14 april: 27, 93 km – 40.483 stappen
15 april: 18,88 km – 27.371 stappen
16 april: rustdag
17 april: 20,58 km – 29.839 stappen
18 april: 28,05 km – 40.658 stappen / totaal 233,38 km – 321.476 stappen

De afgelopen vijf dagen heb ik overnacht bij Gery in ons zomerhuisje in Maarn, dus ik hoefde geen overnachtingsplaats te zoeken. Dat was erg prettig, maar als Gery niet thuis is, komt er ook niets op de website, want na mijn ervaring in het internetcafé waag ik me daar nog maar even niet aan.
Vrijdag ben ik door drie provincies gelopen. Ik startte in Zuid-Holland, liep door Noord-Brabant en eindigde in Gelderland. De koffie ’scoorde’ ik bij een paar wegwerkers, die hun koffie broederlijk met me deelden. Het valt lang niet mee om een bakje koffie naar binnen te krijgen, want veel uitspanningen zijn nog dicht. Toen ik eenmaal op de pont in Schoonhoven zat, had ik ook echt het gevoel een grens over te gaan en Holland achter me te laten. Een meneer, die mij al eerder onderweg gesignaleerd had, knoopte een praatje met me aan en wist zoveel over de geschiedenis van het land, waar ik doorheen gelopen was, te vertellen dat ik vroeg of hij geschiedenisleraar was. Maar nee, al die verhalen wist hij nog van de lagere school, van een meester die heel boeiend kon vertellen. Leuk is dat. Maar de groene weiden heb ik nu voorlopig wel weer even gezien, hoewel het wel heerlijk rustig loopt. Ik betrap me erop, dat ik het met een paar auto’s al ‘druk’ vind en als ik dan onder de brug loop, waarop het verkeer voortraast en als ik dan weet, dat Gery op hetzelfde moment waarschijnlijk ergens in de file staat, weet ik wel wie het het beste naar zijn zin heeft. Maar aan de andere kant moet ik toegeven dat het wel heerlijk was toen ze me in Giessen op kwam halen en ik zo in de auto kon stappen en me daar zaterdag ook weer afzette, zodat ik zo weer verder kon. Het eerste stuk een beetje strompelig, maar dat kwam omdat ik in de auto mijn veters had losgemaakt en vergeten was ze weer vast te maken, bleek later. Verder was het een rustig dagje. Ik ben langs een aantal ‘wielen’ gekomen: plassen water, die zijn overgebleven na een dijkdoorbraak, en daar zitten ongelooflijk veel vogels. Gery is me bij het pontje in Nederhemert op komen halen en de eerste Paasdag hebben we vervolgens in rust en vrede in Maarn doorgebracht.
Op tweede Paasdag heeft ze me weer bij hetzelfde pontje afgezet en had ik meteen al een genoeglijk gesprek met de veerman. Ik was dit jaar de tweede Santiagoganger, vorige week was er ook iemand overgevaren. Mijn naam en website werden bijgeschreven in het ‘logboek’, zodat hij ook mij kan volgen. En ik kreeg de overtocht gratis, leuk hè?

Vervolgens ben ik langs de Maas naar ’s-Hertogenbosch gelopen via Bokhove, een plaatsje van niks, vier huizen en een ruïne, maar wel met een prachtig praalgraf van Catharina de Montmorecy in de kerk.
Het is trouwens ontzettend leuk dat zoveel mensen je onderweg aanspreken. Dat komt door de schelp achterop mijn rugzak, dus Arij en Ellen, jullie cadeau werpt zijn vruchten af. Ik kwam langs een begraafplaats, waar net een mevrouw vandaan kwam en die zei: “Nou, dat is wel een wonder van Jacobus, dat ik u tref. Ik ben zo benieuwd naar uw belevenissen, want ik zou het zo graag zelf ook doen”. En in de buitenwijken van ’s-Hertogenbosch kwam me een meneer achterop fietsen, die me vroeg of ik onderweg naar Santiago was of op de terugweg. Hij heeft in 2001 de tocht gemaakt, eerst op de fiets naar St. Jean Pied de Port en vandaar lopend naar Santiago, dus kon me goede tips geven. Het meest indrukwekkend vond hij het steentje neerleggen bij het Cruz de Ferro en ik kon hem gelukkig verzekeren, dat ik mijn steentje bij me had. Zulke ontmoetingen zijn geweldig leuk
In ’s-Hertogenbosch ben ik natuurlijk naar de St. Jan gegaan, want ik wilde een stempel hebben. Daar werd ik begroet met: “Welkom, Pelgrim, daar staat je heilige!” En toen ik de kerk, die overigens prachtig is, weer uitging: “Het ga u goed op de weg die u gaan moet. Brand een kaarsje voor Jan van de St. Jan”. Dat is toch geweldig? Maar….. een stempel heb ik niet. Die moest ik gaan halen in de pastorie, maar daar werd op mijn bellen niet opengedaan. Gelukkig deed Jacobus toen toch nog een wondertje, want toen we eenmaal in de auto zaten op weg naar Maarn en we vlak na ’s-Hertogenbosch in een file terechtkwamen, werd er in de auto naast ons ineens heftig gezwaaid. En wie zat daar zo enthousiast te zwaaien? Danielle van het Kunstcentrum in Zaandam. Dat is toch niet te geloven?
Vanmorgen, toen ik nog maar een kwartiertje of zo onderweg was, fietste me een meneer achterop die me na een praatje een kop koffie met een echte Bossche Bol aanbood als troost, omdat ik mijn stempel gemist heb. Van vreugde ben ik vandaag naar Eindhoven gelopen, maar dat was wel een erg pittig stuk. Als ik lang loop, gaat mijn enkel zeer doen en die moet nog heel lang mee, dus daar moet ik een beetje zuinig op zijn. Maar ik heb er nu toch al ruim 200 km opzitten, eigenlijk gaat het best snel. Voor vannacht heb ik onderdak gevonden bij Jan en Dorien van de Brink en Jan is me ergens in Eindhoven op komen halen, dus ik zat weer even luxueus in de auto. Ik vind het nog steeds genieten, dus morgen ga ik weer fris en vrolijk op stap!

Hoe gaat het met het thuisfront? Nou, dat valt nog niet mee, als je al jaren gruwelijk verwend bent door je man en je staat er dan in je eentje voor. Ik verbeeld me dat ik het druk heb zelfs, terwijl ik in werkelijkheid niet zoveel uitvoer, geloof ik. Je moet alleen overal aan denken: “Is de verwarming wel uit? Wanneer komt de vuilnisman ook alweer? Wat moet ik nou weer voor boodschappen halen?”, enz. Alles moet nog even wennen natuurlijk, maar het gaat allemaal goed. Ik vermaak me prima alleen en ik geniet van de enthousiaste verhalen die Theo vertelt. Het enige dat me echt zwaar valt, is in mijn eentje zitten eten. Dat vind ik gewoon afgrijselijk en meestal rommel ik maar een beetje aan, zodat het op eten lijkt. Maar wat is er nou voor lol aan om te koken voor jezelf? Voor wie ongerust mocht worden: Ik val heus niet van de graat, lijd ook geen honger en denk aan mijn vitamientjes, hoor!
De afgelopen dagen ben ik weer verwend natuurlijk, want ’s morgens bracht ik Theo weg en ’s avonds haalde ik hem weer op. “Ja, zo kan ik het ook”, hoor ik jullie denken, maar ik heb er lekker even van genoten. Het is heel grappig om je man ergens heen te brengen en hem dan ’s avonds weer ergens anders op te halen. Ik stel ‘Truus’ in op een grote plaats om te beginnen en als ik daar dan vlakbij ben, bel ik Theo en die vertelt dan waar hij zit. En dat is iedere keer zo goed gelukt, dat we precies op hetzelfde moment aankwamen. Verder heb ik nu door streken en plaatsen gereden, waar ik nog nooit geweest was en heb ontdekt hoe mooi Nederland is, zodra je uit de Randstad weg bent. Wat ik ook zo leuk vind, is dat je echt meteen contact met iedereen hebt. Ik kwam zaterdag bij het pontje aan in Nederhemert en Theo zag me eerst niet eens, die was in druk gesprek gewikkeld met de eigenares van het restaurant, die de ramen stond te zemen. En toen we vanochtend in ’s-Hertogenbosch uit de auto stapten, was er meteen een gesprek met mensen van de plantsoenendienst, die daar bezig waren. Ze komen meteen naar je toe, vragen waar je heen gaat, hoe lang je al onderweg bent, enz. Enig is dat voor zo’n kletskous als ik ben. Ik kan me heel goed voorstellen dat het heel erg leuk is om zo’n tocht te maken, alleen dat lopen erbij, ja, dat zou nou toch eigenlijk niet moeten. Ik wilde al een volstrekt lege rugzak op mijn rug nemen met een schelp erop, ik dacht: “Dan maakt iedereen een praatje met me en ik hoef alleen maar te doen alsof ik ook loop”, maar dat mocht niet van Theo. Volgens mij is Theo strenger dan St. Jacob, die knijpt heus wel een oogje toe. Ik heb ook al gezegd, dat Theo van Sint Jacobus vast wel een eindje met de bus mag, maar ja, in ons hart blijven we Calvinisten natuurlijk en die doen zoiets niet!! Zielig vroeg ik Theo: “St. Jacobus gaat met jou wel mee, merk ik, maar wie past er intussen op mij?” Het antwoord was kort en bondig: “Toon”. Met die naam betitelen we thuis oneerbiedig St. Anthonius van Padua. Daar heb ik ook alle vertrouwen in, tenslotte hebben we in de loop der jaren al heel veel kaarsjes voor hem gebrand. Dus het zal ook hier thuis waarachtig wel goed gaan! En het is geweldig je man zo te zien genieten, hij heeft in anderhalve week een bruine kop gekregen en ziet er hartstikke goed uit. Ik hoop zo dat hij het mag halen!
Ik had, slim als ik ben, schone kleren meegenomen voor Theo om die om te ruilen en dan de vieze kleren mee naar huis te nemen. Fout natuurlijk, hij ging nou toch niet ineens van kleren wisselen? Bovendien moest ik niet denken dat hij vuile kleren had, want hij waste iedere avond. Goedgunstig werd mij wel toegestaan zijn kleren te wassen en ik mocht zaterdag ook even naar Zaandam rijden om nieuwe gidsen te halen. Dus zo reed ik zaterdag eerst van Maarn naar Giessen, toen van Giessen naar Zaandam om te wassen, de gids te halen en ook nog even een nieuwe waterfles te kopen, terwijl de was draaide. Vervolgens tufte ik naar Nederhemert en vandaar weer naar Maarn. Snappen jullie nou dat ik het druk heb? Dat ik tussendoor ook nog even tijd had om een muurtje in mijn huisje te schilderen, mag wel een wonder heten.
Nou hoop ik maar, dat ie eind volgende week in de buurt van Maastricht is en dan nog iets nodig heeft, want dan tuf ik ook nog even naar Maastricht. Daarna wordt het wat moeilijker, maar nu kan het nog even. En ik kan nog lang genoeg alleen zitten toch?

21,13 km – 30.637 stappen / totaal 127,94 km 183.125 stappen

Gisteren schreef ik wel enthousiast dat ik vanuit het internetcafé een mail stuurde voor de website, maar toen ik eenmaal aan het verzenden toe was, had dat nog wel wat voeten in de aarde. Want hoe ik ook op de verzendknop drukte, het ging niet. Nadat ik een poosje daarmee getobd had, heb ik toch maar hulp gevraagd aan iemand. En onmiddellijk stonden er toen een stuk of zes heel bereidwillige oorbeldragende en met kettingen getooide jonge gasten om me heen, die me vertelden dat ik in Outlook zat. Nou kon me dat niet schelen, ik vond alles best, maar het bleek dat ik via de securitymail van xs4all moest gaan. “Vindt u het goed als wij het even voor u doen?” zeiden zij en ik haalde opgelucht adem. Daarvoor moest ik toen mijn password hebben en…..dat wist ik! Alweer een wonder van Jacobus! Eensgezind draaiden zij toen de rug naar me toe, terwijl ik het password intikte en zo kwam alles goed. En toen herinnerde ik mij opeens, dat Marnix me dat al had gezegd. Nou ja, je kunt toch niet alles onthouden?
Over onthouden gesproken, ik ben ook ergens onderweg mijn waterfles vergeten, maar alla, daar komt wel weer een nieuwe voor. Het bleek heel moeilijk een overnachting in Gorinchem te vinden, maar mijn gastgezin wist wel een adres voor me in Bleskensgraaf te versieren, dus …. toch maar de Alblasserwaard. Ja Liesbeth, ik heb de heerlijke gier geroken, hoor! Overigens vond ik het wel een saai stuk, allemaal weilanden en alles hetzelfde. Ik heb de polders nu wel gezien.
Ik zit nu bij de familie van de Herik in Bleskensgraaf. Meneer is internationaal chauffeur geweest, dus kent ook alle namen uit het vervoer en dat is leuk. Mevrouw is lid van de Historische Vereniging, dus ik heb haar gevraagd of ze de ‘Zwijnenburgjes’ en de ‘Bergeijkjes’ kende, het voorgeslacht van Gery. De namen zijn er nog steeds en ze vertelde dat de Bergeijken allemaal zo goed konden schrijven en dichten. Dus nu weet Geer van wie ze het heeft. Genoeg stof tot praten dus.
Het lopen gaat uitstekend, er waren vanmiddag een paar buien, maar ik heb mijn poncho niet aan hoeven trekken. Morgen steek ik de rivier over en loop Noord-Brabant in. Gery komt me dan ophalen en dan is mijn volgende overnachting dus op ons ‘landgoed’ in Maarn. Zaterdag brengt en haalt ze me dan en dan ben ik van plan om zondag maar eens een rustdag te nemen. Tot na Pasen dus!

19 km – 27.000 stappen / totaal 106,81 km – 152.488 stappen

Ik zit nu in een internetcafé in Schoonhoven. Een rotherrie om me heen, dus ik kan me nauwelijks concentreren om iets zinnigs te schrijven. Vandaag ben ik om half tien vertrokken uit mijn ’stulp’. Na een groots ontbijt met van alles en nog wat extra in de tas op pad. Weer eindeloze grasdijken en nog weidsere weilanden in het Groene Hart van Holland. Moeten ze inderdaad laten zoals het nu is, want het is gewoon prachtig, zoals moeder Groot dat zou zeggen. Mooi weer, maar erg fris als je tegen de wind in moet lopen. In Haastrecht heb ik een kop koffie genomen met appeltaart en veel extra slagroom van de eigenaresse. “Dat is om op krachten te blijven”, werd er bij gezegd. In Haastrecht heb ik ook extra prepaid voor de mobiel gekocht. Ik heb nu weer voldoende voorlopig. Ca 5 km voor Schoonhoven stond vermeld dat de weg afgezet was wegens werkzaamheden. Ik had dan ca 5 km extra moeten lopen, maar ben toch maar doorgelopen, omdat ik vermoedde dat een voetganger er wel door zou kunnen. Dat is natuurlijk een risico, want als het niet lukt moet je 4 km teruglopen en toch die 5 km extra. Maar ja, men was een duiker aan het bouwen en wandelaars en fietsers konden over platen balanceren naar de overkant.
Daarna was het nog maar kort naar mijn overnachtingsadres in Schoonhoven. Daar heb ik mijn rugzak neergezet en ben naar het centrum van Schoonhoven gelopen.
Leuke oude stad.

Hier ga ik ook eten straks, want er zijn wel wat restaurants die mijn bezoek waard zijn, denk ik. Tenslotte verwacht Danielle al dat ik mij iedere avond uitgebreid tegoed zal gaan doen. Klopt dus!! Maar ik doe er ook wat voor, hoor!! De calorieën vliegen eraf.
Morgen wil ik de route door de Alblasserwaard laten voor wat-ie is. Ik ken die omgeving wel van vroeger en ik zou minstens 31 km moeten lopen voor er een mogelijkheid tot overnachting is. Nu wil ik rechtstreeks via de gewone verkeersweg van Nieuwpoort naar Gorinchem lopen. Daar hoop ik vanavond nog een plekje te reserveren. En dan ga ik vrijdag toch echt Holland verlaten om naar Woudrichem te gaan!
Ik heb natuurlijk ook alle reacties gelezen op de site. Overigens: wat doet die schat dat toch geweldig, niet? Wat een deskundigheid!! Daar wordt vast weer erg veel tijd aan besteed.
Voor wat betreft de INR: Ik doe gewoon wat jullie me geleerd hebben: behapbare brokken maken en stap voor stap. Zo eenvoudig was het toch??? Maar ik ben er nog niet, hoor!! In ieder geval weer heel leuk iets van jullie te horen.
Nou, hier laat ik het bij, want ik word hier zenuwachtig van dat kabaal. Als je heel de dag in de natuur bent, kan je hier niet meer tegen. Of worden we oud misschien???

25 km – 36.253 stappen / totaal 87,81 km – 125.488 stappen

Het is vandaag weer lekker gegaan. Ik heb door eindeloze polders gelopen, wilde in Zwammerdam iets gaan eten, maar er was niets. Dus toen ben ik maar doorgelopen naar Reeuwijk, waar ik een kop tomatensoep heb gegeten en een boerenpannenkoek, waarvan ik het einde niet kon zien. Met een volle maag ben ik toen over een dijk dwars door de Reeuwijkse plassen gelopen en dat was supermooi. Jammer dat er geen zonnetje bij scheen, maar het is de hele dag droog gebleven, dus mij hoor je niet mopperen. ’s Middags begint mijn enkel wel een beetje op te spelen, maar alla, er staat ook veel gewicht op natuurlijk en ’s morgens is het weer over. Om half vijf was ik in Driebruggen en nu zit ik in een chalet in de tuin van mijn gastgezin met openslaande deuren en een zitje in de tuin. Het is nu wel te koud om buiten te zitten, maar binnen heb ik de beschikking over een woon-slaapkamer, een ingebouwde keuken en een douche. Daar ga ik straks onder staan met mijn kleren onder mijn voeten, dan zijn die ook meteen weer gewassen en kunnen aan het droogrekje, dat ook al aanwezig is. Kortom, ome Theo zit er zeer comfortabel bij!

13,31 km – 18.450 stappen / totaal 62, 81km – 89.235 stappen

Het was prima wandelweer vandaag en Han bracht me terug naar de route, zodat ik om negen uur weer aan de wandel was. Het was een prachtige tocht door het groene hart en de koffie in het wandelaarscafé (‘gastvrij voor wandelaars’ staat op de deur) smaakte lekker. Mijn brood heb ik aan de kant van een sloot opgegeten en de afstand viel reuze mee. Om half drie was ik al bij mijn gastvrouw in Alphen aan de Rijn. Deze was niet thuis, maar had me telefonisch verteld waar ik de sleutel kon vinden en binnen lag een briefje op welke kamer ik moest zijn. Zoveel vertrouwen hebben mensen in je, dat ze jou als wildvreemde in huis laten. Op mijn bed lag ook nog een briefje: ’Dit is uw bed. Tot zo!’
Dus nu heb ik al keurig mijn wasje gedaan en ga op zoek naar een bed voor morgen in de omgeving van Haastrecht. Ik heb het uitstekend naar mijn zin. Onderweg is een fotograaf een stukje meegelopen, maar hij wilde geen foto maken, want hij fotografeerde geen ‘toeristen’. Ik zei nog dat ik nu dat hele eind gelopen had om op de foto te mogen, maar hij was onverbiddelijk. Nou ja, van Geer hoorde ik dat mijn foto levensgroot in het Noord Hollands dagblad staat, dus zo is het wel weer mooi genoeg!

31,5 km – 45.045 stappen 45045 / totaal 49,5 km – 70.785 stappen

Vanmorgen vertrok ik om negen uur, door mijn gastfamilie rijkelijk voorzien van brood voor onderweg. Het weer was prima vandaag, dus dat was tenminste al een vooruitgang. De route in Amsterdam is erg slecht aangegeven, zodat ik een paar keer ben misgelopen. Onderweg kwam een echtpaar mij hijgend achternagelopen met de vraag of ik echt al op weg was naar Santiago of dat ik liep te oefenen. Hun zoon vertrekt namelijk op eerste Paasdag voor dezelfde tocht, dus ze waren erg nieuwsgierig. Leuk, zulke ontmoetingen.
Om kwart over vijf kwam ik aan bij Anneke en Han, mijn vroegere collega, waar ik vannacht onderdak krijg. Ik heb lekker gedoucht en zit er nu weer schoon en pedant bij. Omdat ik een paar ‘ommetjes’ gemaakt heb, heb ik vandaag 31,5 km gelopen, iets meer dan de verwachting was en Han vertelt me nu natuurlijk hoe ik een veel kortere weg had kunnen lopen. Maar ja, je hebt wandelbloed of niet. Mijn voeten zijn nu wel moe, maar ik heb geen blaren, dus morgen opgewekt weer verder.

18 km – 25.740 stappen

Nou, daar gaat-ie dan. Na alle drukte de laatste week was het vanmorgen dan eindelijk zover. Ik heb heel veel cadeautjes en goede wensen meegekregen. Veel mensen kwamen me vanochtend thuis nog even uitzwaaien en Marnix, Ton en Suzanne zijn meegelopen tot de pont. Halverwege nog even koffiedrinken op het Kunstcentrum en dan de pont op en zwaaien naar de achterblijvers! Het begon al goed, want bij vertrek hoosde het uit de lucht, het waaide stevig en het was koud.
Maar eenmaal aan de overkant was het droog en het is verder droog gebleven. Om half vier was ik al op mijn eerste adres in Sloten en viel meteen met mijn neus in de boter: echte Zeeuwen van afkomst en bekend met de route naar Santiago. De fles kwam al gauw op tafel en het werd heel gezellig!
Morgen loop ik naar De Kwakel, maar voor vandaag zit het erop en zijn dus de eerste kilometers gelopen!!

De laatste weken heeft hier thuis uiteraard alles gedraaid om de komende voettocht van Theo naar Santiago. We zijn er druk mee geweest; Theo om te zorgen dat alles klaar was en ik om allerlei ingewikkelde zaken als foto’s en films, die hij zal opsturen, op de computer te leren zetten. Overal liggen nu papiertjes met aanwijzingen.
Je leeft er allebei dus naar toe, maar ‘t gekke is dat je je tegelijkertijd niet goed kunt realiseren dat het nu echt zal gaan gebeuren. Toen we vanmorgen opstonden, kon ik me gewoon niet voorstellen, dat dit voorlopig onze laatste ochtend samen zou zijn en ik dus morgenochtend in mijn eentje zit te ontbijten.
Het is wel geweldig leuk te zien hoe iedereen meeleeft en belangstelling toont. Al die doordachte cadeautjes, al die mensen die nog even gedag komen zeggen en het allerbeste wensen. Ik geniet ervan dat het nu eens helemaal om hem gaat, dat heeft hij zeker verdiend.

En dan ineens is het zover en stapt je man de deur uit. Dan mag je hem nog even ontmoeten bij het laatste kopje koffie in het Kunstcentrum en ook dat is leuk. Het is leuk om te zien hoe Theo het daar naar zijn zin heeft en zich er thuisvoelt. En, eerlijk is eerlijk, ik ben apetrots op hem als ik hem zo zie en weet aan welke onderneming hij gaat beginnen. Wie had dat een paar jaar geleden kunnen denken??
Met alle goede wensen en de belofte dat het Kunstcentrum zijn schoenen zal sponsoren, stappen we dan ook hier de deur uit. Marnix, Ton en Suzanne lopen met hem mee naar de pont en ik wacht hen daar op, want ook meelopen doe ik maar niet, ik zou na vijf minuten al een last zijn in plaats van een lust.

De pont ligt al te wachten en na nog een laatste “Veel geluk en heel veel plezier” verdwijnt hij dan letterlijk uit je gezichtsveld.

En je denkt bezorgd: “Wat kan er allemaal niet gebeuren?”, maar het allerlaatste dat we nog in de verte zien, is de Jacobsschelp achter op zijn rugzak en als dat geen goed teken is, weet ik het niet meer!

Dominee Hans Neels van de Noorderkerk aan de Heijermansstraat zet de eerste stempel voor de 62-jarige Theo den Otter, die wandelt van woonplaats Zaandam naar Santiago de Compostela. (foto: Bart Homburg)

ZAANDAM – ‘Daar heb je het nou al jaren over, doe het dan ook eens een keer’. Die verzuchting slaakte Gery den Otter enige tijd terug tegen haar man Theo. Zaterdagmorgen was het zo ver en vertrok de Zaandammer te voet vanuit zijn woonplaats richting het bedevaartsoord Santiago de Compostela in het noordwesten van Spanje.
Den Otter heeft zich goed voorbereid op de tocht. “Ja, ik heb veel geoefend en ben er klaar voor. Ik ben gestopt met werken en heb nu meer tijd dan geld, zeg maar. Ik heb de tocht altijd willen maken, het lijkt me heel mooi. Het is zeker geen eenvoudige klus, want het gaat wel om 2800 kilometer. De eerste dagen wil ik tussen de twintig à vijfentwintig kilometer wandelen. Ben ik aan het wandelen gewend geraakt, dan wil ik dat opvoeren tot rond de dertig kilometer per dag.”
Slapen
De 62-jarige Zaandammer denkt zo’n vier maanden nodig te hebben voor de tocht. “Voor onderweg heb ik een eenpersoonstentje meegenomen. Ik kan ook een keer bij een oud-collega slapen. Verder zie ik wel waar ik kan slapen. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat goed komt.”
Als bewijs van zijn wandeltocht haalt Den Otter stempels op bij kerken. De eerste stempel werd gezet in de Noorderkerk aan de Heijermansstraat in Zaandam.
“Dat is een traditie, dat doen fietsers ook. In elk dorpje staat wel een kerk. In de kerk in Santiago de Compostela krijg je naast een stempel ook een diploma. Ik ben zelf aangesloten bij de protestantse gemeente, maar Santiago is een katholiek bedevaartsoord. Als je terug gaat in de geschiedenis gaat het om een mengelmoes van Griekse en Keltische culturen. Dus het moet kunnen.”
Het bedevaartsoord van Santiago de Compostela werd in de achtste eeuw gebouwd op de plaats waar het lichaam van de heilige Jacobus was teruggevonden.
Onthoofd
De apostel Jacobus keerde na een mislukte evangelisatietocht in Spanje terug naar Jeruzalem, waar hij in het jaar 44 door de heerser Herodes werd onthoofd. Zijn leerlingen brachten zijn dode lichaam in een boot zonder roer, maar met een engel als gids, naar Spanje. Eeuwen later (813) werden de relieken door bisschop Theodomir gevonden op een heuvel, die op bijzondere wijze door sterren verlicht was: Campus Stellae – veld van sterren, vandaar Compostela. Daar werd een kerk gebouwd, de voorloper van de huidige imposante kathedraal. In de loop der eeuwen won de plaats aan betekenis als bedevaartsoord en ontstonden door heel Europa routes naar Compostela.
Wie de verrichtingen van de Zaandamse wandelaar wil volgen kan terecht op de website http://www.pelgrimtheo.com.