Het was vandaag een schitterende route. De natuur was geweldig, overal vijgen- en amandelbomen nu, de sinaasappelbomen zijn verleden tijd. Het terrein loopt ook makkelijk, het is bijna vlak. Af en toe een beetje golvend, maar zo weinig dat ik niet eens mijn stok nodig heb als ik omhoog loop.

Nog steeds is deze route stil. Vanmorgen heb ik een pelgrim op de fiets ontmoet en een praatje met hem gemaakt. Die was ook blij dat hij eens iemand zag.
Ik heb er niet zo’n last van, deze route is nu eenmaal rustig en er komen hier weinig pelgrims. Als ik over een paar weken in Zamora ben wordt het weer drukker, want dan kom ik op de Via de la Plata. Maar ik heb dus vandaag eigenlijk niet zoveel te vertellen.

Wel heb ik weer ruim 30 km afgelegd, dus het zijn voor mijn doen aardig lange wandelingen, maar het gaat goed en het gaat me eigenlijk wel gemakkelijk af tot nu toe. De voetjes doen het nog en de schoenen zijn ook weer prima, dankzij Heine.
Ik schreef gisteren dat ik in zo’n keurig hotel zat. Voor de afwisseling zit ik nu hier in Chinchilla de Monte Aragon in een chauffeurscafé. Ik heb een piepklein kamertje met een wastafel, de douche en wc zijn op de gang. Maar wat erger is, ik heb hier vanmiddag gegeten en dat was niks.

Enfin, zo leert deze pelgrim weer wat nederigheid!

Voordat nu iedereen begint te keffen, eerst even mijn verhaal lezen.
Toen ik vanmorgen wakker werd, kwam ik erachter dat mijn mobiel niet was opgeladen, ondanks het feit dat ik hem de hele nacht aan de oplader had gehad. Nou kan dat best, want hij is al heeeeeeel oud. Dus dat was tobben, want ik weet dat het thuisfront dan in de stress schiet en ik de onverbiddelijke woorden zal horen: “Zonder telefoon? Niet bereikbaar? Geen sprake van!! Kom maar terug!”
Dus wat is wijsheid? Ik kan nog wel een dag of twee verder, want ik heb twee batterijen, maar ik raak steeds verder het binnenland in en als ik dan geen winkel kan vinden…..
Dus ik nam een wijs besluit en dacht: “Ik ga vanmorgen eerst een nieuwe mobiel kopen en verder zie ik dan wel wat ik doe”. Aan de receptionist gevraagd of hier een winkel was van Vodafone en na een uitgebreid ontbijt bracht hij me keurig tot voor de deur. Het was vijf voor tien en het luik voor de winkel was nog half dicht, maar precies om tien uur ging het luik helemaal omhoog en stoof ik als eerste klant de winkel binnen. Ik legde het probleem uit, ze spraken een paar woorden Engels, maar begrepen het wel. Er werd ernstig naar mijn mobiel gekeken. “Hoe oud is hij?” Nu had ik gisteren gelezen dat Almansa 600 jaar oud is, dus ik zei: “Ongeveer net zo oud als de stad”. Toen was het ijs gebroken. En het aardige is dat er dan niet meteen uit het schap een nieuwe mobiel wordt gerukt, nee, eerst moest ik de oplader onderuit mijn rugzak halen. Helaas was er geen wonder gebeurd intussen en deed hij het nog steeds niet, maar achter uit de winkel werd een nieuwe oplader gehaald en ziedaar…. toch een wonder, want hij deed het! De oplader kreeg ik gratis, omdat ik pelgrim ben.
Vervolgens heb ik gevraagd of er een bus ging naar mijn volgende plaats Higueruela, want inmiddels was het te laat en te warm om nog te gaan lopen, aangezien het een heel lang stuk was vandaag van bijna 40 km. Nou, dat wisten ze niet, want ze gingen nooit met de bus, maar onmiddellijk werd er met kennissen getelefoneerd om dat te vragen. Ja, er reed een bus en razendsnel zochten ze ook even voor me op internet op hoe laat hij ging. Gewapend met werkende mobiel en getekende plattegrond naar de bushalte stapte ik de winkel weer uit.
Dus een warme douche voor Vodafone in Almansa!!
Het was nog wel even zoeken naar de bushalte en ik moest nog even vragen op het politiebureau, waar een heel dikke agent zich welwillend uit de stoel hees om me de weg te wijzen, maar ik kwam er en om half twaalf zat ik in een koele bus op weg naar Higueruela. In de bus zaten een stuk of twintig mensen en iedereen ging zich met me bemoeien. Waar ik heen moest? Gelach om de manier waarop ik de plaatsnaam uitsprak, waar haalt die man het vandaan, en vervolgens werd me bij elke halte gemeld dat ik er nog niet uit moest. Het was erg leuk, maar wat gaat zo’n bus hard, in drie kwartier was ik er.
Higueruela is net het decor voor een film: een pleintje met gemeentehuis, kerk en een hotel, ik geloof nog ergens een kruidenierswinkeltje, een paar huizen en dat is het. Maar het hotel is uitstekend. Ik heb een kamer met bad, tv en een kleine airco en inclusief het ontbijt betaal ik dan € 25. Vanmiddag heb ik ruim twee uur onder de palmbomen zitten eten voor in totaal € 9. O nee, ik heb me een uitspatting veroorloofd en koffie na genomen en die kostte een hele euro.
Verder heb ik het er vandaag van genomen en na het eten een kleine siësta gehouden, want het is hier weer iets boven 30 graden.
En wat die bus betreft…. zeg nou zelf….. als je de keus hebt tussen als een haas zorgen dat je weer bereikbaar bent of naar huis terug, wat doe je dan? Juist!

Zo, ik heb er weer ruim 30 km opzitten. Het is een mooie route, maar er is echt niemand te zien. Vanmorgen om half acht is er een oud baasje een eindje met me meegelopen. Hij sprak een taal, waarvan hij dacht dat het Spaans was, maar ik verstond er geen woord van. Daar gaf hij niet om, hij babbelde gewoon door en vond het reuze gezellig.
Er lopen hier veel schapen en die komen af en toe nieuwsgierig kijken wat er nou weer over de weg loopt. Dat is wel komisch.
Tegen drieën was ik in Almansa, mijn halteplaats voor vandaag. Ik zag een paar meisjes van zo’n jaar of veertien, dus die heb ik gevraagd waar een hotel was. Nou, dat was een hoop gegiechel en onderling uitmaken wie antwoord moest geven, want in het Engels…best eng. De een zat in een hogere klas dan de ander, dus die moest het maar doen, maar die zei dat de ander was blijven zitten, dus net zolang Engels had gehad. Eind van het liedje was dat ze met me meeliepen naar het hotel. Onderweg kwamen we nog wat vrienden en vriendinnen tegen, die het ook wel interessant vonden, dus die sloten zich aan. En zo liep opa omringd door jonge meiden door de stad. Voor het Engels spreken hadden ze ook snel een oplossing: ze tikten het Spaans in op hun smartphone en lieten dat vertalen, vervolgens kreeg ik het ding voor mijn neus en kon ik het lezen, want dan hoefden zij het tenminste niet uit te spreken.
Gevolg is wel dat ik nu in een fraai en chic hotel zit. Een echt zakenhotel vol met mannen in mooie pakken. Dus hier zit dan een zwerver tussen de business en het bevalt hem uitstekend de zwerver te zijn en niet de man in het pak. Maar het hotel is aangenaam na de wel zeer eenvoudige refugio’s. Dat mag wel voor een keertje toch?

Nou, het eten gisteravond was erg lekker. Dank voor jullie medeleven. Ik heb in een chauffeurscafé heerlijke asperges gegeten met een toetje en zoveel wijn en water als ik maar wilde voor in totaal € 9. Ja, zo wordt Spanje ook niet rijk natuurlijk, ik snap niet hoe ze het kunnen doen.

Vanmorgen heb ik de sleutel weer netjes bij de politie ingeleverd. Volgens mijn gidsje moest ik een bepaalde straat in, maar die kon ik nergens vinden. Geen nood, dan maar even vragen. Maar wie ik het ook vroeg, iedereen zei dat ik terug moest. En ik maar uitleggen dat dat niet de bedoeling was natuurlijk. Ik wil wel heen, maar niet terug. Toen ben ik eerst maar gaan ontbijten en koffiedrinken. Of het nou door de koffie kwam, die me goed wakker maakte, weet ik niet, maar ik kreeg ineens de lumineuze inval dat het gidsje natuurlijk de weg wees vanaf de plek waar het politiebureau toen stond. En ja, een paar regeltjes verder lezen en ik kwam weer goed terecht. Geen wonder dat iedereen mij terugwees. Ik moest toch in die en die straat zijn?

Ik heb vandaag weer braaf mijn kilometers gelopen in de warmte. Jawel, het is hier elke dag bijna 30 graden en dit keer was er onderweg niets, echt helemaal niets. Geen dorp, geen café en geen schaduw. Om nou in de bloedhete zon te gaan zitten is ook zowat, dus dan zit er niets anders op dan doorlopen. Ja, toen ik er bijna was, stonden er langs de kant van de weg drie enorme eiken met een bankje eronder, dus toen heb ik daar even heerlijk in de schaduw gezeten.
Maar het land is leeg, heel leeg. Af en toe zie je een verlaten boerderij en dat is alles. Gisteravond zag ik in het boek van de refugio dat er twee dagen geleden iemand was geweest. In het hele jaar 2012 zijn er welgeteld tachtig pelgrims in deze refugio geweest, dus de pelgrims lopen hier ook niet in file.
Ik vind het tot nu toe niet erg, de voetjes doen het prima en zo heb je tijd om eens na te denken, nietwaar?

Nu zit ik in de refugio van la Font de Figuera. Dat is een hok op het tennisveld, waar twee stapelbedden in staan. Het ligt naast een voetbalveld met kunstgras, dus dat zou vanavond nog wel eens druk kunnen worden. Maar er is wel een heerlijk warme douche en die hoef ik met niemand te delen, want ik ben weer de enige slaper. Net was ik in de bibliotheek om op internet te gaan en daar werd ik met open armen ontvangen, want ik was de eerste Nederlander. Jullie zien dus dat ik mijn land vertegenwoordig!

Ja, jullie lezen het goed, ik heb gisteravond voor het eerst van mijn leven bij McDonald’s gegeten. Ik vroeg de receptioniste naar een tapasbar in de buurt, maar die zijn allemaal dicht op zondag, dus toen moest ik wel. Nou, dat was een hele belevenis. Ik schaarde me in een rij van wel een kilometer lang met heel veel herrie en luid schreeuwende kinderen om me heen en bereidde me voor op lang wachten. Maar er kwam een man naar me toe die in het Spaans vroeg wat ik wilde. Toen ik zei dat ik geen Spaans sprak, ging hij over in keurig Engels. Ik legde uit dat ik voor het eerst in een McDonald’s was en dat ik geen flauw idee had wat ik kon krijgen. Dat ging hij me toen in keurig Engels uitleggen en vervolgens tikte hij het in op zijn computertje. Ik zei: “Voorlopig sta ik nog in de rij”, maar hij zei dat het allemaal in orde kwam. En geloof het of niet, maar 3 minuten later was de hele rij weg en stond er een dienblad voor me klaar met wat ik besteld had. De logistiek was dus fantastisch, het eten niet te pruimen. Maar ik had iets in mijn maag en kon vroeg naar bed.
Dat moest ook wel, want vanmorgen ben ik om kwart over zeven op pad gegaan. Eerst moet ik nu even een foutje rechtzetten: de Borgia-paus is namelijk niet in Xativa geboren, maar in Canals, waar ik vanmorgen doorheen kwam. Zijn paleis staat er nog en ook een standbeeld natuurlijk. Ik ben in dat dorp minstens zes keer aangehouden met de vraag of ik op weg was naar Santiago. Dat leeft hier nog erg in deze streek. Toen ik het dorp bijna door was, kwam er een man letterlijk naar me toe rennen al roepend: “Kent u me nog? Ik ben gisteren een eindje met u meegelopen, toen ik mijn rondje aan het fietsen was”. Dat was heel ergens anders, maar het bleek dat hij in Canals werkt.
Om negen uur beginnen hier alle scholen. Dan komt er uit de luidsprekers op de scholen een vrolijk melodietje om aan te geven dat de school begint. Nou, om kwart over negen zie je nog overal gezellig kletsende moeders met hun kroost aan de hand, dat ze naar school gaan brengen. Kijk, dat kan natuurlijk zo niet, hè, dat moet anders, dus ik wijs streng op mijn horloge en hef een vermanende vinger. Daar moeten ze heel hard om lachen. Hoezo te laat? Ze hebben nog tot 12 uur de tijd om hun kind te brengen toch? Heerlijk land!
Ik heb een mooie route gelopen met veel mooie uitzichten, grotendeels langs een rivier. De wegen zijn goed, soms asfalt, soms grindpad, maar goed te lopen. Gelukkig is het droog, want ik heb een aantal keren door de droge bedding van een watertje gelopen, waar stond dat het water een meter hoog kon staan bij regen. Trouwens, gisteravond regende het ook, een minibuitje van twee keer je ruitenwissers heen en weer, maar hier brak alom paniek los en vluchtte iedereen naar binnen. Wat een regen! Echt, het is een heerlijk land!
Om een uur of drie kwam ik na 30 km in Moixent aan, dus op naar de politie. Die zag ik niet zo gauw, dus dan maar naar het gemeentehuis. Nee, dat was fout natuurlijk, daar moest ik niet zijn, ik moest naar de lokale politie. “Ja”, zei ik, “maar volgens de gids zit die hiernaast”. Nee, dat was ook niet goed natuurlijk, want die is inmiddels verhuisd. Vervolgens liepen er drie man mee naar buiten om me de weg te wijzen en die deden dat zo grondig en uitgebreid dat ik er werkelijk geen lor van begreep, alleen zorgelijk dacht: “Het klinkt een eind weg”. Ik ben maar lukraak weggestapt in de richting die ze wezen en toen bleek het politiebureau gewoon aan het eind van de straat te zijn. Heerlijk land!
Voor het eerst op al mijn tochten werd ik door een vriendelijk agent grondig gecontroleerd. Mijn credencial werd zelfs vergeleken met mijn paspoort. Ik kwam door de controle, want ik kreeg sleutel nr. 1 overhandigd en een plattegrond waar ik heen moest. Het leek weer een eind, maar dat viel mee, ik moest alleen nog een allemachtig hoge trap op en dat valt niet mee na 30 km. Nu zit ik in een gebouw van het Rode Kruis, waar ze een hokje hebben ingericht met zes bedden en ik ben de enige gast. Naast me is een kazerne, dus ik word goed bewaakt.
En… er schijnt een restaurant vlakbij te zijn!

Het was vandaag weer een dag met schitterend weer. Ik heb wel mijn lange broek aangehouden, want mijn benen zijn al een beetje verbrand en dat moet ik niet hebben. Nou heb ik wel een heel erg dure tube zonnebrandcrème, maar ik vergeet steeds me daarmee in te smeren en in je rugzak heb je er niet veel aan.
Ik ben om kwart over zeven vanmorgen vertrokken en was om kwart over drie hier in Xativa met ruim 27 km onder de zolen. Onderweg heb ik alleen een paar fietsers gezien, waar ik een praatje mee gemaakt heb. Verder is dit echt een onbekende camino. Ik heb daar nu nog niet veel last van, ik loop gewoon lekker en het is mooi weer, dus wie doet je wat.
Toen ik aankwam, moest ik natuurlijk nog eten en dat ging nog maar net. Dus ik moest niet zeuren, maar zitten en eten. Dat vind ik best, alleen kwamen de gamba’s volgens mij rechtstreeks uit het bejaardenhuis. De paella was wel goed, daar ben ik niet zo gek op, maar rijst vult de maag en het toetje was erg lekker.
Xativa is een mooie stad met veel moderne woonwijken, maar ook een oude binnenstad. Er zijn heel veel parken en fonteinen in de binnenstad en uiteraard de ruïne van een kasteel bovenop de berg. Er zijn hier drie pausen geboren, waaronder één uit de Borgia-familie.
Volgens mij is dit voorlopig de laatste grote plaats. Morgen ga ik afbuigen naar het noordwesten en zijn er tot Toledo geen grote plaatsen meer. Ik wandel morgen naar Moixent als alles goed gaat. Dat is weer 27 km, maar het is kiezen of delen: of 7 km (en dat is veel te weinig) of 27. Ik heb begrepen dat ik me in Moixent bij de plaatselijke politie moet vervoegen, want die heeft de sleutel van de refugio. Verder is er niets, dus ik ben benieuwd.
Het hotel hier is eenvoudig, maar keurig netjes en mijn kamer heeft zelfs een balkonnetje met twee stoelen. Dus tijd om me daar neer te vlijen met een sigaartje!

Het was vandaag echt ideaal wandelweer: niet te warm, niet te koud, zonnetje, windje, dus beter kun je niet wensen.
Na een hartelijk afscheid van mijn Vlaamse vriendin, die duidelijk liet merken dat ze met mij kon spreken in mijn eigen taal, zodat iedereen stomverbaasd naar haar stond te kijken, ben ik om kwart over negen weer op stap gegaan.
De route liep kilometers lang door de sinaasappelgaarden. Erg mooi, maar er werd zoveel gespoten dat het me niet raadzaam leek een sinaasappeltje te plukken en op te eten. Ze zijn ook druk bezig met het bevloeien van het land en dat doen ze handig, overal zijn kleine sluisjes, slootjes, gegraven greppels. Leuk om dat eens te bekijken.
Tussen de middag was ik in Algemesi. Daar was markt en er was zoveel volk dat ik er wel een half uur over gedaan heb om door het dorp heen te komen. Dus toen was ik wel aan een drankje toe. Gelukkig zijn hier overal barretjes genoeg, dus dat is geen probleem. Daarna waren het eerst weer sinaasappelgaarden en toen nog een lange rechte weg naar Alzira of Alcira of Algira: ik heb het al in alle mogelijke vormen zien staan.
Onderweg kwam ik langs een school en daar werd nog gewoon op zaterdag les gegeven. De kinderen liepen op het schoolplein en al gauw kwamen er een paar jochies van een jaar of tien naar het hek om me te vragen of ik naar Santiago ging en, toen ik ja zei, of ik een echte peregrino was en waar ik dan vandaan kwam. “Wauw”, riepen ze in koor. Ik zei iets tegen hen in het Engels, maar ze zeiden alleen maar “yes, yes” en vroegen gauw of ik geen Spaans sprak. “Poco, poco”, zei ik blij en daar moesten ze heel erg hard om lachen en toen gingen me nazeggen met het accent dat ik natuurlijk heb. Dat was wel geinig.
Over de taal gesproken, daar heb ik vanmiddag zoveel plezier mee gehad. Het restaurant is naast het hotel. Ik wilde nog wel een hapje eten, het was al 3 uur tenslotte. Nou, dat kon. Ik werd persoonlijk door de receptioniste gebracht. Er waren een stuk of tien tafeltjes, maar allemaal leeg en de baas zat in het midden de krant te lezen. “O jee”, dacht ik, “dat wordt helemaal niks hier”, maar ja, je hebt weinig keus en ik mocht gaan zitten. Nog geen kwartier later zat het restaurant helemaal vol. De baas deelde me gezwind mee dat hij alleen Spaans sprak. Ik zei dat ik Nederlands, Duits en Engels sprak, maar nou net geen Spaans. Ja, nou was er een probleem, de baas keek in het rond en vroeg of er iemand tussen de eters was, die Engels sprak, maar geen respons. Volgens mij spreken ze allemaal Engels, maar ze durven gewoon niet. Enfin, een echtpaar meldt dat ze wel een zoon hebben die Engels spreekt en toen had een ander weer een buurman die Engels spreekt en op een gegeven moment zitten er wel drie mensen te bellen naar iemand die Engels spreekt. De zoon won. Toen ging het als volgt: de baas meldt in het Spaans aan de zoon welke voorgerechten hij heeft, ik krijg de telefoon in mijn handen gedrukt en dan zegt zoonlief het in het Engels tegen mij, ik zeg tegen zoonlief wat ik wil en vervolgens moet de baas de telefoon weer terug om te horen wat ik wil. Is het niet geweldig? Volgens mij was de jongen ook helemaal overdonderd, want de vertaling was wel erg kort: van de voorgerechten bleef alleen de salade over en van de hoofdgerechten de steak. Maar het is geweldig zoals de mensen hier hun best voor je doen. Het hele restaurant leefde mee en toen ik aan het eind een van mijn Spaanse zinnetjes, dat me te binnen schoot, eruit perste, keken ze zo trots alsof ze mij met zijn allen even Spaans hadden geleerd. Ik geniet van al deze dingen!
Verder heb ik mijn wasje gedaan en lekker in bad gelegen. Morgen wil ik niet laat weg, want ik moet dan ruim 25 km lopen.

Vanmorgen begon dan het ‘echte’ werk. Mijn eerste stempel heb ik gisteren al in de kathedraal gehaald, dus het begin is er. Het is heerlijk weer vandaag: 24 graden, de hele dag zon en een lekker windje, dus uitgelezen weer om te lopen.
Zo mooi als het weer was, zo saai was de route. Ik heb eerst kilometers door woonwijken en over industrieterreinen gelopen. Niet leuk, maar dat weet je als je bij een stad bent en ik troostte mij met de gedachte dat ik vanmiddag door een natuurpark zou lopen.
Dit gebied is van de Moren geweest en je ziet nog overal minaretten, elk dorp heeft er wel één. Soms zijn ze een beetje omgebouwd, soms is er zelfs een gemeentehuis omheen gebouwd, maar je ziet duidelijk dat het eigenlijk minaretten zijn. In elk dorp staat ook een standbeeld van een ridder te paard, die het dorp van de Moren heeft bevrijd.
Bij Silla begon het natuurpark, maar daar liep het mis. De pijl stond er wel, alleen was alles afgezet met grote hekken, je kon er gewoon niet in. Het gevolg was dat ik vervolgens nog 10 km langs de autoweg heb gelopen. Dat was wel iets korter, maar wat de route betreft werd het dus niet ‘een dag om nooit te vergeten’!
Om kwart voor vier was ik in mijn hotel in Almussafes. Bij de receptie begon ik met de receptioniste eerst in het weinige Spaans waarover ik beschik te praten, maar toen wist ik het niet meer en ging over in het Engels, waarop ik in sappig Vlaams antwoord kreeg. De receptioniste is weliswaar een echte Spaanse, maar heeft van haar eerste tot haar veertiende jaar in Hasselt in België gewoond. Ze vond het heel leuk om weer Vlaams te spreken, want zo vaak doet ze dat niet meer.
Het hotel is simpel, maar netjes. In deze plaats staan de Fordfabrieken en die zijn geweldig groot. Iedereen rijdt hier natuurlijk ook in een Ford.
Er schijnt wel een Hollander voor me uit te lopen, die is vanmorgen uit dit hotel vertrokken, dus wie weet haal ik hem nog in.
Dat zal morgen in ieder geval nog wel niet gebeuren, want ik loop dan maar 14 km. Daar staat het enige hotel dat nog een kamer heeft, de rest zit vol, ook verderop. Ja, het is natuurlijk weekend.
Nou, ik vind het eigenlijk prima, dan heb ik morgen alle tijd en de dag daarna wordt het zo’n 25 km. Dus dat is mooi verdeeld.
Na mijn babbeltje met de receptioniste was het weer even wennen wat het dagelijkse ritueel betreft. Ik doe het allemaal wel, maar moet er steeds bij denken: “O ja, nu eerst wassen”, “O ja, nu rugzak uitpakken”, etc. Dat is allemaal nog geen automatisme. Maar ja, na de eerste dag kan dat ook niet natuurlijk, dus ik zal niet klagen. Ik heb ook niets te klagen, want het bevalt allemaal weer prima.
En nu naar het terras voor een pilsje. Gek hè, maar die routine zit er nog wel in!

Ik heb weer genoten vandaag. Toen ik vanmorgen vertrok om de stad te bekijken was het al 24 graden, een reden voor de receptioniste om bezorgd te zeggen dat ik maar een vest mee moest nemen, want in de schaduw kon het wel eens koud zijn. Dat viel erg mee, vanmiddag om 4 uur was het 32 graden. Er stond wel een harde wind, dus echte Spanjaarden doen dan een sjaaltje om.
Ik heb eerst de bus genomen om een indruk van de stad te hebben en daarna ben ik aan het dwalen geweest door de oude stad. Het was letterlijk dwalen, want het zijn allemaal kruip-door-sluip-door steegjes, dus je bent zo de weg kwijt. Ze spreken hier Valenciaans, een soort dialect. De straatnamen staan ook in twee talen op de straatnaambordjes, Spaans en Valenciaans. Nou zou dat niet geven, want de Spaanse naam staat ook op de plattegrond. Alleen zetten ze niet steeds bijvoorbeeld eerst de Spaanse naam en dan in dialect, maar wisselen dat ook vaak om. Dus dat is dan even een puzzel. Gelukkig zijn er ook heel veel pleintjes met terrassen, dan kun je even uitrusten en je plattegrond bestuderen.
Er is hier een groot plein, de Plaza de Reina, waar ‘s morgens de zon aan de ene kant staat en ‘s middags aan de andere. Dan zie je opeens de hele meute verrijzen en naar de andere kant van het plein lopen. Dat is wel komisch.
Vanmiddag wilde ik de nieuwe stad bekijken, maar ik was de verkeerde kant uitgelopen, dus die heb ik niet gezien. Maakt niet uit, je kunt toch niet op één dag de hele stad zien. Toen ben ik maar mijn sigaartje gaan roken op de bedding van de rivier, die hier vroeger door de stad stroomde. Je merkt wel dat er hier ook veel armoede is. Ik heb een tijdje zitten kijken naar een man van een jaar of zestig, die in alle afvalbakken op zoek was naar iets te eten. En hij was niet de enige…. Ik heb hem een tijdje gadegeslagen en zag dat hij tegelijkertijd ook iets heel goeds deed, want hij sorteerde netjes papier en plastic. Maar het is wel een triest gezicht, je gunt het niemand.
Ik kwam er vanmorgen achter dat ik mijn scheerkwast en scheerzeep thuis heb laten liggen. Ik stond namelijk mijn gezicht met aftershave balsem in te smeren in plaats van scheerzeep. Ik dacht eerst nog: “Wat is dit voor troep? Het schuimt voor geen meter”. Dus ik had meteen een boodschap te doen in de stad, maar dat viel nog niet mee. Uiteindelijk heb ik ergens in een hoekje nog een tube scheerzeep op de kop kunnen tikken, maar geen kwast. Voor zulke dingen moet je kennelijk niet in de mondaine stad Valencia zijn, ik zal er onderweg wel eentje vinden in een of ander dorp.
Ik zit in een familiehotelletje, de dochters spreken Engels, de ouders alleen Spaans. Ik meldde dat ik morgen tot Almussafes wil komen en of ze een hotel daar wisten. “O, dat haal je makkelijk, je kunt er heel makkelijk met de trein komen”, zeiden ze enthousiast. Toen ik zei dat ik ga lopen, vielen ze bijna om. Wie gaat er nu lopen als je er ook met de trein kunt komen?
Maar goed, ze belden een hotel en daar kon ik terecht voor € 40. “Ja”, hoorde ik toen, “maar deze meneer komt lopen, want hij is een pelgrim, hoor!” en nu heb ik de kamer voor € 30.
Wel leuk dat ik deze winter een cursus Spaans heb gedaan, want al kan ik lang niet alles volgen, af en toe begrijp ik nu een beetje waar ze het over hebben.
Op naar morgen, als de wandeling begint.

Je weet dat het steeds dichterbij komt en voor je het weet is er het afscheid van thuis. Dat is altijd wel even moeilijk, voor mijn thuisblijfster en thuisblijver, maar ook voor mij. Op zo’n moment denk je toch: “Waar begin ik aan eigenlijk? Waarom blijf ik niet lekker thuis?”
Maar ja…..
De vliegreis verliep prima en dan stap je uit en het eerste dat je dan doet is …. jas uit!
Op het vliegveld heb ik een taxi genomen en die heeft een hele tijd rond gereden, maar kon het hotel niet vinden. Op een gegeven ogenblik gooide hij me maar uit de taxi. Gelukkig kwam er net een politie-auto voorbij. Die heb ik aangehouden en toen gingen de agenten midden op straat mij uitgebreid uitleggen waar ik heen moest, dus Valencia weet nu dat ik er ben. Dankzij hun hulp had ik het hotel toen wel zo gevonden.
Ik wil niemand jaloers maken, maar het was hier vanavond om 10 uur nog 24 graden en dus…. buiten eten!
Dat is toch wel heel erg lekker, hoor!
Morgen is het een dagje acclimatiseren, dat wil zeggen Valencia bekijken, wellicht een tochtje met de hop-on / hop-off bus en dan begint overmorgen het echte wandelleven. Ik heb er weer zin in!