22,31 km 22,31 – 32.339 stappen / totaal 978,22 km – 1.400.488 stappen

Het was vandaag wat je noemt een routinedag. Ik heb over departementale wegen gelopen en gedurende
tweeëneenhalf uur zoveel buien gehad, dat ik voortdurend met mijn poncho heb gelopen. Nu schijnt de zon, maar het is erg koud. Arij, bedankt voor je oplettendheid. Je ziet, die vrouwen zijn niet te vertrouwen, ze boren je zo 10 km door je neus. Ik heb onmiddellijk opdracht gegeven dit te corrigeren natuurlijk. En Wim zal ik even uitleg over de route geven, die ik volg: Ik loop via Auxerre a) omdat Auxerre een mooie oude stad is, waar ik graag mijn rustdag door wil brengen en b) omdat Gery anders zo ver moet rijden als ze me met Hemelvaartsdag op komt zoeken en omdat ze een kamer besproken hebben in de omgeving van Vezelay. Jan, ik snap dat je het jammer vindt dat ik niet over Limoges ga en ik had graag een nachtje bij je willen slapen, maar ik heb me al jaren geleden in mijn hoofd gezet dat ik via Le Puy wilde gaan. Waarom weet ik ook niet, maar ja, het is zo. En een ware pelgrim kan natuurlijk niet afdwalen, dat snap je.
Ik heb vandaag alleen gelopen, maar toen ik in Chablis kwam, zaten mijn medepelgrims Hans en Jan bij het begin van het dorp op me te wachten. We hebben gedrieën nu onderdak gevonden in een oud parochiehuis, wat zeg ik, een oeroud parochiehuis. En niet alleen oud, maar ook erg verwaarloosd. Ik slaap vannacht in een bed dat volgens mij nog uit de Eerste Wereldoorlog stamt. Het is veel te kort, zelfs voor mij en onder het bed bevindt zich nog een plankje, waarop je de po kunt zetten. Maar nou ja, voor € 15 kun je ook niet te veel eisen stellen natuurlijk. Er staat een bakje op de kast en of je daar maar wat geld in wilt stoppen ten behoeve van de parochie. Dus maar eens kijken of we na het eten en een eenvoudige Chablis (je bent tenslotte in Chablis of niet) nog wat aalmoezen over hebben.

29,29 km 29,29 – 42.459 stappen / totaal 955,91 km – 1.368.149 stappen

Ja, wie liep daar nu vanochtend naast me, behalve Guy? Zou dat een kater kunnen zijn? Het was moeilijk in de benen komen tenminste, dus eerst maar een stevig ontbijt. We vertrokken wat laat, zodat we hard hebben moeten lopen om Tonnerre te halen. Ja, dat heb je ervan. En Gery had ook al geen medelijden, die sms-te hardvochtig: ” ’s Avonds een vent, ’s morgens een vent!”
Het was de hele dag droog, maar erg benauwd. Het is erg leuk, dat hier zoveel belangstelling is voor Santiagogangers. We zaten onderweg bij een lavatoire onze laatste koekjes te eten, toen er een mevrouw met kinderen voorbijkwam, die meteen zei: “Ultreia! Als je wat nodig hebt, kom je maar langs. Het is daar waar die auto staat.”
Ook de ontmoetingen met andere pelgrims zijn heel boeiend. Je merkt dan dat iedereen zo zijn eigen verhaal heeft waarom hij aan deze tocht is begonnen, zijn eigen zorgen en problemen, zijn eigen doelstellingen. Guy en ik hebben vandaag weer samen gelopen en hebben nu de laatste twee kamers in het hotel in Tonnerre. Morgen gaat hij rechtstreeks naar Vezelay en de andere Hollander ook, alleen ik loop via Auxerre. Dus dan ben ik mijn kennissen weer kwijt. Zo gaat dat dan ook weer. De meesten gaan trouwens over Limoges en niet over Le Puy. Er is nog een Hollander die wel naar Le Puy loopt, maar die kent daar een verblijf voor terminale patienten, dat hij heeft gesponsord. Dat geld gaat hij nu brengen en blijft er dan meteen een maand werken. Pas daarna loopt hij door naar Santiago.
Mijn planning is als volgt: morgen naar Chablis, de dag daarna naar Auxerre, daar een dag rust en daarna naar Vezelay. Als ik daar ‘te vroeg’ ben, loop ik misschien nog wel een stukje verder, dan moet Gery maar iets verder rijden, maar zoveel is dat nu ook weer niet. Ik zal wel zien, ik kan het deze volgende dagen in ieder geval op mijn gemak doen. Al jullie commentaren vind ik nog steeds geweldig, ze worden heel erg gewaardeerd. Ik heb veel plezier gehad om de uitleg van Jinze over de fluitende vogeltjes, heel goed uitgelegd en dan tot slot het laatste zinnetje. Het is echt heel leuk om te horen hoe mensen meeleven en, naar ik hoop, ook meegenieten, want het is en blijft een fantastische ervaring.

26,26 km – 38.203 stappen / totaal 926,62 km – 1.325.690 stappen

Ik spreek nu Frans, Engels en Nederlands door elkaar heen, want na het drinken van whisky en wijn kun je alles. Guy (de Belg) en ik hebben vandaag samen gelopen tot aan Bragelogne, dus dat was erg gezellig. In Bragelogne zijn we in een gîte beland en zitten daar nu inmiddels met zijn drieën: een andere Nederlander, Jan, Guy en ik. En weet je wat nu zo raar is? We moesten natuurlijk even boodschappen doen om vanavond te kunnen eten en de bar gaat hier om vier uur open, maar de winkels om vijf uur. Dus wat moet je dan? Eerst maar naar de bar natuurlijk. Daar namen we een whisky. Nu houd ik helemaal niet van whisky, maar ik heb ontdekt dat dat overgaat als je er maar genoeg neemt. We hebben daar een heel gesprek gehad met een pastoor, die ruim veertig jaar in de Kongo is geweest. Ik kan niet goed uitleggen hoe leuk dat is, zulke ontmoetingen, maar er gaat een andere wereld voor je open. Of kwam dat al door de fles? Enfin, we hebben macaroni gemaakt en daar hoort natuurlijk een fles wijn bij en nu hebben wij het heel, heel erg naar ons zin. We nemen de grootste besluiten, zoals: “Niet verder kijken dan naar de dag van morgen.” Je ziet welk een wijsheden ik al vergaard heb. Er was geen bereik van mijn mobiel, dus toen moesten we met zijn drieën naar de brug wandelen om Geer te bellen en ook dat vonden wij heel erg leuk. Kortom, eigenlijk vinden wij alles leuk. Geer vertelde dat ze bezig was in het huis van Marnix en dat vonden wij ook ontzettend leuk. Dat kan morgen nog wat worden, want we moeten dan namelijk heeeel ver lopen!!

22,68 km – 32.874 stappen / totaal 900,36 km – 1.287.487 stappen

Nou, die sandwich met ham van gisteravond viel achteraf gezien nogal mee. Ik zat hem net zielig te eten toen het meisje binnenkwam, dat ook in de gîte zou slapen. Die begon meteen te roepen dat dat natuurlijk niet ging, toverde rijst, eieren en olijven tevoorschijn en heeft binnen de kortste keren een heerlijk maal voor me gemaakt. Dus dat was geweldig.
Vanmorgen besloot ik niet door de bossen te lopen, maar toen liep ik een heel stuk over de Route Nationale en dat is niet zo leuk eigenlijk. Ik passeerde onderweg twee Hollandse dames van zekere leeftijd, die aan de kant van de weg zaten te eten, dus ik zei: “Eet smakelijk”. Nou, toen had ik meteen contact: “O, bent u Hollander?”, alsof ze al jaren geen Hollander meer ontmoet hadden. Maar dat maakt niet uit.
Het was prachtig weer vandaag en toen ik anderhalf uur gelopen had en eens omkeek, zag ik achter mij een Belg, die ik al eerder ontmoet had, dus toen zijn we samen een eind opgelopen. Hij wilde ergens anders slapen dan ik, dus op een gegeven moment zijn we ieder onze eigen weg weer gegaan. Maar toen ik vanmiddag aankwam in Bar-sur-Seine en op zoek ging naat het Office de Tourisme, kwam ik er van de ene kant aan en hij op hetzelfde moment van de andere kant. In het dorp, waar hij wilde slapen was niets te beleven, dus hij was toch maar doorgelopen. Ja, op die ontmoeting moest gedronken worden, dus we zijn eerst maar op een terras neergestreken. Daarna besloten we dat we best samen een kamer konden nemen in een hotel, dus zo gezegd, zo gedaan. Toen we in het hotel kwamen, was de kamer nog niet klaar en wat moet je dan? Toen moesten we dus maar weer op een terras gaan zitten en wat drinken. Ja, het leven van een pelgrim is zwaar af en toe. Nu gaan we vanavond ook maar gezellig samen eten, dus het komt wel goed met Theo.

29,29 km – 42.461 stappen / totaal 877,68 km – 1.254.693 stappen

Nou, dat viel reuze mee gisteravond, ik heb me daar toch lekker zitten eten! Ik had het eerst niet erg naar mijn zin, maar na mijn viergangen-diner was ik weer helemaal opgeknapt, kan ik wel zeggen. En dat voor € 14, inclusief wijn en water.
Het was vandaag prachtig weer, goed om te lopen. Ik merk dat het allemaal gewoon begint te worden: ’s ochtends sta je op, gaat aan de wandel, je komt weer aan, zoekt een slaapplaats, doet je wasje, dat er overigens wel een beetje smoezelig begint uit te zien, gaat onder de douche, eten en dan naar bed. Ik loop nog steeds hele stukken, waar ik niemand tegenkom en dat is wel een beetje saai, want juist die ontmoetingen maken het zo leuk. Maar goed, zulke stukken zitten er ook in natuurlijk en als ik straks ‘in de file’ in Spanje loop, verlang ik hier waarschijnlijk naar terug.

Ik heb vanavond wel besloten de paden door de bossen te gaan vermijden, want dat is gewoon geen doen. Je staat iedere keer tot je enkels in de bagger, het is overal te nat. Nog steeds doorwaad ik heel diepe plassen en dat word je aardig zat op den duur. Wat dan wel weer erg leuk is, is dat als je bij zo’n plas komt en er langs wilt lopen, er ineens honderden kikkers van alle kanten in de plas springen. Het zijn niet dezelfde kikkers als bij ons, deze zijn veel slanker en ze komen overal vandaan. Als je er dan eenmaal voorbij bent, hoor je ze nog een hele tijd opgewonden kwaken.
Ik zit nu bij het Lac d’Orient, een meer dat helemaal omgeven is door bossen en ik zit nu in een dorp dat de weidse naam La Loge-aux-Chèvres draagt, maar dat eigenlijk geen naam mag hebben, want er staan maar een stuk of vier huizen. Ik logeer vannacht middenin het bos in een gîte met twaalf bedden. Er is nog een meisje, verder is het leeg. Dus ik waan me in de oerwouden van Afrika of zoiets.
Vanavond moet ik mijn maal doen met een sandwich met ham, dus dat wordt hongerlijden. Maar geen nood, want met mijn enkel gaat het nog steeds goed en ik heb weinig blaren. Ik kan me niet goed voorstellen dat ik al vijf weken onderweg ben. Toch is dat zo en ik heb er ook al bijna 900 km opzitten. Dus op naar de eerste duizend!

30,89 km – 44.778 stappen / totaal 848,39 km – 1.212.152 stappen

Gisteravond heb ik zitten eten met drie gepensioneerde mariniers, officieren uit het Engelse leger. Ik heb natuurlijk trots verteld dat ik ook marinier geweest ben en ik kreeg vervolgens de ene klap op mijn schouder na de andere en het geprijs was niet van de lucht. “You are a good boy, a real marine guy. O boy, what a man, he has sixteen kilos on his back and he goes straight to Santiago!” Dat was wel lachen. Nou waren het niet helemaal nuchtere Britten meer, want aangezien ze de whisky thuis hadden gelaten, waren ze maar aan de Calvados begonnen en dat hakt erin.
Het was vandaag een saaie dag, dat wil zeggen: hard doorlopen met de blik op oneindig. Er zijn hier stukken van zo’n 10 tot 12 km, waar je helemaal niemand tegenkomt en dan loop je dus constant in je eentje zonder ook maar een dorp of gehucht tegen te komen (is ook wat lastig om een dorp tegen te komen natuurlijk). Het was vandaag droog, maar vanmiddag was het gewoon erg koud. Vanmorgen ging het nog wel, maar het heeft vannacht gestortregend. Het water kwam met bakken uit de hemel. Nu kun je natuurlijk volstaan met te zeggen: “Gelukkig niet overdag, ’s nachts lig je toch in je bed”, maar zo eenvoudig is het leven niet. Want als het ’s nachts regent, staan de paden overdag onder water. Je moet dan door de plassen waden, er is geen mogelijkheid die te ontwijken. En als ik plassen zeg, bedoel ik ook PLASSEN. Die zijn namelijk dieper dan mijn schoenen hoog zijn en je snapt wat dan het gevolg is. Nee, het leven van een pelgrim gaat echt niet over rozen, het is hard werken geblazen.
Mijn brood heb ik opgegeten op de stoep van het gemeentehuis in een of ander dorp. Ik zit dan riant op mijn zitlap, dus Ton en Nora, elke keer als ik op mijn zitlap zit, denk ik aan jullie! Nu ben ik aangeland in Brienne-le-Chateau en omdat er geen camping is, heb ik een goedkoop hotelletje genomen. Daar ga ik straks ook eten en ik heb de kok zien lopen, maar ik weet het niet. Ik weet het niet, ik ben wat achterdochtig. Als ik maar geen andouillettes hoef te eten, want die kan ik echt niet door mijn keel krijgen. Dan zal deze pelgrim nog moeten liegen dat hij er allergisch voor is en als Jacobus dat nou maar wil vergeven…… Geer declameert al vaak met Hieronymus van Alphen: “Wie altoos wil de waarheid spreken, wordt wel beloond. Wie leugen zoekt voor zijn gebreken, wordt nooit verschoond” (Dit voor de oudere lezers onder ons). Nou, we hopen er het beste van!

22 km – 31.048 stappen / totaal 817,5 km – 1.167.374 stappen

Het was vandaag een prima dag, lekker weer en ik heb heerlijk gelopen, niet te ver en erg gezellig. Het begon eigenlijk niet zo goed, want na 1 km had ik al drijfnatte voeten. De Marne staat zo hoog, dat veel stukken overstroomd zijn en de paden net beekjes. Dus ik had de pest in, maar na nog een kilometer kwam ik bij een bar en daar heb ik eerst maar eens koffie gedronken en met de plaatselijke bevolking gezellig zitten ouwehoeren over de tocht en waarom ik dat deed. “Het zijn allemaal Hollanders die we hier zien, zijn die zo Christelijk?” Dus ik herstel de naam van Holland in ere, allemaal Christelijke mensen, wat nou drugs in Amsterdam? Tussen de middag heb ik ook in een plaatselijk café gegeten, waar chauffeurs en werklui komen. Dus één menu en verder niet zeuren. Ook daar was weer heel veel te praten, met de gasten, de eigenaar en zijn vrouw. Ik zei uit de gein: “Ja, mijn vrouw wil me niet thuis hebben” en daar was de vrouw van de eigenaar het roerend mee eens. “Nou, groot gelijk, die mannen thuis, dat is niks”.
Het weer werd gaandeweg steeds mooier en het was stil op straat, zelfs in de dorpen. In een dorp zag ik niemand, alleen een klein meisje, dat op straat speelde. Ze zag mij en holde naar huis, al roepend: “Maman, Maman, kom eens gauw, want ik zie een echte pelgrim! Hij heeft een schelp op zijn rug!” Dus die moeder komt naar buiten en zegt tegen haar dochtertje, dat ze niet moet roepen, maar naar me toegaan en zeggen: “Bonjour Monsieur le Pelerin, avez-vous besoin de quelque chose?” (“Dag meneer de Pelgrim, heeft u iets nodig?”) Heel schattig, want prompt komt dat meisje naar me toe om keurig haar zinnetje op te zeggen. Ja, als pelgrim ben je hier echt iemand. Vraagje: Zijn dit nu spirituele ervaringen of alleen maar leuke belevenissen? Doet er niet toe, ik geniet ervan.
Nu heb ik een chambre d’ hôte in een echt oud vakhuis met een binnenplaats in, schrik niet, Saint Remy-en-Bouzemont Saint Genest-et-Isson, jawel, een plaats van maar liefst achtendertig letters. Trots zeggen ze hier dat ze de langste plaatsnaam van Frankrijk hebben. Ik heb hier een kamer en op de gang is een badkamer met bad, douche en toilet. Madame maakte haar excuses dat de badkamer op de gang is en niet in mijn kamer. Dat kan niet, want dan loopt de hele bovenverdieping onder water. Ja, dat krijg je in zulke oude huizen. Nou, ik vind het prima, want vanavond eet ik hier ook samen met de andere gasten, dus dat zal opnieuw gezellig worden. Het is wel lekker dat ik goed Frans spreek, want anders mis je al die leuke dingen. Dat zal in Spanje best tegenvallen.
Het enige nadeel is dat mijn mobiel bijna geen bereik heeft hier, dus dan moet ik naar de brug wandelen, er middenop gaan staan en dan kan Gery me verstaan. Als ik op het bankje ga zitten tien meter verderop valt de telefoon uit. Gery leest me trouw alle commentaren voor en vandaag was er zelfs een totaal onbekende die reageerde. Leuk Marjon, wie je dan ook mag zijn.

32,5 km – 47.145 stappen / totaal 795,5 km – 1.136.326 stappen

Geloof het of niet, maar het was vandaag schitterend weer. Zo warm dat ik in de korte broek heb gelopen. Om nou te zeggen dat ik er dan fraai uitzie is een tweede. Ik rits dus de pijpen van mijn broek en dan heb ik een ‘lange’ korte broek. Daaronder beginnen halverwege mijn kuiten mijn schoenen, dus mijn benen hebben maar een klein stukje om bruin te worden. Maar dat mag de pret niet drukken, ik loop lekker zo.
Ik heb vandaag een forse afstand gelopen, voornamelijk langs de Marne en het jaagpad langs het kanaal. Dat was wel lollig, aangezien er een plezierjacht door het kanaal voer en dat moest bij elk sluisje wachten, dus dat voer mij steeds voorbij en dan haalde ik het bij de volgende sluis weer in. Dus aan zwaaien geen gebrek en je ziet, dat ik zelfs in korte broek en op hoge schoenen nog in trek ben. Ik ben doorgelopen tot Vitry-le-Francois, omdat daar een camping zou zijn. Die was er ook, alleen was die nog dicht. En zo ben ik ‘noodgedwongen’ weer in een hotel beland en dan nog wel een ‘Logis de France’. Kijk, ook een arme pelgrim moet met zijn tijd meegaan oftewel, ook de levensstandaard van een pelgrim is in de loop der eeuwen omhoog gegaan. Een ‘Logis de France’ staat bekend om het lekkere eten en dat ga ik ook weer eens uitgebreid doen, want dat heb ik wel verdiend. Ik heb al een paar dagen eenvoudig gegeten, dus nu wordt het tijd voor een diner!

21,38 km – 30.990 stappen / totaal 763 km – 1.089.181 stappen

Het was vandaag zowaar een rustig dagje en…het bleef droog. Vanmorgen was het hartstikke koud en mistig, dus van de champagnewijngaarden, waar ik doorheen liep, heb ik niet veel gezien. Vanmiddag heb ik langs allerlei kleine kanaaltjes gelopen en uiteraard was de camping nog 7 km verder dan Chalons-sur-Marne, dat tegenwoordig deftig Chalons-en-Champagne heet. Jawel, we worden modern, ook hier. Ik at vanavond bij de Flunch en het viel me op dat ook hier veel dikke mensen zijn en dat ze zich lang niet meer zo goed kleden als voorheen. Ik wilde in Chalons heel graag de kerk zien, omdat daar drie gebrandschilderde ramen van St. Jacques zijn, maar de kerk bleek al twee jaar dicht te zijn, dus helaas.
Net heb ik de route voor morgen besproken met twee fietsende pelgrims. Een van de twee gaat ook weer terug op de fiets en zal dus bijna net zo lang onderweg zijn als ik. Morgen wordt het vast weer een flinke tippel, want er is gewoon anders geen plaats om te overnachten. Dat zien we verder dan wel weer, voorlopig fluiten de vogeltjes rond mijn tent er lustig op los. Jinze, betekent dat dat het morgen mooi weer wordt of juist niet? Zo’n natuurmens ben ik nou.

26,36 km – 38.210 stappen / totaal 741,62 km – 1.058.191 stappen

Kijk, je moet natuurlijk nooit overmoedig worden en te vroeg over welbehagen praten, want het was me vandaag toch een dag. Toen ik om kwart voor negen uit Reims vertrok, viel de regen met bakken uit de hemel en het is al met al vandaag misschien twee uur droog geweest. Eerst heb ik ruim tweeëneenhalf uur langs het kanaal gelopen en toen ben ik dwars door het bos gegaan, maar ben daar hopeloos verdwaald. Dat komt omdat de route hier erg slecht aangegeven is. Als ze een kruis zetten wat betekent dat je die weg absoluut niet moet nemen, blijkt later dat je die weg toch juist wel had moeten nemen. Wat een land, dat Frankrijk!
Enfin, ik liep daar zeker 10 km door dat bos te dwalen en nergens een huis of geluid, waarop ik me kon oriënteren. Ik wist niet meer of ik naar links, rechts, voor- of achteruit moest. Uiteindelijk kwam er een engel in de gedaante van een soort Jinze, een boswachter dus, die uiterst verbaasd vroeg: “Wat doet u hier? U hoort hier helemaal niet. Dit is niet de route naar Santiago”. Daar hebben we toen eerst maar even om gelachen en toen heeft hij me een weg in de goede richting gewezen. Nou, die richting was wel goed, maar de weg? Die was veranderd in een modderige rivier, dus het was glibberen, glijden en vallen.
Toen ik uiteindelijk het dorp Trépail had bereikt, zag ik er dus niet meer uit. Ik heb aangeklopt bij een producent van champagne en gezegd dat ik wist dat ik er niet uit zag, maar dat ik een slaapplaats zocht. “Ja”, zei hij, “die heb ik niet voor je, maar kom eerst maar eens een glas drinken”. En zo zat ik, van top tot teen onder de modder, heel sjiek een glas champagne te drinken!

Daarna heeft hij zijn dochter gebeld, want die verhuurde wel kamers en nu zit ik op te drogen in een grote boerderij, helemaal voor mij alleen en heb de beschikking over een woonkamer, een keuken, een grote slaapkamer en een douche. Ik heb lekker gedoucht, mijn hamburgertjes staan te bakken en nu heb ik zowaar toch weer een gevoel van welbehagen, alleen dit keer niet van de wandeling. Wat dit kost? Er ligt een briefje op tafel, dat de kosten naar eigen vrije wil zijn voor pelgrims, je legt maar neer wat je kunt missen. Wat een land, dat Frankrijk!