2011: Via de la Plata

De eigenaresse van het hostal in Ponte de Ulla spreekt goed Duits omdat zij in Duitsland gewoond heeft. Zij vertelde hoe het dorp veranderd is door de aanleg van een autoweg en de bouw van een heel hoog viaduct voor de TGV naar Madrid over het dal.

Daarna ben ik op pad gegaan voor de allerlaatste etappe naar Santiago. Dat geeft toch een wat vreemd gevoel. Ik ben blij dat Gery er is en dat alles toch eigenlijk heel goed is verlopen. Maar ja, het is wel weer zo goed als voorbij.
Het weer past daarbij, grijs en nevelig. Vijf km na vertrek ben ik nog even binnengelopen in de albergue van Santaguino, een heel mooi en modern gebouw met een restaurant op loopafstand. Dus het verhaal dat er niets te krijgen of te kopen is, valt wel mee.

Daarna is het eigenlijk rechttoe rechtaan naar Santiago lopen. Het was maar 22 km vandaag. Door eucalyptusbossen natuurlijk en door gehuchten, echt zoals Galicië is.

Om half twee loop ik het plein voor de kathedraal op. Toch weer een emotioneel moment en ik had me nog wel zo voorgenomen het nu nuchter te beleven. Het was immers al de vijfde keer. Toch schoot er weer een brok in mijn keel toen Gery ineens opdook. Je bent dan toch een aantal weken op pad geweest naar dit doel en als het dan zover is, beleef ik dat toch als een goed moment.

Toch ook even stiekem gekeken of Jacobus op de kerk even goedkeurend knikte. Volgens mij was het zo……
Want zoals je het voelt, zo is het!

Zo, moeder is gearriveerd in Santiago. De reis is goed gegaan, alleen moet je er wel aan wennen dat op de Spaanse autoweg niets is, zelfs geen plekje waar je gewoon even kunt stoppen. Als je moet tanken of iets wilt eten of drinken, moet je de weg af naar een plaats die in de buurt ligt. Op de autoweg staat wel keurig aangegeven met een bord dat in die plaats van alles is: tankstation, restaurant, hotel, enz., maar als je er bent, moet je verder maar zien hoe je die zaken vindt, want vervolgens staat er niets meer aangegeven.

Maar goed, in Santiago is alles nog zoals het hoort en het wachten is nu op de aankomst van Theo, vanmiddag om een uur of twee.

Zo, op zondagmorgen met heel mooi weer ging ik na een goed ontbijt weer op pad. Ik had even wat moeite om de weg te vinden naar de route, maar met behulp van de GPS van Marnix heb ik mijn weg weer gevonden. In Bandeira heb ik even koffie gedronken en nog een heerlijke zumma de naranja natural gescoord. Dat is vers uitgeperst sinaasappelsap en dat drink je nergens zo lekker als in Spanje. Daarvoor alleen al zou je een camino lopen….

Daarna werd het weer steeds dreigender en wilde ik toch wel ergens onder dak zijn. Aan een groep padvinders heb ik gevraagd waar het dichtstbijzijnde hostal te vinden was (schande natuurlijk, want zij liepen met hun tentjes te zeulen). Dat was gelukkig op de route in Ponte Ulla.
Toen ik daar net binnen was, begon het te regenen. Het hostal is duidelijk bekend bij de pelgrims, want er zijn ook Duitsers (die zijn overal trouwens), een Fransman en een Nederlander uit Teteringen. Gelukkig heeft het hostal ook een restaurant, want verder is er niets te eten in Ponte Ulla.

Na een heel koude nacht ben ik vroeg uit Castro Dozon vertrokken zonder ontbijt, maar met een halve liter drinkyoghurt, dus toch wat in de maag. De eerste kilometers waren langs een mooie autoweg zonder auto’s. Het was zaterdagmorgen en er was nauwelijks verkeer te bekennen. Dan ga je toch wat minder oplettend lopen, denk ik, met als gevolg dat ik minstens 2 km verkeerd gelopen ben. In eerste instantie denk je: “Het duurt wel lang voor ik weer gele pijlen zie”. Daarna kijk je nog eens in je gidsje en denkt dat het wel goed zit. Maar uiteindelijk moet je toch voor jezelf bekennen dat het niet goed zit en dat je terug moet. En dat is erg, want ik moest toen weer klimmen wat ik eerst gedaald was. Een uur gelopen zonder een meter winst.

Maar goed, toen ik de weg weer te pakken had ging het van een leien dakje. Mooi weer en snel een bar met koffie daarna. Alhoewel er steeds weer een stukje langs de autoweg liep, was het toch wel een mooie route met op het laatst nog een schitterende Romeinse brug over een riviertje met een mooie waterval. Dat verwacht je niet zo dicht bij een verkeersweg.

Nu ben ik in Sidella en dat is een saaie stad. Eigenlijk heb ik daar niets gezien wat me opviel. Ik heb wel gegeten in een restaurant waar de voetbalfinale Manchester – Barcelona gespeeld werd. Dat was wel leuk. De tent zat natuurlijk vol met Spanjaarden die eigenlijk niet heel erg voor Barcelona waren, maar ja, je moet toch kiezen. Aan de tafel voor me zaten dames voor me die bij het eerste doelpunt van Barcelona een T-shirt aantrokken van Barcelona. Toen Manchester daarna een doelpunt maakte, trokken ze het weer uit. Maar uiteindelijk kwam het toch allemaal weer goed voor ze.
Ik heb trouwens onderwijl toch goed gegeten, hoor.

Vanmorgen ben ik om zeven uur opgestaan om weer op weg te gaan. Toen had ik nog geen ontbijt natuurlijk, maar dat had ik wel na 9 km in Ocera. En wat voor ontbijt! Een grote beker koffie met melk, geroosterd brood met zelfgemaakte jam en zelfgemaakte honing. Een grote pot met daarbij de woorden: “Eet maar flink, hoor, het is gezond!” Dat heb ik me natuurlijk geen twee keer laten zeggen en het was zo lekker dat ik vroeg of ik nog een ontbijt kon krijgen. Toen was het ijs helemaal gebroken en aangezien ik het klooster wilde bezoeken, beloofde ze me te waarschuwen. Want de volgende bezichtiging was om elf uur en als er niemand is, lopen ze weer weg.

Dat deed ze dus ook keurig en inderdaad was ik in het begin de enige bezoeker. Het meisje dat de rondleidster was, zei verschrikt: “O, u bent buitenlander, uit welk land?” Toen ik zei dat ik uit Nederland kwam, was het nog erger, want ja, ze sprak echt geen Nederlands. Ik vroeg of ze wel Engels sprak. Ja, dat had ze wel geleerd, maar ze sprak het niet. Dat hebben ze hier allemaal, ze hebben bijna allemaal Engels geleerd, maar ze durven het niet te gebruiken. Nou, ze moest wel, dus ze begon dapper in het Engels en deed het prima. Tot er halverwege een paar Spaanse dames bij kwamen, toen raakte ze compleet in de war. Ik zei: “Doe het maar in het Spaans, als ik vragen heb, stel ik die wel”. Dat was een opluchting en af en toe verstond ik er best iets van. Er was een ruimte in het klooster waar op het plafond allemaal namen stonden in de stenen en volgens mij vertelde ze dat dat grafzerken waren, die ze nuttig gebruikt hadden. Toen ik vroeg of ik dit goed begrepen had, zei ze opgetogen: “O, maar u spreekt ook Spaans!” En ook de Spaanse dames barstten in gejuich uit.

Het is een mooi klooster en het is gesticht door een Duitser die de camino had gelopen. Op de terugweg naar huis is hij daar gebleven en heeft het klooster gesticht. Hij is nooit meer naar Duitsland teruggekeerd en later heilig verklaard, omdat hij net als Mozes op een steen had geslagen en toen is daar water uit gekomen.

Na mijn bezoek aan het klooster heb ik nog 11 km over een beetje moeilijk pad gelopen met veel rollende stenen. Nu zit ik in Castro Dozon in een herberg met een zwembad zelfs. Dat is me nog nooit overkomen. Vanmiddag is het wel lekker warm geworden, maar vanochtend was het zo koud dat ik een jas heb aan gedaan.

O ja, hier zijn ook twee broers uit België, die ik mijn probleem van de draaiende molens heb voorgelegd. Ik zei dat ik speciaal deze camino was gaan lopen omdat Don Quichot hier tegen windmolens had gevochten, maar dat ik tot nu toe geen enkele molen had gezien. Zij vroegen zich af of het nou belangrijk was welke kant de wieken op draaien. “Absoluut onbelangrijk”, zei ik, “maar ik wil het gewoon weten”. Het gevolg was dat ze zich eveneens over dit probleem bogen, want: “Je kunt beter hierover nadenken dan over je belasting”.

Gery zit in een hotel met internet en kan dus de website bijwerken.
Vanmorgen heb ik op mijn gemak ontbeten met een luxe ontbijt, kan ik wel zeggen. Maar ja, toen ging ik pas om acht uur weg en was dus weer de laatste. Eerst de stad uit en toen ging het meteen steil omhoog, heel steil zelfs. Ik stak vandaag drie rivieren over die in Portugal uitkomen en die ik dus vorig jaar ook ben overgestoken: de Douro, de Taag en de Minho. Nu ben ik echt in Galicië.
Kastelen hebben ze hier niet, ik denk dat dat komt omdat ze nooit zelfstandig zijn geweest, maar altijd overheerst door anderen.

Ik zit nu in Cea in een hele mooie refugio. Het is een authentieke Galicische boerderij. Meestal betekent ‘authentiek’ ook een beetje smoezelig, maar hier is het keurig schoon ook nog.
Er is een soort balkon, waar nu mijn wasje te drogen hangt en daarop staat ook een horreos: een soort stenen of houten optrekje op palen, waarin de mais bewaard wordt. Claudine is hier ook en een van de Koreanen, dus ik ben vanavond niet alleen.

Middenin het dorp staat wel een soort kerktoren, maar zonder kerk erbij en er staat ook geen kruis op. De toren staat op vier poten en daaronder bevindt zich een bron, waar alle inwoners hun drinkwater komen halen. Het leidingwater wordt alleen gebruikt voor de schoonmaak en de was. Er is wel een kerk, maar die is wel 5 km buiten het dorp, waarom dat is weet ik ook niet.
Morgen ga ik een omweg van 9 km maken omdat ik een Cisterciënzer klooster wil bezoeken, dat erg mooi schijnt te zijn. Ik hoop dat ik een rondleiding krijg. Je kunt er ook slapen, maar dat ga ik niet doen, ik loop nog even door. Het kan nu nog tenslotte.

Ja, eigenlijk heb ik vandaag niet veel te vertellen. Gek is dat, eigenlijk is een vrije dag helemaal niet zo fijn. Je bent zo gewend om te gaan lopen en nu loop je voor je gevoel een beetje doelloos in het rond.

Gisteravond heb ik aan de receptioniste van het hotel gevraagd naar een restaurant. Ze mocht eigenlijk geen adres geven, want het is uiteraard de bedoeling dat je in het restaurant van het hotel gaat eten, maar toen ik zei dat ik dat ’s middags al gedaan had, kreeg ik toch stiekem een adres. Ik moet zeggen, een prima adres, want ik heb er heerlijk gegeten.

Verder heb ik de kerk bekeken. Die lijkt wel wat op die van Santiago, ik heb het idee dat hier net zo’n soort rivaliteit is als tussen Amsterdam en Rotterdam. Wat de een heeft, moet de ander dus mooier hebben.
Maar vooral het portaal van de kerk is erg mooi.

En ik ging met het treintje naar de warmwaterbaden. In dat treintje zaten welgeteld ook nog zes andere pelgrims. Dus ik zei: “Wat krijgen we nou? Wordt hier niet meer gelopen?” Nou nee, iedereen was erg tevreden om zittend de stad te bekijken. Niet dat het treinreisje erg veel te zien gaf en er was ook geen commentaar bij, zodat je niet wist waar je aan voorbij reed.

Maar de warmwaterbaden zijn wel leuk om eens te zien. Het water is tussen 60 en 65 graden, de stoom komt eraf. Het was 32 graden, dus waarom je dan met je voeten in warm water moet zitten is me een raadsel, maar vooral oude mensen doen dat toch.

Het was vandaag dan wel mooi weer, maar nu is er een verschrikkelijke onweersbui en morgen schijnt het wel 10 graden kouder te worden. Het schijnt ook wel erg warm te zijn in deze streek voor de tijd van het jaar. Van mij mag het wel warm blijven, maar Gery juichte. Die zit niet op warm weer hier te wachten.
Morgen gelukkig weer lopen…

Hier even een berichtje van het thuisfront. De camino van Theo is al bijna weer voorbij.
Morgenmiddag vertrek ik met de auto om hem op te gaan halen. Ik heb ruim de tijd genomen, omdat ik geen zin heb om me het ongans te rijden. Ik wil niet zo vroeg ’s morgens vertrekken, tussen de middag een poosje stoppen en ’s avonds niet te laat weer ophouden.
Theo komt pas maandagmiddag aan, dus ik heb alle tijd.
De berichten op de website zullen dus wel enige vertraging oplopen, want ik weet niet of ik overal een computer kan vinden en of ik dan nog zin heb er iets op te zetten. Maar dat houden jullie dan wel te goed.
Ik weet ook niet precies wanneer we terugkomen. Misschien gaat Theo nog door naar Fisterra, misschien ook niet en de terugreis willen we ook kalm aan doen, zodat Theo weer een beetje kan wennen aan het ‘gewone’, dagelijkse leven.

Dus lieve mensen, bedankt voor jullie belangstelling, het was weer erg leuk om jullie reacties te lezen.
Tot gauw!!
Gery

Vanmorgen ben ik in alle rust opgestaan en ontbeten. Ik had niet zo’n haast vandaag. Ik vertrok dan ook pas om acht uur en daarom heb ik onderweg niemand van mijn medepelgrims gezien. Die liepen allemaal voor me uit.
In het begin waren er een paar lastige stukken met veel losse stenen, maar daarna was het een keurige asfaltweg die naar beneden liep. Niet te steil, dus dat liep lekker.

Het is goed te merken dat ik nu weer in Galicië ben. Het grote verschil met Andalusië is wel, dat in je in Andalusië hele stukken liep waar echt helemaal niets was, zelfs niet aan de horizon en dat er nu wel weer elke 5 km een dorp is of iets wat daarvoor door moet gaan. Nu zie ik in de verte altijd wel een huis of toren. Dat is echt opvallend. Het heeft allebei zijn charme. Voordeel is nu wel, dat ik onderweg weer ergens kan koffiedrinken of iets eten.

In Ourense kwam ik eerst voorbij twee hotels zonder een enkele ster, maar die zagen er zo armoedig uit, dat ik daar geen zin in had. Tenslotte blijf ik hier twee nachten, dus een beetje comfort mag ik wel hebben. Nu kwam ik voorbij dit hotel, dat echt midden in de stad ligt en er goed uitzag. Goed, blijkt dit dus een viersterrenhotel te zijn. Ja, ’t is hollen of stilstaan met mij. Ik werd met egards ontvangen en het feit dat ik al 900 km heb gelopen maakt in zo’n hotel natuurlijk nog indruk. De meeste gasten komen uiteraard per auto.

Ik heb heerlijk gegeten. Buiten op een terras met een verrukkelijke salade, lekker stuk vlees, fruit toe en overgoten met een halve fles fantastische Rioja. Ja, een mens moet zijn vochtgehalte toch op peil houden, nietwaar? Nu hoor ik jullie mompelen dat dat ook met water kan. Dat heb ik voorzien, dus ik heb ook een fles water gedronken, hoor. Maar als je me nu vraagt wat lekkerder is, weet ik het wel.

Ik heb verder nog niets van de stad gezien, daar heb ik morgen de hele dag de tijd voor. Na het eten heb ik gewoon lui een dutje gedaan. Lekker, hoor!
Nu is het bijna zes uur, dus de middag begint. Ik ga mijn wasje doen en dan naar buiten om naar de ‘parade’ te kijken. Dat blijft leuk om te zien. Zo tegen een uur of zes komt iedereen zijn huis uit, keurig gekleed en dan gaan ze met zijn allen over straat lopen. Hier in de stad gebeurt dat, maar ook in de meest petieterige dorpjes.

Ik heb nog een paar dagen te gaan, maar merk dat ik al een beetje aan het afscheid nemen ben. Het einde komt angstwekkend dichtbij……..