Ha, ha, ik zie jullie grijnzen of misschien wel verschrikt denken: “Wat nu?”
Nou, voor een globetrotter als ik zo langzamerhand geworden ben, was het vandaag alleen maar een mooie dag: een lange wandeling, maar werkelijk door een schitterende omgeving, met vennetjes en al. Wie had dat nu verwacht in Friesland? Het was wel een eenzame route, maar lekker in het zonnetje en met een fris windje waren de 21,3 km heel goed af te leggen. En ik passeerde vandaag de taalgrens met het daarbij behorende monument. Met de taalgrens bedoel ik dan de grens tussen het Fries, een Germaanse taal, en het Smallingerlands, een Saksische taal. Het monument bestaat dan ook uit twee delen, waarop in het ene deel de tekst in het Fries en het andere in het Smallingerlands staat.
Onderweg heb ik ook nog een (langdurig, want als een leraar eenmaal begint te vertellen……) praatje gemaakt met een vroegere leraar Frans. Die was zo’n twintig jaar geleden overspannen uit het onderwijs gestapt en er nooit meer in terug gegaan.
Verder ben ik nog geen mensen tegengekomen die ook deze Lange-Afstands-Wandeling doen, maar volgens de mevrouw in het café in Nijeberkoop waar ik nu op een taxi zit te wachten, komen er wel regelmatig mensen langs die dit Zevenwoudenpad lopen.
Ja, daar heb je hem weer, die taxi. Nou, het is heel simpel: er is hier geen enkele overnachtingsmogelijkheid en aangezien ik na een beetje heen en weer geaarzel besloten had mijn tent niet mee te nemen, is dat een beetje lastig. Om nou zo in het koude gras de nacht door te brengen is natuurlijk geen doen, het moet wel leuk blijven voor de pelgrim. Trouwens, ik ben nu helemaal geen pelgrim, alleen een wandelaar, dus ik hoef helemaal niet af te zien!! Dus heb ik een taxi gebeld en laat ik mij met duizelingwekkende snelheid naar Vledder vervoeren, waar ik twee nachten in een hotel heb geboekt. Twee nachten, omdat ik natuurlijk als een brave man morgen weer een taxi terug neem naar dit café en dan netjes weer naar Vledder ga lopen! Ik groet u allen!!
Wachten op de taxi
Zie mij nu in Beetsterzwaag
De dag begon nat, of liever gezegd heel erg nat, want het hoosde werkelijk uit de lucht. Ik hoopte op goede berichten vanuit Zaandam, want de afgelopen dagen was het steeds zo dat als het in Zaandam droog geworden is, het hier een uurtje later ook zo is. Tot mijn droefheid meldde Gery dat het daar nog regende, dus geen blij vooruitzicht. Het was dus een natte boel. Daar kwam nog bij dat ik ruim een kilometer door heel hoog gras moest lopen, zodat ik echt tot mijn middel drijfnat was. ‘t Is niks, maar op den duur krijg je ook natte voeten en van natte voeten krijg je blaren, zoals elke rechtgeaarde wandelaar kan beamen.
Maar gelukkig, om elf uur meldde Zaandam dat het droog was en de zon scheen en ziedaar……. om twaalf uur brak ook hier de zon weer door. Toen was alles weer gauw droog en waren er ruim 21 km gelopen voor ik er erg in had. Om vier uur was ik in mijn overnachtingsplaats Beetsterzwaag, maar ik kon pas om zes uur bij mijn slaapadres terecht. De vijfentachtigjarige mevrouw, die dit adres beheert, was namelijk een dagje gaan varen met de bejaarden. Dus dat was nog een paar uur sightseeing Beetserzwaag. Nu zit ik er weer prinsheerlijk bij en ben ik zo langzamerhand geheel op de hoogte van alle gebeurtenissen in het leven van mijn gastvrouw.
Zo is elke dag weer anders en is er elke dag iets te beleven!
Van arm naar rijk
Gisteren sprak ik een meneer, die in die prachtige Friese natuur aan het opruimen was en vertelde dat hij vaak ongelooflijke rotzooi aantrof, soms zelfs hele matrassen. Op een avond had hij een vreemd varken gezien, maar dacht dat zijn verbeelding hem parten speelde: varkens hier?? Tot de postbode hem de volgende morgen vertelde dat hij ook een varken ‘in het wild’ had gezien en na enig zoeken vonden ze vijftien loslopende varkens, die gewoon door iemand losgelaten zijn. “Ja”, zei hij vervolgens: “dat bos waar u net uitkomt, daar durf ik ‘s avonds niet in, hoor! Er staan allemaal auto’s en er lopen allerlei vreemde kerels. Volgens de politie wordt er ook gehandeld in drugs”. Zo zie je maar, ook in dit idyllische landschap is het niet altijd zonneschijn.
In die zonneschijn heb ik vandaag trouwens wel de hele dag gelopen. Het was heerlijk weer en de route was mooi, maar eenzaam. Ik heb dus niet veel mensen gezien vandaag. Maar ik heb wel een overnachtingsmogelijkheid gevonden zonder moeilijke toestanden uit te hoeven halen met taxi’s en zo.
Sliep ik gisteren tussen de bouwvakkers in een kamertje van één bij twee meter, vandaag is het andere koek. Ik zit in een grote boerderij een eindje buiten het schone dorp Drachtstercompagnie in een kolossale kamer van wel dertig vierkante meter, compleet met nog een zitje erin met vier stoelen naast een enorm bed. Verder ben ik voorzien van een badkamer met een luxueus groot bad en nog een aparte douche. En ook dit draagt dan de naam ‘Bed & Breakfast’ oftewel ‘Bêd & Brochje’. Ik heb nog maar niet gevraagd wat het kost.
Er is wel een nadeeltje: Ik moet straks weer een kilometer lopen voor een zakkie patat. En dat met twee blaren en een bepleisterde vinger, omdat ik die heb opengehaald aan het prikkeldraad. Ik meld dit even om aan te tonen dat het toch best wel afzien is, niet dan? En toch maar weer even 23 km gelopen!
Dokkum – Jistrum
Om ervoor te zorgen dat ik niet ga denken dat het allemaal zo makkelijk is, viel het water vanmorgen niet met bakken, maar met hele sloten tegelijk uit de lucht. Regen, regen, regen!! De trouwe poncho heeft zijn diensten alweer bewezen. Ik liep ermee te lopen en zag in de verte een mevrouw die in haar tuin bezig was. “Moedig”, dacht ik nog, toen ik haar weer naar binnen zag gaan. Maar toen ik vlak bij haar huis was, kwam ze weer naar buiten en zei: “Het is zulk vreselijk weer, ik dacht: die meneer lust vast wel een bakje koffie, dus ik heb de koffie maar vast gezet” Wat zijn er toch een heleboel vriendelijke mensen! 
Om een uur of elf werd het droog en weer het mooiste weer van de wereld. Wel veel wind, maar wat kun je hier anders verwachten?
Ik val nog steeds van de ene verbazing in de andere, zo mooi is het. Ik liep een heel stuk langs de Lauwerszee (pardon: Lauwersmeer) en de Waddenzee en overal zie je bootjes en de veerboten naar de eilanden. Een leuk gezicht! Om een uur of vier zat ik al een pilsje te drinken met de eigenaar van het hotel in Jistrum.
Ik heb het weer uitstekend naar mijn zin!! Morgen moet ik een slim plan bedenken, want er is geen enkele overnachtingsmogelijkheid waarschijnlijk. Ik denk dat ik dan maar een taxi bel en me naar Drachten of zo laat rijden, daar slaap en dan de volgende morgen weer terug met de taxi naar de route.
Maar ach……. ik zie het wel, morgen!! Voorlopig heb ik er vandaag weer 21 km opzitten.
Van Lauwersoog tot Dokkum
Vannacht sliepen we in een hotel in Harlingen (leuk stadje trouwens) en vanmorgen bracht Gery me naar Lauwersoog, het vertrekpunt van mijn wandeling. Vanuit mijn vorige ervaringen weet ik dat je eigenlijk geen plan moet maken, want het loopt toch altijd anders, maar ..er was een plan. Eerst rustig ontbijten, dan de 70 km van Harlingen naar Lauwersoog, daar nog samen een kopje koffie drinken en dan op weg voor een niet te lang stuk zo’n eerste dag.
Het plan werkte tot Lauwersoog, daar bleek in de hele wijde omgeving (en wijd is het daar) geen koffietent te vinden die open was. Dan maar zonder koffie op weg. Meteen op de eerste dag al moet ik mijn idee over een saaie wandeling herzien, want ik rol van de ene verbazing in de andere. Wat is het hier prachtig. Bij het Lauwersmeer, waar ik op de lagere school ‘zee’ tegen zei, is een groot natuurpark. De enige mensen die ik zie zijn mensen met hele grote verrekijkers die de vogels bestuderen. Daarbij komt dat het ook nog eens prachtig weer is: droog, niet te koud, een beetje wind. Kortom, het loopt weer lekker en als ik dan bij mijn eerste geplande onderdak kom, zie ik zoveel katten en honden en ziet het er zo weinig aantrekkelijk uit, dat ik besluit nog een stukje door te lopen.
Nou, dat stukje blijkt niet zo’n erg klein stukje te zijn, want voor straf moet ik nu helemaal doorlopen naar Dokkum en het loopt al tegen zessen als ik er uiteindelijk aankom. Dan heb ik 28 km gelopen, dus niet echt een ‘niet te lang stuk’ Maar vooruit, ik heb maar één blaar en na het douchen en eten kan ik alles weer aan!
Proberen of ik het nog kan…….
Vorig jaar is er door allerlei omstandigheden niets van een grote wandeltocht richting Santiago gekomen. Ik heb toen wel een groot stuk van het trekvogelpad gelopen, maar daar is het bij gebleven.
Maar ja, het blijft toch kriebelen……. Ik zou toch eigenlijk ook nog wel eens de route over Limoges willen gaan en eigenlijk ook nog wel eens de Camino Primitivo en die over de Picos de Europa. En nou praat ik nog niet eens over het gegeven dat je ook vanuit Sevilla kunt vertrekken of vanuit Portugal.
Kortom, nadat ik voor de website van ‘mijn’ schoenmaker een stukje had geschreven waarin ik zeg dat je met zijn schoenen de hele wereld om kunt wandelen, leek me een rondje om de Jagersplas hier wel ineens erg armzalig!
Dus heb ik toch weer het plan opgevat om deze zomer een nieuwe wandeling naar Santiago te maken. Om te kijken of ik het nog kan, besloot ik eerst maar weer eens een weekje in Nederland te wandelen.
Ik heb inmiddels al aardig wat van Nederland ‘onder de voeten’, maar het hoge noorden is me nog onbekend, dus heb ik gekozen voor Friesland: het Zevenwoudenpad. Waar ze in Friesland zeven wouden vandaan halen, is me een raadsel, want volgens mij zijn er alleen maar weilanden. Ik denk dat het nogal saai is, maar dat wil ik wel zeker weten. Dus…op naar Friesland!
Camino del Norte
Het is nu al weer bijna twee maanden geleden dat ik op de Cabo Fisterre ben aangekomen. Dat was op 1 juli. De kruitdampen van de terugkomst zijn inmiddels wel opgetrokken en al snel nam het ‘gewone’ leven weer alle tijd in. De laatste week van de tocht heb ik veel postadressen en e-mail adressen uitgewisseld met mijn ‘camino-familie’, dat wil zeggen met de mensen waarmee ik vooral de laatste tijd veel ben opgetrokken. Dat was trouwens een kenmerkend verschil met mijn tocht van 2006. Dit jaar ben ik veel meer met andere mensen bezig geweest. Alhoewel het op de Camino del Norte veel rustiger is in vergelijking met de Camino Frances, ga je intensiever met iedereen om. Er ontstaan heuse vriendschappen die niet meteen vervlogen zijn na aankomst in Santiago. Ik krijg nu bijvoorbeeld nog steeds post en e-mails van mensen met wie ik gelopen heb. Ook kreeg ik een CD vol met foto’s van het Duitse stel uit Stuttgart. Jullie weten nog wel: degenen die mijn klompjes hebben laten liggen op straat en die mij later nieuwe (Spaanse) klompjes gegeven hebben.
Wat ernstiger is, is het feit dat iedereen ook mijn film zo snel mogelijk wil hebben, want daar staat iedereen natuurlijk ook op. Maar aangezien ik ca zes uur videofilm heb opgenomen, is het een behoorlijke opgave daarvan een acceptabele versie van ongeveer een uur te maken. En je zult het altijd zien: op het cruciale moment haperde ook mijn computer. Dus alles zat tegen. Gelukkig heb ik Marnix. Hij heeft mij gered door een nieuwe brander te monteren en zijn vader weer een lesje computertechniek bij te brengen. De film is nu af, maar is wel één uur en vijftig minuten geworden. Het ging niet anders. Door het maken van die film blijf je natuurlijk wel steeds bezig met het caminogebeuren: het blijft in je hoofd zitten.
Vorig jaar heeft iemand mij gezegd dat de camino uit 3 delen bestaat:
1) de voorbereiding die wel een jaar kan duren,
2) de camino zelf, die enkele maanden duurt en
3) het afkicken en dat kan wel twee jaar duren.
Hij heeft gelijk, denk ik.
Alleen, ik heb de oplossing gevonden: gewoon plannen maken voor een volgende wandeling. Want het is geweldig om te doen. Jullie hebben het zelf gelezen, denk ik. Elke dag is er wel iets om over te praten. Elke dag zijn er ervaringen met mensen of gedachten waar je dan weer heel lang over kunt ‘bomen’.
Kortom: als de omstandigheden het toelaten, zou ik graag nog een keer de pelgrimstocht maken. Want zoals een ander zei: “Met wat voor idee je ook mag vertrekken: sportief, spiritueel of historisch, iedereen komt als pelgrim aan”. En dat verschilt dan weliswaar ook per individu, maar het is wel de waarheid.
Dus: ieder zijn eigen camino.
Nogmaals heel erg bedankt voor alle inspiratie van jullie kant door middel van reacties op de site, door post onderweg en door sms-jes. Het maakte de tocht alleen maar waardevoller.
Het ga jullie goed en ik hou je op de hoogte van een eventuele volgende tocht.
Vaje con Dios
Pelgrim Theo
We kunnen niet verder!
Gisteravond hebben we gegeten met Felix, de Schot. Hij is jarig geweest en dat hebben we gevierd met een goede fles wijn in plaats van de huiswijn. Hij voelde zich net de Engelse koningin, zei hij, met een officiële verjaardag en een ambtelijke verjaardag. Hij is altijd dominee geweest van de Presbyteriaanse kerk tot zijn pensioen. Nu is hij drieënzeventig jaar en zei drie weken geleden dat dit de laatste keer is.
Vanmorgen regende het toen we weggingen, maar vanmiddag werd het droog. We hebben het heel rustig aan gedaan vandaag, lekker gegeten tussen de middag. Het is zo mooi: bij Cee kom je dan uit de bergen en dan zie je ineens de zee liggen, geweldig is dat. En vervolgens loop je de kust langs en zie je al van ver de vuurtoren op de kaap. Omdat we vrij laat waren, kwamen veel mensen alweer naar beneden en het leek wel of we audiëntie hielden: we hebben bijna iedereen weer ontmoet vandaag. Ook dat is geweldig! Net kwamen we ook Felix weer tegen, die nu van plan is veranderd, want hij is de volgende tocht al aan het voorbereiden. Zo zie je, het verveelt nooit.
De aankomst op Cap Fisterra is even indrukwekkend en emotioneel als de vorige keer. Het is groots gewoon!!
En hier houdt onze tocht dus op: we kunnen niet verder! Ook dat geeft een heel dubbel gevoel: blij omdat je het (weer) gehaald hebt en melancholiek omdat het echt voorbij is en het leven van alledag weer wacht. Fijn om alle lieve mensen weer te zien, die zo hebben meegeleefd en op de website hebben geschreven. Dat was geweldig, dank jullie allemaal! Maar een andere waarheid is ook dat we niet echt verlangen naar het gewone leven. Maar ja, zo is het leven.
Dus vanaf de kaap, waar een stevige wind staat, maar het zicht heel helder is, een lieve groet aan iedereen en het allerbeste gewenst met gezondheid en geluk.
Wij trekken nu ons windjack aan om ons te wapenen tegen de koude en dalen 2 km af naar het hotel. We hebben daar een kamer met uitzicht op zee, dus wat wil je nog meer. Morgen gaan we aan het strand liggen, als het tenminste mooi weer is, anders zien we wel en daarna wacht ons de thuisreis! Au revoir!!
Water genoeg
Ja, ik had gisteren natuurlijk niet op moeten scheppen over het prachtige weer, want Jacobus dacht bij zichzelf: “Wacht maar”.
Het begon gisteravond al. Er sliepen twee Italiaanse vrouwen bij ons op de kamer en een van die vrouwen ging nog even plassen voor het slapen gaan. Ze stapte dus kordaat de gang in en er klonken onmiddellijk luide kreten: de hele gang stond onder water. Het stroomde de kamers al in. En dan zie je duidelijk het verschil in nationaliteiten: Spanje, Frankrijk en Italië stormden de gang op, renden door elkaar heen, al roepend: “Oooo, wat een water”, keerden zich om en doken weer het bed in. En wie stonden dus te ruimen en te dweilen en te redderen?? Juist, Duitsland en Nederland!
Enfin, warm water was er gisteravond al niet meer en toen we vanmorgen om zes uur opstonden, was er ook geen elektriciteit meer. Dus we moesten alles in het donker doen, we konden geen ontbijt maken of een kop thee zetten. Kortom, het was armoe troef.
Om zeven uur vertrokken we en toen we buiten kwamen vielen de eerste druppels. Die druppels werden ordinaire regen en die regen hield vervolgens de hele dag niet meer op. Het is geen moment meer droog geweest. Vanwege de groene poncho heeft pelgrim Theo de lieflijke bijnaam ‘wandelende tak’ toegevoegd gekregen en of het nu regent of niet, als je gewoon doorloopt, kom je er vanzelf. Er is een vrouw, die de hele dag loopt te zeggen, dat haar rugzak veel te zwaar is, dat schijnt ze al die tijd al te doen. Dus ze klaagt en klaagt…; tot het moment dat wij allemaal moe beginnen te worden en het tempo wat vertragen. Dan lijkt ze een oppepper te krijgen, want dan zet ze me toch de pas erin. Ze stormt ons allemaal voorbij, onze ’stormy Mary’.
Bij de aankomst in Olveiroa bleek de refugio zo vol, dat we een plaats toegewezen kregen in de paardenstal. De paarden waren er weliswaar niet, maar verder was er ook niet veel. Maar ja, eenvoud siert de pelgrim. Alhoewel? Toen we aan de overkant iets gingen drinken in een bar, bleken daar drie kamers beschikbaar. Dus was het snel besloten: rugzakken weer ophalen en hup, naar de kamer. Je hoeft nou ook weer niet eenvoudiger te zijn dan nodig is tenslotte. Morgen naar Fisterra!
Op de populaire camino
Gisteravond zijn we met zijn tienen uit eten gegaan en het eten was net zo slecht als het gezellig was, allebei heel erg. We hebben adressen uitgewisseld en ik heb aan diverse mensen de film beloofd als hij klaar is. Toen we ‘s avonds om half twaalf uit het restaurant kwamen, was dezelfde groep als vorig jaar op het plein voor de kathedraal en het was weer een groot feest. Wat een sfeer!! Iedereen zingt mee en geniet!!
Vanmorgen zijn we eerst een aantal foto’s gaan nemen voor de kathedraal, je kent dat wel: Marianne voor de kathedraal, ik voor de kathedraal, wij samen voor de kathedraal, enz. enz. Vervolgens zijn we, ik met een dikke sigaar in het hoofd (cadeautje van Marianne omdat ik in Santiago aangekomen ben), weer lekker gaan lopen. Heerlijk weer. Ik bedoel: het was weer heerlijk en het was ook heerlijk weer. Gaandeweg gingen dus de jas uit en de pijpen van de broek.
Ik kwam weer door de bossen, die vorig jaar net verbrand waren. De verbrande bomen staan er nog net zo bij, maar de grond is nu bedekt met varens en het is opeens een heel ander landschap.
We hebben lekker gelopen en dit is toch ook wel een heel mooie route, alleen was het duidelijk dat we nu weer op de populaire camino zitten, want het was gigantisch druk. Zo druk dat de refugio in Negreira, waar we zouden overnachten, al vol was toen we aankwamen. Er was alleen nog een kamer vrij voor gehandicapten. Daar mochten we onze rugzakken even neerzetten en een douche nemen en daarna moesten we eruit en werd de deur weer afgesloten. We moesten vervolgens tot vanavond acht uur wachten en als er dan nog geen gehandicapte was, mochten we er weer in. Nou, er kwam geen gehandicapte voorbij dus we mochten er weer in.
Maar de refugio is overvol, de vloer ligt ook helemaal vol met matrasjes en slaapzakken en zelfs de tuin ligt vol met mensen. Maar dat deert niet, want het is nu negen uur ‘s avonds en ik zit heerlijk te luieren in de zon. Sta mij toe dat ik dat een keer herhaal, want ik hoorde Gery iets mompelen over: “De hele dag regen” en “16 graden” en zo. Ik vind het echt zielig voor jullie, hoor!! Maar dat neemt niet weg dat wij er hier nog even van genieten en als het weer zo blijft, kunnen we dan toch nog op de valreep misschien een keertje zonnen op het strand??? Laten we Jacobus maar niet verzoeken. Onderweg hebben we al boodschappen gedaan en een Duitser heeft vanavond voor ons gekookt, wat een luxe, hè? Nee, laat pelgrim Theo maar schuiven!
pelgrimtheo 