26,04 km – 37.749 stappen / totaal 1149,05 km – 1.649.360 stappen

We hebben vandaag stevig gelopen. Vanmorgen regende het, maar vanmiddag was het droog en hadden we zelfs af en toe zon, dus het was lekker.
Wel vermoeiend, Suzanne was bekaf, maar na een poosje rusten is ze alweer helemaal fit.

We hebben niemand echt gezien of gesproken, we kwamen alleen een groep wandelende Nederlanders tegen, die zelfs te beroerd waren om gedag te zeggen. Dat is dan wel even een groot verschil met de Fransen hier, die zo belangstellend zijn, maar ja, de wereld bestaat niet alleen maar uit vriendelijke mensen, zullen we maar zeggen.

In St. Leger sous Beuvray hadden we een adres van iemand die chambres d’ hôte had, dus daar aangebeld. “Non, non”, er was geen enkele mogelijkheid, ze was helemaal ‘complet’. Dus Suzanne wilde zich al omdraaien, maar ik ken de Fransen langer dan vandaag, dus ik bleef doorzeuren, zo van: “O, wat erg, weet u dan een ander adres? Ja, als u vol zit, wordt het natuurlijk moeilijk, maar ja, waar zouden we dan heen moeten?” en meer van dat soort blabla en het einde van het liedje is dat we nu een heel appartement voor onszelf hebben. Er zit geen ontbijt bij, dat is veel te veel werk natuurlijk, maar als ik nu morgenochtend eerst naar de bakker ga, dan wil zij wel koffie zetten en misschien heeft ze ook nog wel een beetje confiture. Ja, zo gaat dat dan op z’n Frans. Heerlijk toch? Aan de overkant is een restaurant waar we hebben gegeten, maar we konden na het eten het restaurant niet uit, zo’n wolkbreuk was er. Het wil nog niet echt zomeren, maar ik hoor van Geer dat het in Nederland ook slecht weer is, dus dat troost weer een beetje.

23,5 km – 34.000 stappen / totaal 1123,91 km – 1.611.611 stappen

Gisteren was het rustdag geblazen, hebben we de basiliek in Vezelay met zijn drieën bekeken en ’s avonds lekker gegeten in een Logis de France op de weg naar Clamecy.
Vanmorgen hebben Ton en Gery ons naar Le Settons gebracht, daar hebben we nog een kop koffie met zijn allen gedronken en vervolgens zijn Ton en Gery richting Nederland vertrokken en Suzanne en ik richting Anost. Nou, Suzanne heeft vandaag meteen wel de vuurdoop gehad. Het heeft werkelijk de hele dag geregend en we hebben constant met de poncho moeten lopen. Ik wilde elegant over een boomstam klimmen, maar helaas viel ik er overheen en zag Suzanne alleen nog twee benen spartelen. Dat was lachen natuurlijk (nou ja, vooral voor Suzanne). Er zaten drie grote heuvels in de route, dus het was steeds fors klimmen geblazen en het pad was af en toe gewoon onbegaanbaar. We zijn door het bos geploeterd door grote plassen en kolkende rivieren, die eigenlijk lieflijke beekjes horen te zijn. En wat ook erg was, was dat we voor de lunch alleen maar chocoladekaakjes hadden. Kortom, het was afzien. Het enige levende wezen dat we onderweg zijn tegengekomen is een ree op nog geen 5 meter afstand, die in het prikkeldraad vastzat en zich op het laatste moment nog net kon losrukken. Maar…we zijn er gekomen en zitten nu in Anost in een gîte van een tot hotel omgebouwde boerderij en we zijn weer schoongespoeld. De poncho’s hebben we met warm water onder de douche schoongemaakt, er kwam pure bagger af. Aan de overkant hier is een restaurant en daar hebben we weer lekker gegeten, dus alle leed is weer geleden. Tijdens het eten hebben we gepraat met drie Duitse vrouwen, die ook naar Santiago gaan, maar dat waren wel erg zweverige types en dat is toch niets voor mij, merk ik. Ik loop hier gewoon voor de lol, zelfs als het de hele dag regent, en zweven was er echt niet bij vandaag!

18,93 km – 27.439 stappen / totaal 1100,41 km – 1.577.611 stappen

Vanmorgen aan het ontbijt kreeg ik van Jacques koude koffie te drinken met een sigaar erbij. Dat is een slechte combinatie, dus eenmaal aan de wandel ben ik eerst maar ergens een ontbijt gaan scoren met warme koffie. Onderweg naar Lormes kwam Jacques me weer met zijn vriendin achterop gereden, ze moesten toch naar het postkantoor en ik kon toch meerijden? Ach ja, de mensen bedoelen het allemaal zo goed, dan valt het niet mee om nee te zeggen. In afwachting van Gery, Ton en Suzanne heb ik hen steeds gemeld waar ik liep, eerst de D17, maar toen waren ze er nog steeds niet (je zou toch zeggen, met een auto ben je er zo), dus toen ben ik maar doorgelopen over de D977bis in de richting van Ouroux. En jawel, daar reden ze mij achterop en zo zat ik wederom comfortabel in een auto. Voor degenen die nu denken dat ik weer kilometers smokkel (er zijn altijd mensen die argwanend zijn natuurlijk) kan ik mededelen dat ik weliswaar comfortabel in die auto zat, maar dat die auto wel reed waar ik al gelopen had, namelijk terug naar Vezelay! Daar hebben we kamers gehuurd, dus morgen wordt het alweer een vrije dag. Het schiet niet op zo. Maar aan de andere kant is het wel heerlijk dat ze er zijn natuurlijk!

14,69 km – 21.291 stappen / totaal 1081,48 – 1.550.172 stappen

Er overkomt me toch ook iedere dag weer iets anders. Ik vertrok vanmorgen uit Avallon en het is slecht weer. Maar goed, ook dat hoort erbij. Dan kom ik op een kruispunt en daar staat een fietser. Die vraagt: “Als u die kant opgaat en u komt iemand tegen, wilt u dan zeggen dat ik hier sta te wachten?” Natuurlijk wil ik dat. Een eindje verder zie ik een man wandelen, dus ik vraag hem: “Heeft u een afspraak met iemand op het kruispunt?” “Nee, ik loop hier gewoon te wandelen”. Om het gesprek op gang te houden, vraag ik: “Weet u toevallig of er in het volgende dorp een overnachtingsmogelijkheid voor me is?” “Nou, ik weet het niet zeker, maar ik geloof niet dat er een mogelijkheid is. Maar je kunt wel bij mij komen slapen”. Nou, graag doe ik dat, want zulk lekker weer is het ook niet om te wandelen en dan weet ik tenminste zeker dat ik vannacht kan slapen. Dus we lopen samen terug naar zijn huis en hij vraagt: “Wat ben je aan het doen en waar ga je eigenlijk naar toe?” Ik vertel hem dat ik naar St. Jacques de Compostela onderweg ben en dan zegt hij: “Nou, ik ben Jacques!” En hij heet ook echt zo.
Hij heeft me in zijn huis geïnstalleerd, ik mag overal aankomen en in kijken en vervolgens is hij weer vertrokken om zijn wandeling voort te zetten. Hij is de voorzitter van Amnesty in de regio en gepensioneerd hoofdonderwijzer en woont alleen sinds tien jaar geleden zijn vrouw is overleden. Dus jullie zien dat Jacques zich hoogstpersoonlijk over mij ontfermt! Morgen hoef ik geen slaapplaats te zoeken, want Ton, Suzanne en Gery hebben kamers gehuurd bij een Engelsman, dus dan zien wij elkaar bij Mr. Langford.

Daar ben ik weer op de cyber-autoroute. Ik heb net alle commentaren weer eens doorgelezen en het is ongelooflijk hoe zo’n eenvoudige wandeling gevolgd wordt door jullie. Want het is toch echt niet meer dan het ene been steeds weer voor het andere zetten. Zoals Bep steeds zegt: “Alles stapje voor stapje”. En dat is het dus.
Het meest fascinerende vind ik steeds die onverwachte ontmoetingen. Komen die nu in het dagelijkse leven ook zoveel voor of hebben we er dan geen aandacht voor of geen tijd om daar aandacht aan te besteden?
Dankzij de Belgische engelen die me gestuurd zijn, is mijn buik weer zowat beter en met de (Belgische) Paul heb ik gisteren onze gebruikte calorieën weer aangevuld. Dat is een hoogst noodzakelijke bezigheid waarvoor hij van zijn diëtiste een heus formulier had met wat te eten op een dag tijdens de wandeling. En ik garandeer jullie dat ik echt nog lang niet genoeg eet als je dat leest. We gebruiken gemiddeld vijftienhonderd calorieën over 20 km per dag plus natuurlijk wat je normaal al verbruikt. Als je dat alles bij elkaar telt, kunnen we zoveel eten als we willen. Nooit genoeg dus.
Gisteren was de aankomst in Vezelay voor mij een geweldige gebeurtenis. Je stijgt over een heel steile weg naar de basiliek en net als je denkt: “Dit trek ik niet meer”, zie je de muren van de kerk en ben je bijna boven. Echt een aanrader voor wie het aandurft.
Overigens: Judith moet er maar eens over denken om dit te gaan doen met Leo. Als je het handig indeelt, hoef je niet eens met een al te zware rugzak te lopen, dus heb je een probleem minder.
Leuk werk trouwens, al die post ophalen. Er stond daar een grote bak met allemaal post voor pelgrims. Wel even formaliteiten doen natuurlijk, want zonder veel papieren gaat hier niets. Maar ja, dat geeft wel ‘jus’ aan het leven.
Vanmorgen heb ik een taxi genomen van Vezelay naar Avallon om naar de schoenmaker te gaan in het Centre Commercial. Nou niet allemaal gaan zeggen dat dat niet kan, want ik smokkel echt geen kilometer, hoor. Maar de zolen van mijn schoenen zijn los en de schoenmaker had natuurlijk eerst geen tijd, maar ik ken Frankrijk zo’n beetje, dus heb ik geprezen en geprezen en nog eens geprezen en verteld waarom ik ze nodig had en nu gaat hij zijn best doen de schoenen vanavond klaar te hebben.
Ik heb een luxe kamer genomen in een hotel en morgen zie ik wel weer verder. Pelgrim Theo leert ‘los te laten’ en dat lukt steeds beter. Maar ja, zorgeloosheid is ook niet goed altijd. Wat kan het leven toch ingewikkeld zijn…..
Nou allemaal, het is bijna twaalf uur, dus tijd voor een restaurant: je moet toch wat op zo’n gedwongen rustdag……..niet?
Groeten aan iedereen en ULTREIA
Een PS-je van het thuisfront: Maandag ben ik weer terug met nieuwe berichten. Mocht de website ineens wegvallen, dan ligt het niet aan jullie, maar onze provider gaat dit weekend verhuizen en dan zal de stekker er toch even uit moeten. Geen nood, we komen weer terug! Groeten van Gery.

17,31 km – 25.098 stappen / totaal 1066,79 km – 1.528.881 stappen

Is het niet fantastisch? Ik ben in Vezelay! Wat ik ooit gezegd heb: “Dat wil ik ooit ook: lopend in Vezelay aankomen en van ver de basiliek al op de heuvel zien staan”, is vandaag gebeurd!!.
Arlette en Etienne was ik vanmorgen uit het oog verloren, die liepen ver voor me uit. Toen ik omstreeks de middag in een of ander gehucht kwam met maar twee, drie huizen, zag ik ineens voor de deur van een van die twee huizen twee rugzakken staan. De deur stond open en toen ik voorbij wilde lopen, zag ik Etienne en Arlette binnen zitten, die zeiden: “Kom erbij!” En zo zaten we plotseling bij mensen in huis, die ons voorzagen van water, brood en kaas. We hebben er uitgebreid zitten praten, ze hadden een gastenboek waar iedereen iets in schreef die langs en dus ook binnenkwam. Er stonden echt mensen in van over de hele wereld. Wij moesten er uiteraard ook iets in schrijven. We zaten een poosje gezellig te praten, toen er na een minuut of twintig een meneer aankwam die vroeg of dit de familie Benoit was. Hij zei dat hij hen kende, want de zwager van zijn zus was er ook geweest. Uiteraard werd dat opgezocht in het gastenboek en jawel, de betreffende persoon vonden we terug. Zo zaten we daar dan met zijn vieren en toen we weggingen, liep het echtpaar een paar honderd meter mee om ons de plek te wijzen vanwaar je de basiliek van Vezelay kon zien liggen.
En steeds als je een eindje verder liep, zag je de basiliek liggen.

Ik vond dat heel erg indrukwekkend en precies zoals ik me dat had voorgesteld. We gingen omhoog aan de achterkant van de basiliek over de oude pelgrimsweg. Het was een sensationeel gevoel daar naar boven te sjouwen (want het was geen makkelijke weg) en dan te denken aan miljoenen voetstappen, die hier sinds 800 of daaromtrent zijn gezet van al die mensen. Te weten dat al die mensen letterlijk en figuurlijk ieder met hun rugzak hier hebben gelopen, ieder met zijn eigen sores en zijn eigen pakje in het leven. De dag van vandaag was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt en heel bijzonder.
Het was mooi zonnig weer; in de basiliek werd ik heel hartelijk ontvangen en kreeg ik mijn stempel. In deze schitterende basiliek heb ik vervolgens mijn kaarsjes gebrand en ben afgedaald naar de crypte, waar juist een dienst gehouden werd.

Kortom, alles werkte mee om van deze dag een dag met een gouden rand te maken. En ik moest denken aan wat de vrouw bij de fysiotherapeut zei: “Als St. Jacob wil dat u pelgrim wordt, dan wordt u ook pelgrim, hoor!” En nu stond ik hier dan toch.
Toen ben ik naar het postkantoor gelopen, waar een stapel post op me lag te wachten! Geweldig was dat ook, ik werd er emotioneel van. Fantastisch bedankt Ton en Nora, alle collega’s van het Kunstcentrum Zaanstad, Arij en Ellen, Rina en Andries, Jan en Olga, Leen en Ineke, Bep! Het heeft me geweldig veel goed gedaan!
Nu zit ik samen met Paul uit Overijsse (bij Brussel) in de lange straat die naar de basiliek toeloopt in een huis van de zusters. We slapen op een zaal met vier bedden, waar wij samen dus het rijk alleen hebben. In de zaal naast ons slaapt een groepje Japanners met een gids, die Engels spreekt. Die gids vroeg me wat we aan het doen waren en waarom. Dus ik vertel het en de gids vertaalt dit voor zijn groep. Begonnen die Japanners voor ons te buigen!
Straks gaan Paul en ik uit eten, want we hebben zojuist besproken dat we gaan bezuinigen, want het kost al met al behoorlijk wat. We gaan dus bezuinigen, maar ja, je moet toch goed eten, anders kom je nergens. En we slapen nu al goedkoop, dus kunnen we wat we daarop besparen toch heel goed in de pot voor het eten doen?
Ik heb een fantastische dag gehad!

14,69 km – 21.293 stappen / totaal 1049,48 km – 1.503.783 stappen

Kijk, Jacobus heeft overal zijn discipelen zitten. Gisteravond heb ik bij het Belgisch echtpaar, Etienne en Arlette, gegeten en toen ik opmerkte dat ik buikpijn had, kreeg ik van hen een kuurtje voor vijf dagen, dat ze bij zich hadden. En… dat helpt. Zo zie je maar weer, een pelgrim heeft geen dokter nodig, pelgrims helpen elkaar. Arlette vroeg of ik priester was, omdat degene die hen had uitgezwaaid, bevriend was met een priester, die ook ging lopen en die priester bleek Hans te zijn, die ik een paar dagen geleden heb ontmoet.
We hebben een stuk met zijn drieën gelopen en tussen de middag met elkaar gegeten voor € 11,50 de man inclusief wijn. Vanmiddag is het hevig gaan waaien en toen we op de camping aankwamen in St. Moré stond er een stevige storm. Ik kreeg op de camping weliswaar een idyllisch plekje, vlak bij de beek, maar dat heeft ook zijn nadelen. Door de hevige wind woei mijn grondzeil iedere keer zowat de beek in. Het kostte heel wat moeite mijn tentje overeind te krijgen. Toen hij eenmaal stond en ik languit lag, hoorde ik ineens een hevige knal en was er op nog geen 5 meter afstand van mijn tentje een hele grote tak naar beneden gekomen. Kortom, een zware storm. Toen Arlette erachter kwam, dat je ook caravans kon huren, was het snel besloten en nu zitten we gedrieën comfortabel in een caravan.
Morgen hoop ik in Vezelay aan te komen, dan is de eerste mijlpaal bereikt.

20 mei: rustdag
21 mei: 30,8 km – 44.643 stappen / totaal 1034,79 km – 1.482.490 stappen

Ziezo, de rustdag is weer voorbij en eigenlijk vind ik zo’n rustdag niks. Auxerre is een prachtige stad en er is veel te zien, daar niet van, maar eigenlijk loop ik liever. Je schiet niet op op zo’n dag. Bovendien krijg ik mijn film niet meer uit de camera en hier weten ze niet wat het is, dus kan ik niet filmen en dat is heel erg jammer. Daar zal dus een oplossing voor moeten gezocht, desnoods moet Geer hem maar meenemen en thuis laten maken.
Toen ik vanmorgen wegging, was ik bij het ontbijt met de receptioniste van het hotel aan het praten over wat ik aan het doen was en zo. Er zat nog een echtpaar, die deden natuurlijk beleefd of ze niet meeluisterden, maar toen ik wegging, vroegen ze of ik in Santiago een kaarsje voor hen wilde branden, voor de ‘onbekenden van Auxerre’. Leuk toch?
Verder ging ik vandaag weg met regen, maar het werd onderweg steeds zonniger en het werd mooi weer, alleen de wind was koud. Een Frans echtpaar, dat op een zondagmiddagwandeling was, heeft voor de gezelligheid een aantal kilometers met me mee gelopen, dus dat was erg gezellig, En nu staat mijn tentje weer stevig en vast op de camping in Accolay. Op de hele camping is verder alleen nog een Belgisch echtpaar aanwezig, verder is alles leeg, dus ze struikelen niet over mijn scheerlijnen. Ik heb in het dorp nog geen restaurant gezien, maar het echtpaar heeft al gezegd dat zij nog wel een stuk kip voor me hebben als ik niets kan vinden en ik heb nog een aantal Marsen, dus ik zal niet van de honger omkomen.
Ik heb al een paar dagen een branderige pijn in mijn onderbuik, dacht eerst dat het schraal was, maar er is niets te zien, dus ik weet niet wat het is. Ik voel me verder kiplekker, maar ‘dokter’ Geer is van mening dat ik naar de dokter moet, omdat het wel een blaasontsteking zou kunnen zijn. Nou, ik zal wel kijken morgen of er een dokter in dit dorp is en anders doe ik dat wel in Vezelay, als het tenminste dan nog niet over is. Ja, dat krijg je ervan als je hebt beloofd alles eerlijk te zeggen, dan word je meteen naar de medische sector gestuurd. Maar ach, een pelgrim mag ook wel eens klagen. En ik heb het zo goed naar mijn zin, dat ik er niet aan denken moet door iets stoms af te moeten haken, dus misschien, ik herhaal misschien, volg ik haar wijze raad wel op.

Ja, ik weet het, ik kreeg moppers omdat er niet elke avond stipt op tijd iets nieuws op de website stond, maar ik kan er niets aan doen. Soms werd het nachtwerk en dan lagen jullie allang op één oor (op twee ligt zo lastig). Maar enfin, het grootste werk ligt nu achter ons, wat rest is de ‘finishing touch’. Want een werk was het en zonder de onschatbare hulp van Ton, Suzanne en René zou het allemaal niet zijn gelukt. Maar nu krijgt Marnix dan toch een leuk en gezellig appartement. Wat te denken van een lyrische beschrijving als: een woonkamer, waarvan de muren juni zijn, de keuken opgewekt, de slaapkamer in een combinatie van warm terra met paraffine en het toilet in jeansblauw? Voor wie nu denkt dat het me in het hoofd is geslagen: zo heten de kleuren die we in drie lagen op de muren hebben geschilderd. Om toch ook eenvoudig te blijven, is de badkamer in wit en rood gehouden. In het linoleum dat er ligt, kun je je nu spiegelen en alles blinkt van de properheid, wat ik van mijn huis hier helaas niet kan zeggen. Marnix en ik zijn samen wezen winkelen en dat is dan voor moeder een klein voordeeltje van zijn rugpijn, want dit is in de laatste dertig jaar niet meer voorgekomen. En dan zo eensgezind! Wij gingen op naar Ikea met zijn tweeën en waren het er na afloop over eens dat het een rotzaak is, maar goedkoop en daar gaat het maar om. We zijn begonnen met de aanschaf van een afzuigkap en die waren allemaal van roestvrij staal en € 800 of daarboven. Toen vielen wij allebei op een zwarte, die bovendien ‘maar’ € 340 kostte. “Ja”, zei de verkoper neerbuigend, “deze verkopen we niet meer, want niemand koopt dat, iedereen wil roestvrij staal”. Waarop we de man duidelijk hebben gemaakt dat wij niet iedereen waren en dat hij daar toch hing, dus dat we die wilden hebben. Hij was zo goed niet of hij toog naar het magazijn om te zien of er ergens in een verloren hoekje nog één stond. En ja, zowaar, en bovendien kregen we hem toen voor € 110. Moe den Otter zou erg tevreden over ons geweest zijn.
We hebben trouwens ook erg veel gelachen tijdens de werkzaamheden. In het trappenhuis stond een heleboel rotzooi van de vorige bewoner. Dus ik aan ‘t mopperen, dat dat geen stijl was en dat ze dat nog maar eens even weg moesten halen. Hoor ik ineens Suzanne, die tussen die troep stond te kijken, mompelen: “Volgens mij is dit een complete kast”, waarop we de hele handel naar binnen hebben gesleept en er dus inderdaad een geheel gedemonteerde, maar complete TV kast bij bleek te zitten. Die is weer netjes in elkaar gezet door René en Ursula, gelakt door Andries en dat is dus een gratis kast. Zegt Marnix ineens: “Ja, maar misschien staat die te wachten tot ze hem nog op komen halen. Hebben jullie die niet gewoon gepikt eigenlijk?” Nou, gepikt of niet, hij staat er en een knapperd die hem weer wegkrijgt.
Niet alles ging over rozen, want het bleek dat wij bij Ikea een halve linnenkast hadden aangeschaft. Er waren twee dozen, maar ja, wij hadden er maar één. Dus wij zaterdag weer naar Ikea om de andere doos en ik weet niet of jullie dat weten, maar dat moet je dus nooit op zaterdag doen!! Enfin, het is gelukt en je kunt ook wel lachen, want hebben jullie wel eens geprobeerd een driezitsbank mee te nemen in een Citroen C3? Dat zagen wij gebeuren: een halve zit kon in het autootje en de overige tweeëneenhalve zit staken dus hoog de lucht in. Goed, Suzanne en ik hebben bij terugkeer de kast in elkaar gezet en konden vol trots constateren dat wij slimmer zijn dan Youp van ‘t Hek, want wij hielden geen plankjes over.
Marnix kan nu wel beter lopen, maar zitten is nog hopeloos, dus daar valt nog wel wat aan op te knappen door de heren doktoren. Verder ga ik donderdag naar Vezelay om Theo te zien, die moet dan dus weer een rustdag nemen en dat bevalt hem niet erg, merk ik. Voor die tijd moet de auto nog wel even schoon, want zo kan ik de chef niet onder ogen komen natuurlijk. Ik zal blij zijn hem weer eens even te zien en bij te kunnen praten. Het gevolg zal wel zijn, dat jullie dus een paar dagen niets op de website zien verschijnen, maar alla, de meesten van jullie zijn toch op vakantie!

25,77 km – 37.359 stappen / totaal 1003,99 km – 1.437.847 stappen

En ziedaar, Pelgrim Theo heeft 1000 km onder zijn aangepaste schoenen weggelopen (als Geer tenminste niet weer fouten heeft gemaakt). Toch wel een prestatie, zeg ik bescheiden. Om dat te vieren, zit ik nu riant in een hotel in Auxerre en heb ik morgen een rustdag genomen.
Gisteren heb ik met Hans lekker mosselen gegeten en gezellig zitten praten. We waren het er beiden over eens, dat het verhaal van Jacobus en het doel eigenlijk niet belangrijk zijn, maar dat het vooral gaat om de weg erheen. Ik kwam vandaag in Auxerre aan, vergezeld door twee fietsers, die voor mij afstapten om nu eens van alles en nog wat van me te horen. Toen ik vertelde dat ik morgen een rustdag neem om Auxerre te bekijken, kreeg ik meteen van alles en nog wat te horen over bezienswaardigheden waar ik beslist heen moet gaan.
Nog iets leuks: Ik stapte in Auxerre een boekhandel binnen om te kijken of ze een gids hadden van de Grande Randonnee 13: Traversée de Morvan. Die hadden ze niet, maar de verkoopsters in de winkel waren wel vol belangstelling voor mijn reilen en zeilen. Ze zeiden dat ik absoluut naar de abdij moest gaan. Ik vroeg waar die ergens was. Toen zei een van de verkoopsters: “Wacht even, ik trek even mijn schoenen aan en dan lopen we er naar toe. Hij is nu wel dicht, maar dan weet je de weg”. En zo liepen wij gezellig keuvelend door Auxerre. Het blijft geweldig leuk dat mensen zo spontaan reageren en zoveel belangstelling hebben.
Omdat ik bij de start een stempel van de Gereformeerde (pardon: Protestantse) kerk van Zaandam heb gehaald, leek het mij wel aardig om in Auxerre ook een stempel van de Eglise Réformée te halen. Ik ben er toch zondag, dus ik dacht naar de dienst te gaan en dan komt het wel in orde. Toen ik ging kijken hoe laat de dienst begon, vond ik een laconiek briefje: morgen geen dienst in verband met een gezamenlijke picknick! Dus dat gaat niet door, dan maar een stempel bij de abdij zien te bemachtigen.
Ik ging bij het Bureau de Tourisme informeren waar ik kon slapen en ook daar moest meteen uitgebreid gepraat worden natuurlijk. Opeens zei het meisje achter de balie: “U bent toch Hollander? Dan kent u Nederlands. Kom eens even mee”. Het bleek dat ze een pamflet hadden hangen in vier talen, waaronder Nederlands en dat ze er niet zeker van was of het wel goed was. Of ik maar zo vriendelijk wilde zijn het even door te lezen. Dat heb ik natuurlijk gedaan en toen ik alleen maar de opmerking had dat “Een wandeling doorheen Auxerre” niet fout was, maar dat wij gewoon zeggen: “Een wandeling door Auxerre” was dat een hele opluchting, want het viel dus mee met de fouten. Pelgrim Theo heeft dus zowaar vandaag ook nog een goede daad verricht. Waar moet dat heen?