Auteursarchief: pelgrimtheo

Vanmorgen om kwart voor zeven was ik weer op de been. Na een washandje over mijn gezicht en de verzorging van mijn voeten kostte het me na het ontbijt aan de bar moeite om alle kosten te betalen.
Gisteravond kon ik kiezen uit één of twee platos. Geen idee wat het was, maar ik nam één plato. Voor € 5 kreeg ik toen een stukje vlees, wat patat, sla en spiegeleieren. Dat was genoeg en toen ik wilde betalen, werd me gezegd dat het bij de kamerprijs kwam en morgen betalen was vroeg genoeg. Niet dat iemand naar mijn kamernummer vroeg, dat niet. En vanmorgen was het een complete chaos, aangezien niemand meer wist wie betaald had en wat er betaald moest worden. En er was door niemand iets genoteerd. Schrik niet, want ik heb nu voor een kamer, diner en ontbijt € 20 betaald! Voor dat geld hoef je je tentje dus niet mee te sjouwen.
Met frisse moed ben ik aan de wandeling van mijn laatste dag begonnen. Aangezien het ontbijt hier niet veel voorstelt en ik na 2,3 km langs een café kwam, heb ik nog maar een ontbijtje genomen. Dat was maar goed ook, want daarna heb ik 14 km over de hei gelopen en er was helemaal niets. Op dat hele stuk heb ik één klein kerkje gezien.
Ik kon wel merken dat ik nog steeds op de camino ben, want ik had weer een klein wondertje. Ik heb nu drie keer de route naar Fisterra gelopen en alle drie keren heb ik bij dezelfde boom een plas gepleegd. Aangezien ik van tradities houd, wilde ik dat de vierde keer ook natuurlijk. Ik moest nodig, maar ik dacht: “Ik houd het op tot die boom”. Maar hoe dichter ik bij de bewuste plek kwam, hoe triester het werd: alles was verbrand en zwartgeblakerd. Alles….. behalve ‘mijn’ boom, die stond als enige er fris en fleurig bij!! Nou jullie weer, heus, zelfs tijdens een plas plegen kan je wonderen beleven.
Wat me wel opviel, toen ik opgelucht weer verder liep, was dat het steeds donkerder begon te worden. Toen ik om half twaalf Cee binnenliep, begon het te regenen en de regen is niet meer opgehouden tot ik op de Cap Fisterra was. En niet zomaar een beetje regen, nee, het hoosde af en toe uit de lucht, ik liep af en toe weg te spoelen. Maar met mijn dure nieuwe regenjack en mijn goedkope paraplu bleef ik lekker droog. Alleen was ik even vergeten de zak om mijn rugzak te doen, dus nu is de inhoud wat vochtig. Wat kan het me schelen, het is toch de laatste dag.
Bij aankomst in Fisterra heb ik eerst het hotel genomen, waar ik in 2007 ook geslapen heb. Daar heb ik wat zware spullen uit mijn rugzak gehaald, zodat de rugzak wat lichter werd en vervolgens ben ik de laatste 3 km naar boven gelopen. Onderweg kwam ik iedereen weer tegen die ik onderweg ook al eens gezien heb, dus dat was leuk. En, geloof het of niet, maar toen ik op de cap kwam, begon de zon te schijnen!

Ik ben er nu al een aantal keren geweest, maar het blijft een bijzondere gebeurtenis om aan het ‘eind van de wereld’ te komen, en aan het einde van je reis. Het is een bijzonder gevoel.
Ook op de cap zelf was bijna alles verbrand en er stonden overal borden dat er absoluut geen vuur gemaakt mocht worden. Er stond ook een brandwacht op te letten.
Ja, nu had ik een probleem, want het hoort er toch echt bij om iets te verbranden. Ook dat geeft een speciaal gevoel. En aangezien alles kletsnat was vanwege de regen, dacht ik opstandig: “Ik doe het toch”. Dus ik heb toch maar een klein vuurtje gemaakt en een onderbroek en T-shirt verbrand. De brandwacht zei er niets van en ik heb hem niet meer gezien. Wel had ik de aandacht van de toeristen, die vinden dat leuk natuurlijk. En toen er een ander stel ook de stoute schoenen aantrok en een vuurtje maakte, werd het nog heel gezellig.
Ja, en toen was het echt weer tijd om naar beneden te lopen. Ook toen kwam ik weer een heleboel ‘bekenden’ tegen. Hoe je ook loopt, hier kom je elkaar weer tegen, dat kan niet anders.
En nu is het dan echt afgelopen. Jullie allemaal heel hartelijk dank voor jullie reacties en het meeleven. Het was weer een geweldige tocht, met een ‘kleine dip’ erin vanwege zere voeten. Toch hoop ik alweer op een volgende keer. Wie weet?
Morgenochtend zit ik om tien voor half negen in de bus naar Santiago. Daar ga ik naar het postkantoor om de post op te halen. Er moet nu al onder vier letters gekeken worden, want ik ben tot de ontdekking gekomen dat ze het op vier manieren kunnen opbergen: De M (van Mattheus), de J (van Jan, aangezien sommigen denken dat Mattheus ‘Dhr’ betekent), de D van Den of de O van Otter. Het leven van een postbeambte is echt nog zo eenvoudig niet.
Daarna vertrek ik dan naar Corona en neem daar een hotel zo dicht mogelijk bij het vliegveld en dan vertrekt mijn vliegtuig vrijdag om tien over half negen via Barcelona naar Amsterdam.
Het allerbeste, gezondheid en geluk gewenst en ‘Vaya con Dios’

Het was vandaag ver, erg ver, maar het liep als een trein allemaal. Heerlijk was het. Ik heb in totaal ruim 38 km gelopen, maar het was fantastisch weer, het is hier gewoon nog zomer. En ik was wel moe na zo’n lange tocht, maar eigenlijk viel het nog wel mee.
Gisteren heb ik een Russisch meisje ontmoet, Nathalie, die zat in hetzelfde hotel als ik en vandaag zit ze ook weer in hetzelfde hotel. Ze woont in Spanje en spreekt Spaans en Engels, dus dat is makkelijk.
Toen ik vanmiddag iets zat te eten, ontmoette ik twee Nederlanders, die de Via de la Plata hebben gelopen. Ja, hier komen alle wegen weer bij elkaar en dat is wel leuk natuurlijk.
Ik zit nu in een hotel na Olveiroa en vlak voor Hospital, 3 km verder dan vorig jaar, maar in Olveiroa was geen enkele plaats meer beschikbaar. Nou ja, dat scheelt morgen weer.
Toen ik aankwam, stond de eigenaar me op te wachten en vroeg aan me: “Bent u die Duitser?” Ik zei: “Nee, ik ben Hollander”. “O”, zei hij, “dat is ook goed”. Vervolgens heeft hij mij een rondleiding gegeven over het hele landgoed heen en door het hotel. Toen ik vertelde dat ik vanmorgen in Negreira gestart was, ging hij aan iedereen vertellen hoe ver ik vandaag wel niet gelopen had. Het hotel is splinternieuw en de eigenaar nog zo enthousiast over pelgrims, dat je hier op elk moment van de dag kan eten. Dat zal volgend jaar wel over zijn, ben ik bang, maar nu is het prettig.
Het is wel lollig, want het hotel is nog niet helemaal klaar zelfs. Ik heb een prima kamer met een mooi bed, een keurige kaptafel, een mooie vloer. Alleen de muur is nog niet gestuct en ik kijk daar tegen de stenen blokken aan. Uit het plafond hangen allerlei geheimzinnige draden, waaraan nog iets moet worden opgehangen. Maar dat mag me allemaal de pret niet drukken.
Morgen is het dan mijn laatste wandeldag, als alles goed gaat. Vreemd hoor, dat het dan weer afgelopen is. Dat zal weer erg wennen worden!

Vanmorgen vrij vroeg zat ik alweer in de bus van de Monte de Gozo naar Santiago. In de bus had ik een geanimeerd gesprek met twee Chinese meisjes. Zij spraken goed Engels (vast van Melina geleerd), het ene meisje sprak ook Duits en dan spraken ze allebei ook nog Chinees. Ik ben door hen uitgenodigd om de Chinese Muur te lopen, als ik lef heb. Dat is ongeveer 8000 km, dus ik kan vooruit. En ik moet van hen onderweg alleen Chinees eten en, zoals ze zeiden: “Dat Chinese eten is lang zo lekker niet als bij de Chinees in Amsterdam. Wat kun je daar lekker Chinees eten!”
In Santiago heb ik op mijn gemakje ontbeten, toen ben ik naar het plein voor de kerk gelopen, een filmpje gemaakt en daarna de stoep af richting Fisterra. Van de branden van vier jaar geleden is niets meer te zien, alles is weer prachtig groen. En het weer is ook prachtig, een strakblauwe hemel met in de verte een paar wolkjes. Ik was alleen vergeten hoe steil het hier is. Het was weer echt klimmen en klauteren geblazen.
De commercie heeft ook hier toegeslagen. Vorig jaar was er op de hele route van vandaag maar één café, nu is er elke 5 km wel een bar of café. En in Negreira, mijn stopplaats voor vandaag, was maar één herberg en een klein hotel. Nu zijn er vier herbergen en het hotel is uitgebreid. De mensen hebben gelijk natuurlijk, ze willen ook een graantje meepikken. En één herberg was ook veel te weinig, er moesten mensen buiten slapen omdat het allemaal vol was.
Voor mij heeft de concurrentie, die er nu natuurlijk ook is, voordelen. Vorig jaar kostte een tweepersoonskamer in het hotel € 45, nu kost een driepersoonskamer € 32. Wel werd mij vriendelijk verzocht om maar één bed te gebruiken. Alsof ik van plan zou zijn om halverwege in een ander bed te gaan liggen.
Nog een paar dagen en dan zit het erop, dat is altijd dubbel: ik vind het fijn om weer naar huis te gaan en jammer dat het weer voorbij is. Zoals ik tegen een Fransman zei, die daar erg om moest lachen: “Ik verheug me erop naar huis te gaan, maar nu nog niet”.

Gisteravond heb ik het heel gezellig gehad met een Duitser, Alexander. Zo gezellig, dat ik een beetje met een houten kop wakker werd. Om daar iets aan te doen ben ik maar vanaf Monte de Gozo gaan lopen. Dat is niet ver, maar 5 km, net genoeg om goed wakker te worden. Koud was het wel, want ik liep in mijn T-shirt. Ik had geen jas meegenomen, want straks schijnt de zon, dan is het lekker warm en loop je de hele dag met je jas te zeulen. Maar ja, ik moest er wel voor lijden, want ook op het plein voor de heilige deur was alleen schaduw en er stond alweer een hele lange rij te wachten.

Uiteindelijk werd het wachten beloond, ik schoof steeds een eindje op, totdat het mijn beurt was om door de deur te gaan. Nou, stel je er niet teveel van voor. Het is gewoon een deur die openstaat en dan loop je door een gat in de muur en ben je binnen. Binnen word je keurig langs een afgezette route geleid, die langs het beeld van Sint Jacob gaat, en dan sta je weer buiten. Maar goed, alle zonden zijn mij nu vergeven, daar houd ik het maar op.

de heilige deur

Na de koffie ben ik de kerk weer ingewandeld. Het was pas kwart voor elf en de mis begint om twaalf uur, maar de kerk was al barstensvol!! Er was geen enkele zitplaats meer. Nou snap ik ook hoe het gaat. Er is namelijk ook een mis om elf uur. De mensen die daar naar toe gaan, blijven daarna gewoon zitten voor de mis van twaalf uur. Geen wonder dat het atijd zo vol is. Er kon vandaag echt geen kip meer bij en ik heb dus twee uur moeten staan. Dat is pas afzien, ik had na afloop hele stijve benen. Je moet er iets voor over hebben.

Tussen de middag heb ik heerlijk gegeten: meloen met ham, een hele goede biefstuk en aardbeien met slagroom toe. Dus de calorieën zijn weer op peil.
Nu zit ik lekker op een terrasje met het koppie in de zon met een bakkie koffie. Het is hier ontzettend gezellig, een en al leven. Alleen de wind is een beetje kil, ik denk dat ik nog maar een truitje ga kopen.

Ik heb afscheid genomen van mijn Duitse vrienden, die vliegen woensdag terug en lopen niet naar Fisterra. Ik ga vanavond een beetje bijtijds terug naar mijn slaapplaats, eet daar iets en dan morgenochtend met de eerste bus terug naar Santiago de Compostela om aan de kilometers naar Fisterra te beginnen.

Het is vijf voor drie en ik ben er!!!
En Sint Jacob heeft goedkeurend naar me geknikt. Je mag hier in wonderen geloven, dus ik zag het duidelijk.
Onderweg was het niet drukker dan anders, alleen toen ik in de stad kwam, was het erg druk. Van alle routes komen de pelgrims hier natuurlijk aan en er zijn ook bussen vol toeristen.
Vanaf het plein ben ik eerst naar het pelgrimskantoor gegaan, daar stond een rij van 10 meter lang al op straat. En dan te weten, dat je als je door de deur bent nog een lange, brede trap op moet. Dus ik bereidde me voor op een uurtje wachten, maar het ging vrij vlot, er zaten in totaal acht mensen, die constant bezig waren compostela’s uit te reiken. Ik heb dus de mijne nu ook!
Het is mijn vierde, maar ik ben er weer trots op. Ik heb deze tocht wel meer afgezien dan de vorige keren, vandaar natuurlijk die goedkeurende knik van Jacobus.
De Ierse pelgrimszegen: “Moge de zon je verwarmen, de regen je verkoelen en je dorst lessen en de wind in je rug waaien” is wel uitgekomen dit keer. Vanmorgen had ik nog een klein buitje, maar verder is het goed weer geweest, behalve dan die paar bloedhete dagen. Nu ben ik al dat zweten en afzien alweer vergeten en het staat wel stoer als ik zeg dat ik bij meer dan 40 graden heb gelopen.
Na het bezoek aan het pelgrimskantoor ben ik naar de fontein op het plein gelopen aan de zijkant van de kathedraal. Ik ben recht voor de fontein gaan staan en Gery zag me op de webcam. Toen ben ik naar de andere kant van de kathedraal gelopen, waar je door de heilige deur kan. Daar stond een gigantische rij voor. Ik ben toen naast de rij gaan staan en toen zag Gery me weer, ze herkende me aan mijn staf!! Goed dat ik hem dus meegenomen heb, ben benieuwd hoe dat op de terugweg gaat, want hij moet wel weer mee naar huis ook natuurlijk. Omdat ik een goedkope vlucht heb, zal dit soort bijzondere bagage wel extra geld kosten. Kan me niet schelen, mijn staf moet mee.
Ik ben nog niet door de heilige deur gegaan, want de rij was enorm en ik was het zat, had geen zin om daar weer in de rij te gaan staan. Dus dat komt morgen wel. Morgen ga ik ook naar de mis (als ik er tenminste nog bij kan). Nu heb ik me door een taxi naar mijn kamer op de Monte de Gozo laten brengen. Ik heb geprobeerd voor morgennacht een kamer in Santiago zelf te krijgen, dat is natuurlijk leuker, maar het is me niet gelukt. Alles zit overvol.
Dus ik heb er nu hier maar een nacht bijgeboekt. En ik deed tegelijkertijd een merkwaardige ontdekking. Ik had voor vannacht geboekt via booking.com, die service is gratis. De kamer kostte € 99. Duur, maar niets aan te doen. Nu boek ik nog een nacht en zegt het meisje tegen mij: “De prijs is wel anders, hoor!” Ik zeg: “Het kan me niet schelen, ik moet toch een plek hebben”. “Ja”, zegt ze, “hier kost de kamer maar € 49″. Ik bedoel maar, worden we nou opgelicht of niet???????
Ik ben natuurlijk blij dat ik Santiago gehaald heb, maar ja, de tocht is pas volbracht als ik aan het ‘einde van de wereld’ ben. Dus maandag op naar Fisterra! Volgens het weerbericht gaat het niet echt regenen, dus ik neem ook de laatste horde.