Het was een prima dag vandaag. Ik heb heerlijk gelopen en het was van begin tot eind prachtig weer. Vanmorgen was het tussen 19 en 23 graden. Vanmiddag liep de temperatuur op tot ongeveer 27 graden, maar toen liep ik langs het strand met een heerlijk zeewindje. Kortom, heerlijk wandelweer.
Uiteraard ben ik in Bilbao weer even langs het Guggenheim museum geweest, want het is echt een prachtig gebouw om te zien. En ik kon het weer niet laten jullie als trouwe lezers even persoonlijk te groeten.
In Portugalete ben ik weer over de pont gegaan die boven het water zweeft. Dat is echt heel leuk. Omdat het vakantietijd is, vaart hij nu constant heen en weer, dus aan de overkant heb ik een kop koffie genomen om rustig naar het heen-en-weer zweven te kunnen kijken. Daarna ben ik het stadje doorgelopen over de rollende trottoirs. Dit keer heb ik ze gefilmd, want het is echt heel grappig.
Het is wel apart: de hele weg heb ik niemand gezien, geen enkele wandelaar. Ver achter mij liepen twee Duitse meisjes, dat wist ik. Goed, ik kom uiteindelijk aan in de albergue in Pobena en daar is het hartstikke druk en vol met pelgrims. Waar die allemaal dan ineens vandaan komen? Joost mag het weten. Er zijn vooral heel veel Duitse pelgrims. Maar gelukkig was er nog plaats voor mij in deze herberg.
Om in de albergue te komen, moet je over het strand lopen. En zo stil als het twee jaar geleden was, zo druk is het nu. Het strand lijkt wel Scheveningen in het hoogseizoen, overal zonnende mensen in nauwelijks enige kleding. En daar kom ik dan aan: geheel gekleed met mijn grote schoenen en een grote rugzak. De mensen kijken naar me alsof ze plotseling een buitenaards wezen voorbij zien komen. Het is natuurlijk ook een gek gezicht tussen al die bijna blote mensen. Van het strand af moest ik een brug over om in de albergue te komen. Aan de overkant van de brug is een soort kiosk, waar je ijsjes kunt kopen en toen ik aan kwam lopen, kwam de mevrouw van de kiosk naar buiten en vroeg: “Moet u naar de herberg? Dan zal ik u even brengen, hoor!” En ze liet de hele boel aan zijn lot over en liep helemaal met me mee tot aan de albergue. Ik heb maar niet gezegd dat ik de weg wel wist, want ik vond het zo aardig.
Tegenover mij ligt een Spanjaard, die een week voor mij vertrokken is uit Granada en daar vandaan naar Irun is gelopen. Nu loopt hij de Camino del Norte tot Santiago en daarna loopt hij via Fatima naar Lissabon. Ik bedoel maar, het kan altijd nog verder.
Ik denk dat ik vanavond niet in het dorp kan eten, want ik hoor geruchten dat alles dicht gaat. Dus dan zal ik genoodzaakt zijn om op het strand te gaan eten. Erg, hè?

Ik heb dat nu al zo vaak meegemaakt en toch verbaast het me iedere keer weer. Als je ergens aankomt, zijn mensen erg gereserveerd en heb je het gevoel dat je eigenlijk niet welkom bent. Ze zijn beleefd tegen je, maar daarmee heb je het wel gehad. En als je dan weer weggaat, ben je inmiddels dikke vrienden met ze, dan wordt je op je schouders geslagen en lijkt het wel alsof je al jaren met ze bevriend bent. Bijzonder is dat.

Het was noodweer vandaag. De regen kwam echt met bakken tegelijk uit de lucht vallen. Vanaf het moment dat ik de deur uitging, heeft het geregend alsof het nooit meer op zou houden. Mijn poncho kon al dat water niet verwerken, ik werd daaronder gewoon drijfnat.
Gelukkig hoefde ik niet al te ver, met de middag was ik in Lezama en daar heb ik de trein naar Bilbao genomen. Dat was ook weer een belevenis op zich. Ik had wel een of ander kaartje uit de automaat getrokken, maar was er niet van overtuigd dat ik het goede had, want alles staat in het Spaans natuurlijk. Toen ik op het perron een paar meisjes op de trap zag zitten, dacht ik: “Toch maar even vragen”. Dus ik liet mijn kaartje zien en vroeg in het Engels of het goed was. Nou, dat gaf een hoop gegiechel en gelach. Een van de twee sprak een beetje Engels en ik begreep dat dit echt niet het goede kaartje was. Ik vroeg dus of ze me wilden helpen het goede kaartje te kopen. Natuurlijk wilden ze dat. Er was alleen een probleem: je moest door een soort sluisje dat openging als je je kaartje erin stopte. Maar ja, mijn kaartje was niet goed en het sluisje ging niet open. Geen nood, de meisjes kropen onder en klommen over het sluisje heen, je zag duidelijk dat dit niet de eerste keer was dat ze dat deden. Alleen, ik met mijn rugzak kon dat allemaal niet. Was ook geen probleem, ik moest € 5 aan hen geven en toen gingen zij een nieuw kaartje voor me halen. Dus zodoende zat ik toch geheel legaal in de trein en was ik binnen twintig minuten in Bilbao.
Daar regende het ook, het water bulkte uit de lucht en de straten stonden blank. Gery had me verteld waar ze geslapen hebben: bij het Guggenheim museum de brug over, en aangezien ik wist waar het Guggenheim museum was, liep ik er rechtstreeks naar toe. Ik stapte er binnen en het leek of er boven een knop werd omgedraaid. In een seconde stopte het met regenen en was het droog! Nou ja, nu kunnen mijn spullen tenminste drogen en kan ik straks nog even de stad in. Bilbao is echt een mooie en schone stad.

Het thuisfront is weer thuis na een paar leuke dagen in Spanje. Theo zag er patent uit en geeft niet de indruk het wandelen zat te zijn. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik nooit zal begrijpen wat wandelaars drijft. Ik zie die bergen en denk verschrikt: “Wat erg als je daar toch moet lopen” en kan niet begrijpen dat er mensen zijn die dit voor de lol doen en dat ik er met zo één getrouwd ben. Dan hoor ik dat hij bijvoorbeeld heel ver heeft moeten lopen om een slaapplaats te bemachtigen en dan roep ik: “O, wat erg, heb je niet verschrikkelijk de pest in?” en dan krijg ik als antwoord een wedervraag: “Nee, hoezo dan?” Hoezo dan??!!
Ik bewonder hem verschrikkelijk om wat hij allemaal doorstaat en doet en vooral om het plezier dat hij erin heeft en de manier waarop hij het beleeft. Ik zou me gek klagen en doodmedelijden met mezelf hebben. Natuurlijk, als ik medelijden met hem heb, zegt iedereen: “Ja, hij doet het zelf, niemand dwingt hem”, dat weet ik ook wel. Dat is ook zo, maar toch…..
In ieder geval hebben we leuke dagen gehad: San Sebastian bekeken, een paar rondritten gemaakt. Woensdag was het erg warm in San Sebastian, de andere dagen was het iets minder heet. Zaterdagmorgen hebben we Theo weer afgezet en zijn Suzanne en ik doorgereden naar Bilbao. We zijn naar het Guggenheim museum geweest en dat is een belevenis op zich. Bij het Office de Tourisme hebben we een aantal folders van hotels meegenomen, maar het kostte wat moeite om een hotel te vinden. In de binnenstad lukte het helemaal niet, dus toen maar weer de auto gepakt en op zoek naar het volgende adres. Dat konden we eerst niet vinden, maar toen we even een parkeerplaatsje zochten om goed rond te kunnen kijken, bleken we er recht voor te staan. Dus Jacobus was ook ons toegenegen. Verder was er toevallig net feest in Bilbao, zodat we ook genoten hebben van Baskische dansen en een groot vuurwerk.
Daarna was het tijd voor de terugreis en ondanks alle zwartgallige berichten over te verwachten drukte, omdat alle Fransen weer naar huis zouden gaan, hebben we, net zoals op de heenreis, geen enkele last gehad. De grootste files waren één van tien minuten in Antwerpen en één rond Amsterdam van tien minuten.
Wel was er iets vreemds aan de hand, want we waren toch echt de overtuiging toegedaan dat we naar het noorden reden. Hoe kan het dan dat het steeds maar warmer werd??
Het zit er weer op voorlopig, op naar de volgende etappe!

Zo, dat was een heel lange dag vandaag. Om half negen vanmorgen de deur uit en om zes uur vanavond pas weer onderdak. Het lopen ging prima. Het was niet te warm, niet te koud, er was geen regen. Dus ik had niets te klagen en dat deed ik ook niet, integendeel, toen ik omstreeks de middag in Gernika arriveerde, besloot ik dat het nog veel te vroeg was om te stoppen en dat ik nog maar een poosje door zou tippelen naar de volgende refugio. Vanmorgen heb ik met twee Spaanse dames gelopen en vanmiddag liep ik alleen. Dat geeft niet, ik heb het toch wel naar mijn zin. Alleen kon ik met geen mogelijkheid de refugio meer vinden, dus ik ben aan het zoeken geweest en ben gaan lopen dwalen en dwalen. Geen refugio meer te vinden en ook de route niet meer, die ik hebben moest. Uiteindelijk kom ik in een dorp aan en dacht net moedeloos: “Nou, ik weet het niet meer, ik weet nou niet meer waar ik heen moet”. Goed, ik draai me om en…….. blijk recht tegenover een hotel te staan! Ja, Jacobus heeft vandaag zijn best gedaan voor me!
Ik zit nu lekker luxe in een hotel in Morga en houd praatjes met het meisje dat hier werkt en graag Engels met me wil spreken. Gezellig en wat nog prettiger is: officieel kan ik pas om half tien vanavond eten, maar ze heeft me al toegefluisterd dat ik wel om acht uur al mag eten. Lief, hè?
Morgen loop ik tot Lezama. Dan ben ik bijna bij de industrieterreinen van Bilbao en ik heb besloten dat ik daar de trein neem naar Bilbao, want om nou door industrieterreinen te gaan wandelen, daar heb ik weinig zin in. En hier in het hotel hebben ze gezegd dat niemand tegen St. Jacques zal zeggen, dat ik de trein ga nemen.

Onderweg kom ik nu weer regelmatig pelgrims tegen. Vannacht waren er twee Duitse dames in de refugio, die vanmorgen om half zeven alweer vertrokken, het was nog amper licht. Ik ben om half negen opgestapt en vanmiddag passeerde ik dezelfde dames die zo vroeg vertrokken waren. Je ziet dus dat iedereen een eigen tempo heeft. Het geldt nog steeds: ieder zijn eigen camino!
De route ging veel op en neer, dat kost wel veel inspanning, maar de route was wel erg mooi. Onderweg passeerde ik wel een stuk of vier, vijf bronnen en dat is fijn, want dan kun je iedere keer fris, koel water tappen. Het water uit zo’n bron is erg lekker. Ik wilde in het klooster slapen, waar ik de vorige keer ook geslapen heb, maar dat is wel een flinke tippel. Om een uur of vier kwam ik in het dorp Cenarruza aan, maar dan is het nog wel 7 km naar het klooster toe. Aangezien ik er al zevenentwintig onder de zolen had, leek me dat toch nog wel erg ver, dus toen ik iemand met een glas water op een terras zag zitten, dacht ik: “Ik ga vragen of ik hier een taxi kan bellen voor het laatste stuk”. Zo bedacht, zo gedaan, waarop de man meteen zei: “O, geen punt, ik breng je wel even”. Toen ik zei dat dat echt niet nodig was, zei hij: “Nee, ik breng je, want ik vind het wel leuk om weer eens Engels te praten”. Wat zijn mensen toch ontzettend aardig en vriendelijk. Dus ik stapte in een grote fourwheeldrive, waarin het een ongelofelijke bende was en waarin ook al een grote herdershond zat. De man vertelde toen dat hij drie herdershonden heeft en dat hij fulltime schaapherder is over ongeveer honderdvijftig schapen. Hij heeft in Amerika gewoond, vandaar zijn Engels. Toen we er waren, vroeg ik uiteraard of ik hem een pilsje mocht aanbieden, maar dat sloeg hij af. En vervolgens vertelde hij dat hij in het verleden vaak te veel gedronken had. Toen hij een keer aangehouden werd, had hij hele lelijke dingen gezegd tegen de politieagent met het gevolg dat hij voor de rechter moest verschijnen. “Nou”, zei hij, “ik heb toen de rechter beloofd dat ik geen druppel meer zou drinken en dat heb ik dus ook niet gedaan, ik drink alleen water”. Prachtig, hè, zo’n verhaal. Zulke verhalen liggen langs de route eigenlijk voor het oprapen, iedereen heeft zijn eigen verhaal. Sommige zijn leuk, sommige zijn mooi, sommige zijn triest, maar ieder heeft zijn verhaal. Het mooie is, dat mensen hun verhaal ook willen vertellen.
Uiteindelijk zit ik nu niet in het klooster, want daar was geen plaats meer, maar in een perfect hotel ernaast. Ik heb een salon, een slaapkamer, douche, etc. en dat alles voor € 45. En ik kan hier ook eten, dus deze pelgrim is weer onder de pannen.

Na een paar genoeglijke dagen hebben de ‘meisjes’ me afgezet in Zarautz. Zij gaan vandaag naar Bilbao en morgen gaan ze weer terug naar huis. Ik heb de draad weer opgepakt en ben weer aan de wandel. Lekker, hoor. Ik heb weer lekker gelopen over een erg mooie route. De eerste 4 km liep ik over de boulevard langs de zee, schitterend gewoon! Daarna ging het over paden, waarvan ik me herinnerde dat ze de vorige keer erg modderig waren. Nou, dat waren ze nu nog. Maar in tegenstelling tot de vorige keer kon ik de grootste plassen en modder nu ontwijken.
In Deba aangekomen had ik geluk: er was precies nog één plaatsje in de refugio. Ik ben nu afhankelijk van refugio’s, albergues, hotels, etc., want mijn tent heb ik meegegeven naar huis. Dat scheelt weer ruim 1,5 kilo. Nu maar hopen dat ik hiermee niet de goden verzoek mij geen slaapplaats meer te verlenen. Enfin, vandaag is het dus gelukt, de refugio staat 25 m van het strand en op dat strand zit ik nu heerlijk aan een pilsje……

San Sebastian

Vanmorgen weer opgewekt en met goede zin vanuit San Sebastian vertrokken. Ik was van plan om naar Zarautz te lopen vandaag, maar zover ben ik niet gekomen. Op etenstijd was ik in Orio en ik zat net aan het laatste tafeltje buiten dat nog vrij is, toen de telefoon ging dat Suzanne en Gery in de buurt waren en waar ik ongeveer was. Dus ik heb mijn tafeltje weggegeven aan een paar meisjes, die geen plaats meer hadden. Die waren daar erg blij mee en ik stond nog met hen te praten, toen er getoeterd werd. Ja, toen was er natuurlijk commentaar, omdat ze mij niet doodvermoeid voort zagen sloffen, maar op mijn gemakje bij een restaurant. Ze moeten toch begrijpen, dat ook een pelgrim niet alleen op water en brood kan leven, nietwaar? En dat het toeval wil dat ik niet aan het wandelen was, ja, wie kan daar iets aan doen?
Enfin, om de dames niet teleur te stellen, heb ik toen de rugzak maar afgedaan en ben bij ze in de auto gaan zitten, zodat we met zijn drieën konden gaan eten. Ja, je moet tenslotte tijd maken voor je bezoek. En dat ga ik nu dus doen: morgen en vrijdag wordt er vakantie gehouden. Zaterdag ben ik dan van plan om weer te gaan lopen.
Overigens, wat rijdt een auto toch verschrikkelijk snel! Je vliegt gewoon over de weg. In een mum van tijd waren we in Zarautz. Ik ben niet meer gewend om 20 km in een kwartiertje af te leggen, ik vind 2 km in die tijd al een topprestatie.

Om de een of andere reden is er iets misgegaan met registreren, want op het routekaartje staan maar 6 km, terwijl ik er echt veel meer gelopen heb. Eerst van de camping naar Hendaye en vervolgens de hele baai langs van San Sebastian naar de andere kant van de baai. Maar alles ging prima en ik zit nu op een kamer in de universiteit, waar ik vorige keer ook geslapen heb en waar Gery voor de komende dagen ook een kamer besproken heeft. Ik heb niet dezelfde kamer, want die was vol. Maar het is hier nog steeds goed om te overnachten: keurige kamers, goedkoop ontbijten en eten in de mensa. Met de bus ben je zo in de stad, dus ook dat geeft geen problemen.
Als het goed is, arriveren morgen Suzanne en Gery, want ze zitten nu in Bordeaux en ik begreep dat het daar erg warm is. Ik heb permissie van de dames om morgen gewoon te gaan lopen, ze pikken me dan wel ergens op. Ik weet niet hoe laat ze hier kunnen zijn en om nou de hele dag op mijn kamer te gaan zitten wachten is ook zo wat.

Denk nou niet: op een rustdag hoeft hij niet te lopen. Dat begon gisteravond al: drie kwartier lopen naar het restaurant. Daar kreeg ik na heel lang wachten de kaart, vervolgens weer na heel lang wachten het voorgerecht en vervolgens niets meer. Steeds als ik vroeg waar het bleef, kwam het eraan, maar er kwam niets. Om negen uur bleek dat er een ‘klein probleempje’ in de keuken was. Nou, toen heb ik maar betaald en ben weer drie kwartier teruggelopen. Om jullie gerust te stellen: het was wel een groot voorgerecht, dus ik heb het gehaald tot vanochtend.
Vanmorgen heb ik ontbeten, vervolgens heb ik vijftig minuten gelopen naar de boulevard. Daar ben ik op een terrasje aan het strand neergestreken voor een kop koffie, een aperitiefje en vervolgens ook maar gegeten. Ik heb allemaal lekkere dingen gegeten, met andere woorden: Theo heeft het ervan genomen.
Na het eten moest ik weer een uur lopen naar de oude stad. Dat was op zich geen onaardige wandeling, langs het strand en de plezierhavens. Daar was volgens de VVV een internetcafé dat om twee uur open zou gaan. Dat ging het natuurlijk niet, het zou pas om half drie opengaan. Geen nood, een beetje rondgelopen. Om half drie stond er inmiddels een rij van vijftien man voor de deur, maar het café bleef dicht. Om drie uur komt er een enorm grote motor met een heel klein mannetje erop woest aanscheuren. Het mannetje springt van de motor en holt naar de deur. Wel een half uur te laat, maar ja, het is hier het zuiden. In ieder geval werden woest alle PC ’s aangezet, iedereen installeerde zich en…. toen was er geen internet, de server deed het niet. Dat gaf uiteraard weer een heel gedraaf, gespring en tevergeefs geroep: “Doet-ie het nu?” Uiteindelijk kreeg hij na twintig minuten alles weer aan de praat.
Zo zie je, ook op een rustdag beleef je van alles.
Daarna ben ik naar de Mairie gewandeld, want daar was een halte, waar een gratis busje me richting de camping zou brengen. Dat deed het ook, maar het was wel de ‘richting’, dus als je nu denkt dat ik voor de deur uit kon stappen zit je mis, ik moest nog een half uurtje lopen.
Ik heb een blik salade gekocht om vanavond op te eten, want nu regent het, dus ik ga de tent niet meer uit. Morgen weer aan de wandel. Nog twee dagen, dan is Gery er met Suzanne, als het goed is.

Hallo, hier het thuisfront met de mededeling dat ik morgenochtend vroeg in de auto stap om naar San Sebastian te rijden. Daar zal ik dan, als alles goed gaat, Theo zien en ja, dan mag hij echt een paar dagen niet lopen. Ik verheug me er enorm op hem weer even te zien. Het nieuws op de website zal dus waarschijnlijk even achterwege blijven, maar jullie moeten dus even geduld hebben.
Mochten we tussentijds in de gelegenheid zijn, dan zullen we zeker iets melden, zo niet, tot over een weekje! Groet, Gery