zoveel mogelijk met rugzak, hier in de buurt. Dat is misschien niet zo ondernemend, maar ja, ik moet de conditie toch een beetje op peil houden. Ook bespreken Gery en ik allerlei probleempjes, voorzover we die nu bedenken natuurlijk, want in de praktijk zal het allemaal wel weer anders gaan. In ieder geval moet ik deze week nog naar de kapper, en naar Pied à Terre voor een routegidsje van Eindhoven naar Maastricht via de Kempenroute. En ik ga deze week een eerste stempel halen in de Noorderkerk. Ik hoop dat er nog veel zullen volgen.

22-2-2006: Het thuisfront

Ja, zo gaat dat dan…… Je zegt in een nietsvermoedend ogenblik tegen je man, die het al jaren heeft over een pelgrimstocht naar Santiago de Compostela: “Daar heb je het nou al jaren over, doe het dan eens een keer!” en voor je het weet, betreed je een andere wereld. Om een eenvoudig voorbeeld te noemen: Voor mij waren sokken dingen, die je ’s morgens half slapend aan je voeten doet en blij bent als de hiel van onderen zit in plaats van aan de bovenkant. Als je bij C & A of zo bent, ruk je zo’n pak van 4 paar voor € 10 uit de bak en kun je weer een tijdje verder. Inmiddels weet ik nu dat dit een uitermate oppervlakkige opvatting is, want sokken zijn helemaal geen ‘dingen’, sokken zijn SOKKEN en die kies je uiterst zorgvuldig, daar doe je uren over en je hebt linker- en rechtersokken! Ik moest daar de eerste keer erg om lachen, tot ik bij de kassa € 35 moest neertellen! In mijn onschuld beschouwde ik wandelen als een hobby die bijna niets kostte, maar ik weet nu dat een weekje Tenerife minder kost!
Alles hier staat nu in het teken van de pelgrimstocht en de stemming is wisselend. De ene dag hoor ik naast mij mompelen, dat het niet doorgaat, want “lopen met zo’n enkel, dat wordt niks” en als ik de rugzak dan maar weer op zolder wil gaan brengen, blijkt ineens dat die slechte enkel slechts een rimpeling in de vijver is, waardoor een echte wandelaar zich niet laat tegenhouden! De wandelsport: ik zie het, maar doorgrond het niet! Jaren geleden heb ik eens 6 km gewandeld en toen ik thuis kwam, had ik niet een paar blaren, nee, ik had twee voetzolen vol blaren en als ik terugdenk aan die barre tocht, herinner ik mij hoe ik voortstrompelde in wanhoop. Nog dagen heb ik mij het hoongelach van mensen moeten laten welgevallen, die mij toch eerst zeer bezorgd hadden gevraagd waarom ik zo vreselijk moeilijk liep. Sindsdien heb ik mij afgevraagd waarom er geen parkeerplaats naast het toilet thuis was, zodat ik mij daar per auto heen kan begeven. Als ik nu hoor hoeveel dagen het kost om in Maastricht te komen, zeg ik troostend: “Joh, dan breng ik je daar toch even met de auto heen?” Fout!!
Wie nu denkt dat Theo op enige steun van het thuisfront niet hoeft te rekenen, heeft het echter mis. Ik sta voor de volle 150 % achter hem en zal alles doen om hem te helpen. Als je een droom hebt en je hebt een kans om die droom waar te maken, moet je dat doen, vind ik. Je moet het in ieder geval proberen. Ik vind het ook jammer voor Theo, dat ik die droom niet heb. Soms zit het leven echter toch wel logisch in elkaar, want laat ik nu net een hobby hebben die je zittend achter de computer uit kunt voeren!
Je begrijpt dus, dat ik thuis zal blijven en dat is ook een hele ervaring. Elke avond thuiskomen in een leeg huis, niet aan tafel kunnen schuiven, maar je eigen potje moeten koken, niemand om bij uit te huilen als het tegenzit. Maar ook: eten wat ik lekker vind en Theo niet, mijn eigen gang gaan en doen waar ik op dat moment zin in heb.
Hoe het ons beiden zal vergaan? De tijd zal het leren!!

Pelgrim Theo

Toen Gery en ik begin jaren zeventig eens samen de basiliek van Vezelay bezochten en ik voor de eerste keer hoorde dat pelgrims zich daar in de Middeleeuwen verzamelden om naar Santiago de Compostela te gaan, heb ik al gezegd: “Dat wil ik ooit ook: lopend in Vezelay aankomen en van ver de basiliek al op de heuvel zien staan. En daarna ook weer daar vandaan vertrekken voor de reis naar Santiago”. Maar ja, ik werkte toen nog en dan is een tocht van enkele maanden niet erg goed te combineren met de belangen van je baas. Dus bleef het erbij dat ik dat steeds weer kon roepen als ik goed getafeld had. Stoere taal, maar tamelijk vrijblijvend. Nu ben ik al een paar jaar thuis en omdat ik er toch steeds over begon, merkte Gery op dat ik het nu toch wel snel moest doen. Zo niet, dan zou ik het nog in een rolstoel kunnen proberen, maar erg praktisch is het dan niet meer. ‘Pelgrim Theo’ gaat dus misschien wel op pad.

Overzichtsroute-web-
De route van Zaandam naar Santiago de Compostela

Bij de kreet ‘Pelgrim Theo’ hoort een verhaal:
Toen ik op een keer bij de fysiotherapeut in de wachtkamer zat, kwam er een oude bekende binnen en we raakten aan de praat over onze dagelijkse bezigheden. Ik vertelde toen aan hem waarom ik daar zat en waarom ik zo snel mogelijk op pad wilde naar Santiago. Toen hij aan de beurt was, bleef ik achter met een oude dame die ons hele gesprek uiteraard gehoord had, maar tot nu toe niets had gezegd. Na enige tijd stilte buigt ze zich naar me toe en zegt: “Als Sint Jacob wil dat u pelgrim wordt, dan wordt u ook pelgrim, hoor!” En alhoewel ik niet met een speciaal spiritueel doel aan deze wandeling begin, heeft deze opmerking me wel aangezet om door te zetten.

Het blijft natuurlijk de vraag of ik deze tocht ook kan afmaken door in Santiago aan te komen. Maar dat blijft, denk ik, voor iedereen die op pad gaat de vraag. En alleen wanneer ik besluit thuis te blijven en het in het geheel niet te proberen, is het zeker dat ik nooit zal arriveren in Santiago de Compostela. Zou dat pas duidelijk zijn en voldoening geven???