2006: Camino Frances

13,45 km – 19.217 stappen / totaal 2091,18 km – 3.007.306 stappen

Meer dan drie miljoen stappen heb ik gezet sinds ik op 8 april mijn huis uitstapte. Drie miljoen en ik ben het nog lang niet zat. Helemaal niet zoals het vandaag ging, want dat was zogezegd een eitje. Een korte afstand, heerlijk weer om te lopen met af en toe zon en een lekker windje. Het loopt nog steeds vrij makkelijk, wel op en neer, maar niet zo steil. De zonnebloemen staan volop in bloei overal, ik heb leuk gezelschap aan Anne de Bretagne, dus ik heb helemaal niet te klagen. Morgen gaat Anne weer met haar vriend verder, maar we hebben wel elkaars mobiele nummer genoteerd en maken een afspraak elkaar ergens in Spanje weer te zien. Eigenlijk wilden we op 14 juli de Pyreneeën oversteken, dat leek ons wel een mooie dag, maar dat gaan we niet halen waarschijnlijk. Geen nood.
We waren al om een uur of één in Condom en toen we daar net waren, begon het te stortregenen en nu zijn er regelmatig gigantische buien en het is niet warm meer. Condom is een leuke stad, vooral de kathedraal, waar we een stempel zijn gaan halen, is mooi. Dat is ook heel leuk, bijna overal waar je een stempel komt halen, krijg je koekjes of wordt je een drankje aangeboden. Hier dus ook.
We zitten nu weer met zijn allen in een gîte. Jan de Wit uit Schagen is er ook weer, dus de hartelijke groeten van de ‘twee tijgers uit Noord-Holland’!

24,05 km – 34.362 stappen / totaal 2077,73 km – 2.988.089 stappen

Het was minder warm vandaag, 23 à 24 graden, dus vrij koel. Maar het was droog en een lekker makkelijke route, dus wie doet je wat? En als je zo lekker doorloopt, ben je, voordat je het weet, alweer op de plaats van bestemming. Vandaag is dat La Romieu, werkelijk een beeldschone plaats. Er is een fantastisch klooster met een kerk erbij, niks geen opsmuk, niks geen schone schijn. Tussen de kerk en het klooster is een trap, waarbij je van de ene kant naar de andere kant kunt lopen zonder elkaar ergens tegen te komen. Ik weet niet precies hoe ik het uit moet leggen, maar het is heel grappig. Je hebt ook allerlei omgangen met openingen, waardoor je in de kerk kunt kijken zonder zelf gezien te worden.

Ik zit nu in een gîte, samen met een Frans gezin met twee2 kinderen en een hele aardige Française, die Anne heet. Haar achternaam kan ik maar niet onthouden, maar ze komt uit Bretagne, dus ik noem haar steevast ‘Anne de Bretagne’. Zij is juriste, maar is ontslagen en had toen zo de pest in, dat ze deze tocht is gaan doen. Morgen komt haar vriend haar in Condom opzoeken, dus daar heeft ze een luxe hotel besproken met zwembad. Vanavond ga ik samen met haar eten en morgen lopen we samen naar Condom.

Maar eerst moeten we aan de borrel. Het Franse gezin heeft drank ingeslagen, wij zorgen voor de borrelnootjes, dus het kan gezellig worden.
Ik kom nu net een Hollander tegen, Jan de Wit uit Schagen (nou, met die naam en plaats ben je wel een hele echte Hollander toch?). Die is 1 april vertrokken uit Schagen, maar moet over vier dagen naar huis. Dan gaat hij zes weken werken en daarna weer verder. Hij heeft er nu al de pest over in dat hij weer naar huis moet en dat kan ik me voorstellen. Goed, voor de borrel geldt: hoe meer zielen hoe meer vreugd, dus nu kan het nog gezelliger worden! Wel even een lange broek aantrekken, want het wordt een beetje koeltjes.

24 km – 34.286 stappen / totaal 2053,68 km – 2.953.727 stappen

Ook vandaag was het weer erg warm, maar ik heb wel heel lekker gelopen. Het is hier een erg mooie streek met veel landbouw en overal velden met bloeiende zonnebloemen. Er zijn niet veel koeien en het zijn kleine, witte koeien. Verder is de streek heuvelachtig, dus geen hoge bergen. Een beetje zoals in Zuid-Limburg.

Het is nog steeds een fabelachtige ervaring voor me en het is nu weer heel anders dan voor Le Puy. Je hebt veel meer ontmoetingen, maar ze zijn over het algemeen wat oppervlakkiger. Het is hier wat commerciëler en er zijn uiteraard ook meer toeristische wandelaars. Dat heeft het voordeel dat je hier niet naar een slaapplaats hoeft te zoeken, maar eigenlijk was dat elke avond zoeken naar een slaapplaats ook leuk en wat avontuurlijker.
Maar ook hier ontmoet je natuurlijk allerlei mensen. Vandaag heb ik een heel stuk gelopen met de Lutherse dominee. Aan het einde van de dag moesten we weer steil naar boven om in Lectoure te komen, waar we nu in een chambre d’ hôte zitten, campings zijn hier bijna niet. En zowaar, weer een filosofische gedachte van ons beiden: We zijn het erover eens dat een pelgrimstocht te vergelijken is met een levensweg. Nou is dat geen erg originele gedachte, dat geef ik onmiddellijk toe, maar filosofisch peinsden wij verder. Als dat zo is, waarom moeten we dan steeds aan het einde van elke dag, als je denkt dat je er bent, nog even steil naar boven? En dat is iedere avond zo. Ik bedoel maar: dat is toch geen stijl, zo steil?

31,02 km – 44.321 stappen / totaal 2029,68 km – 2.919.441 stappen

Vandaag ben ik de 2000 km grens gepasseerd. Wie had dat ooit gedacht? En ik ben het nog steeds niet zat, integendeel. Alles gaat goed, ik heb geen last van mijn liesbreuk en ik stap er nog steeds vrolijk op los. Hoewel het wel heel, heel erg heet is nu. Vannacht was er een heleboel bliksem en donder, maar helaas geen regen. Verder ben ik aan alle kanten gestoken door de muggen zodat ik er niet erg fraai uitzie, witte delen, bruine delen en nu ook rode delen. Maar vooruit, de ware schoonheid zit van binnen, zal ik maar denken.
We zitten nu in een gîte in St. Antoine. Onderweg heb ik een Duitse Lutherse dominee ontmoet (je ziet, ik ben af en toe in goed gezelschap) en die zit hier ook in de gîte, samen met Fransen en Amerikanen. In totaal zitten we hier met zijn twaalven. Vanavond gaan we gezamenlijk een pelgrimsmaaltijd verorberen. Wat wel heerlijk is van zo’n gîte is dat die hele dikke muren heeeft, dus dat het binnen redelijk koel blijft.
O ja, de Amerikanen hebben ook in de Grand Canyon gelopen en vertelden dat ze daar van tevoren hun eten op moesten sturen naar postkantoren op de route. Daar zetten ze het dan in containers (vanwege de beren) ergens in het bos en kun je je eten daar ophalen. Zij vinden deze tocht zwaarder dan die van de Grand Canyon, vanwege de hitte en omdat het hier veel meer op en neer gaat. Dus die hoef ik dan niet meer te doen, zo’n makkelijk tochtje. Het is allemaal nog steeds het einde voor me, dat geloop!

32,37 km – 46.236 stappen / totaal 1998,66 km – 2.875.120 stappen

Aangezien het vandaag weer heet zou worden, ben ik heel vroeg opgestaan en was zodoende al om half zeven op pad. Toen was het nog lekker koel. Om tien uur werd het wel warmer, maar toen had ik het geluk een hotel te vinden, waar ik in de tuin in de schaduw naast het zwembad een heerlijk ontbijt kon verorberen en zeg zelf, dat is voor een pelgrim best uit te houden. Daarna werd het gaandeweg warmer, heet, heter en heel erg heet. Ik liep een groot stuk over witte kalkheuvels zonder bomen, dus dan weet je het wel. Liters water heb ik op, ik kwam langs een begraafplaats en dacht: “Daar is meestal water” en jawel, toen heb ik bijna een liter tegelijk gedronken.

Ik heb al een tijdje een harde plek in mijn lies, het doet niet zeer of zo, maar ja, je weet niet wat het is. Dus toen ik Moissac binnenkwam en daar het ziekenhuis zag met een eerste hulppost, dacht ik: “Wat let me?” en ben ik naar binnengestapt om advies te vragen. De dokter heeft ernaar gekeken, wist meteen wat het was en dat het niet ernstig was en ik gewoon door kon lopen. Hij mompelde heel veel, maar voorzover ik begrepen heb bedoelde hij liesbreuk. Nou, als het meer niet is… In ieder geval ben ik gerustgesteld en pijn heb ik er niet aan. Het was verder wel lachen, want het ging op zijn Frans: Eerst moest ik alle gegevens opnoemen en die werden uitgebreid op een formulier geschreven. Vervolgens liep men met het formulier naar de computer om alle gegevens daarin over te zetten. Nu klopt het Nederlandse adres niet met het systeem, dus dat weigert de computer in te voeren. Geen nood, de rest werd ingevuld, een uitdraai gemaakt en toen de ontbrekende gegevens er nog even met de hand bijgezet. Heerlijk land!! Maar wel schatten van mensen!

Moissac is een heel drukke plaats, een echte toeristische trekpleister. Dus het is er druk en er zijn mensen uit heel Europa, dat is ook weer eens leuk voor de verandering. Het is een schitterend mooie plaats en echt de moeite waard, maar vanwege de toeristen ook erg duur. Vandaag ontmoette ik de Australische weer, een Parijs stel en een Amerikaans echtpaar uit Californië, dat ik ook al een paar keer gezien heb. Leuk is dat, je loopt allemaal je eigen tempo en komt elkaar dan toch regelmatig weer tegen.
Ik zit hier in een hele mooie gîte, samen met een stuk of vijftien anderen. Het is een heel oud gebouw, maar erg mooi opgeknapt en heel schoon. Als je de eerste trap bent opgelopen, wordt je vriendelijk verzocht je schoenen hier uit te doen. Het hoeft niet, hoor, maar iedereen doet het wel. En zo heb je dan het fenomeen, dat er een hele rij schoenen keurig naast elkaar staat, grote, kleinere, dure, mooie, afgesleten, stoffige en noem maar op. In ieder paar schoenen staat dan ook de wandelstaf van iedereen. Je zou er zo een poster van maken!

Mijn slaapzak is nu wel erg warm ’s nachts, dus ik heb Gery gevraagd een lakenzak mee te brengen, dat is bij dit weer ruim voldoende. Maar ik hoor door de telefoon ook heel hard blazen en puffen en als ik zeg dat het hier 34 graden is, doet Geer er een schepje bovenop door te zeggen dat het in Nederland 35 graden gaat worden en nu al heel erg heet is. Arme ziel, ze kan er al zo slecht tegen!

Even een kort berichtje van het thuisfront. De koffer staat gepakt, morgenochtend vertrekken Marnix en ik naar Brasschaat en dinsdag wordt Marnix geopereerd. Nou, laten we maar zeggen dat ik in ieder geval een originele vakantiebestemming heb uitgekozen, want wie van jullie is er nu op vakantie in Brasschaat geweest? Maar alla, het enige dat ik nodig heb nu is een plaatsje waar het redelijk koel is in verhouding tot de rest, met een bankje in de schaduw, een beetje frisse wind en liefst nog even de voeten in het water. Ergens langs de Schelde zal vast wel zo’n plekje te vinden zijn en anders rijd ik gewoon de hele dag rondjes om het ziekenhuis heen, want in de auto is het tenminste koel. Ik hoop voor Marnix dat er airco in het ziekenhuis is, maar ik hoop vooral dat hij van de operatie zal opknappen en in ieder geval weer gewoon kan lopen, geen pijn meer heeft en als ik dan een wens mag doen……graag ook weer gewoon kunnen zitten!.
Het wordt dus een spannend weekje, maar we hopen er het beste van. Ik probeer jullie op de hoogte te houden, maar als er geen internet in het hotel aanwezig is, gaat het niet lukken, dus dan blijft het een weekje rustig en vul ik weer aan als ik thuis ben.
Gegroet gij allen en smelt niet!!

19.79 km – 28.276 stappen / totaal 1966,29 km – 2.828.884 stappen

Het was vandaag weer bijzonder warm, maar verder was alles erg naar mijn zin. Ik loop nu weer op de officiële route en dat is duidelijk te merken, want er zijn weer heel veel mensen. Logisch natuurlijk, want het is ook nog weekend. Gezellig, want zo ontmoet je elkaar vaak meerdere keren per dag. Er loopt ook een Australische, die sliep gisteren in dezelfde gîte. Onderweg kwam ik haar weer tegen en dan heb je de gebruikelijke vragen als “Waar kom je vandaan?” en “Tot hoe ver ga je?”. Nou, dan loop je door, maar een eind verder ga je aan de kant van de weg zitten om wat te eten en dan komt zij weer langs. Vanavond slaapt ze weer in dezelfde gîte. Ik geniet nog steeds van alle ontmoetingen onderweg. En ik hoefde ook niet zo ver te lopen, dus ik was al vroeg in de gîte in Lauzerte. Dat is wel eens lekker, want dan kun je op je dooie gemak douchen, je was doen, je schoenen poetsen, enz. Daarna heb je dan nog tijd genoeg om in het dorp te gaan kijken.

Lauzerte is een heel erg mooie plaats. Het ligt bovenop een berg. Er staat een groot kasteel en daar rondom zijn de huizen gebouwd. Het is nog echt een plaats uit de Middeleeuwen en zelf noemen ze het een van de mooiste dorpen van Frankrijk. Het is wel leuk om zoveel nieuwe plaatsen te ontdekken. Ik dacht dat ik Frankrijk zo langzamerhand aardig kende, maar kom tijdens deze route steeds verrassingen tegen en kom in prachtige plaatsen waar ik nooit geweest ben nog en waarvan ik zelfs niet wist dat ze bestonden.

Mijn slaapzak wordt te warm, dus Gery moet maar even kijken of er een dunne te krijgen is. Als ze komt, kan ze een heleboel spullen mee terug nemen, want ik denk niet dat ik nog dikke truien en jacks nodig heb. Ik wil jullie natuurlijk niet de ogen uitsteken, maar toch…….

36,03 km – 51.469 stappen / totaal 1946,5 km – 2.800.608 stappen

Vanmorgen heb ik eerst eens rustig rondgekeken in Cahors, want om nou overal zo maar voorbij te lopen is natuurlijk ook niet de bedoeling. Cahors is een leuke stad met een beetje Italiaanse uitstraling. Er is een brug met een verhaal. De legende zegt namelijk dat de bouwer van de brug bang was dat de brug niet op tijd klaar zou zijn en verkocht daarom zijn ziel aan de duivel in de hoop dat die zou helpen. Toen de brug bijna klaar was, kreeg hij daar spijt van en wendde zich tot Maria om hulp. Daarop werd de duivel zo boos dat hij een steen uit de brug trok. Dit gebeurde tot drie keer toe en toen kwam Maria hem te hulp door er haar hand voor te houden. Op de brug staat nu aan de ene kant een beeldje met de duivel, die stenen uit de brug haalt en aan de andere kant een beeldje met Maria, die haar hand voor de stenen houdt. Grappig hè?

Het landschap verandert hier duidelijk, er is meer landbouwgrond en ik liep vanmiddag door een streek waar de grond echt wit was, ik denk een soort kalk. Het wordt daar ook Quercy Blanche genoemd en er groeit niet veel behalve zonnebloemen en een beetje graan. De zonnebloemen staan nog in knop. Verder is de route weer veel vlakker en ik hoef niet zo te klimmen en te dalen op het ogenblik. Wel was het vandaag weer erg heet, ik heb wel vier liter water gedronken. En er zijn weer meer mensen en medepelgrims, dat is gezelliger.

Ik heb ook vandaag meer gelopen dan ik eigenlijk van plan was, maar toen ik om half vier bij de gîte was waar ik wilde slapen, bleek de beheerster een vrije dag te hebben en was de gîte dus dicht. En de volgende gîte is dan 9 km verder. Met de auto rijd je dat in tien minuten, maar lopend kost je dat weer bijna twee uur natuurlijk. Maar nu zit ik in een zeer comfortabele en zeer schone gîte, samen met vijftien andere wandelaars en fietsers, in Montcuq. Ik heb hier net gegeten en dat is leuk met zo’n club, er zit weer van alles tussen: Amerikanen, een Duitse dominee, enz. En het grote voordeel is dat ik nu morgen niet ver hoef, dus morgenmiddag lig ik languit in het zonnetje voor de tent en ik hoop zondag in Moissac aan te komen. Dan begin ik aan mijn laatste gids voor Frankrijk en dan wordt het Spaans. Ik hoor hier van mensen dat het lopen in Spanje vrij gemakkelijk is, omdat er veel faciliteiten zijn. Of het nou ook leuker is, dat weet ik niet en ik waag het te betwijfelen. Maar….. on verra! En zover is het nog lang niet.

37,14 km – 53.066 stappen / totaal 1910,47 km – 2.749.139 stappen

Vanmorgen om tien uur was ik al gearriveerd in St. Gery, toen was het al 29 graden, dus het was vandaag heel heet. St. Gery is trouwens een leuke plaats en ik had er wel kunnen blijven, maar ik kwam erachter dat ik geen geld meer had en in het hele dorp was geen pinautomaat te bekennen. Aangezien het nog vroeg was, dacht ik: “Geen probleem, dan loop ik nog een stukje verder”. Maar ja, in al die dorpen natuurlijk geen pinautomaat. Op een gegeven moment zat ik ergens op een terras een glas cola te drinken en toen stopte echt recht voor mijn neus de bus naar Cahors. Dat was een moment waarop ik dacht: “Zal ik? Zal ik? Er is niemand die het merkt”. Maar ik heb de verzoeking weerstaan en ben gewoon doorgelopen.

Het lag niet in de bedoeling vandaag Cahors te bereiken, maar uiteindelijk is het wel zo gelopen vanwege die pinautomaat. Ik heb nu drie dagen door de kloof van de Cee gelopen, het is er erg mooi. Toch ben ik blij dat ik nu weer op de ‘officiële’ route loop, want je komt bijna niemand tegen, wat dat betreft is het een beetje saai. Maar het was leuk om langs St. Gery te gaan. De enige mensen die ik verder vandaag zag, waren vier Hollanders op de fiets en ik begreep van hen dat het kabinet ging vallen. Gery vertelde dat dat niet gebeurd was en dat had ik ook niet verwacht. Die blijven wel zitten.
Goed, het was dus een stevig stuk vandaag, maar als je maar steeds je voeten verzet, kom je er vanzelf. Ik heb gevraagd waar de camping was en volgens de mensen aan wie ik het vroeg, was die in de stad. Dus ik besloot om eerst naar de camping te gaan, tentje opzetten, douchen, wasje doen en dan geld te gaan halen. Jawel, midden in de stad klopte, alleen wel aan de overkant van de rivier. Daar zag ik hem liggen, maar het water was te diep en de brug 3 km verderop. Dus straks ga ik weer 3 km lopen om geld te halen en dan meteen maar als beloning daar eten, want hier op de camping bestaat het menu uit mosselen en frites en daar heb ik niet genoeg aan. Verder gaat alles nog steeds prima, mijn voeten doen het nog steeds erg goed en ik heb het nog steeds uitstekend naar mijn zin.

24,25 km – 34.646 stappen / totaal 1873,32 km – 2.696.073 stappen

Het heeft vannacht gigantisch geonweerd, maar mijn tentje stond als een rots en ik bleef droog. Dus vandaag met opgewekte zin weer verder gestapt. Ik ben door de kloof van de Cee gelopen, erg mooi.

Ik sta hier nu op de camping aan de Cee in Cabrerets en zie hele scholen forellen, leuk is dat. Op die rivier kanoën talloze Hollanders achteloos over de ‘truites aux amandes’ heen. Nou zwemmen al die forellen natuurlijk niet echt met amandelen op hun rug, maar die denk ik er wel bij en dan loopt het water me in de mond. Ik heb een tijdje met de bazin van de kanoverhuur staan praten over alle toeristen die bij haar komen en die sprak geen kwaad woord over de Hollanders, maar wel over de Fransen. Die vond ze het slechtst, zei ze: “Want die geven mij zelfs de schuld als het slecht weer is”.
Toen ik hier arriveerde, werd ik meteen aangevallen door hordes horzels, bijen en muggen, dus ik heb aardig wat steken boven water moeten incasseren. Maar alla, ik heb weer heerlijk gegeten. Ze maken hier echt ouderwets Frans eten en houden niet van liflafjes. Tijdens het eten heb ik geluisterd naar vier Hollanders en die deden me absoluut niet verlangen weer terug te keren naar Nederland. Wat zaten die te zeuren, zeg. Van schrik heb ik toen een gesprek aangeknoopt met een Engelsman en een Schotse en dat was heel gezellig. Zij waren wildenthousiast over Santiago en ‘St. James’.

Net kwam hier een stel bij mij om een vuurtje vragen en dan maak je natuurlijk ook een praatje. Toen ik zei dat ik uit Amsterdam kwam, zei het meisje verlangend: “O Amsterdam, daar zou ik ook zo graag eens heen gaan en alles doen wat niet mag!” Ze zuchtte ervan, zo heerlijk leek haar dat.

Morgen hoop ik in St. Gery te komen en nu moet ik bekennen dat blijkt dat St. Gery een MAN is volgens iedereen hier. Ze zijn het zelfs nog voor me na gaan kijken en het is echt een man! En wat-ie voor goeds gedaan heeft, weten ze niet eens. Kun je nagaan, wat een bittere teleurstelling. Ik riep nog opgewekt dat dat niet mogelijk was, want, zo zei ik stoer: “Mijn vrouw heet zo!”. Maar ik werd de mond gesnoerd met de opmerking: “Nou ja, jullie hebben ook geen verstand van heiligen.” En daar heb je dan 1800 km voor gelopen. Zo zie je maar weer, de ene dag ben je bijna heilig en de volgende dag ben je gereduceerd tot aardse kleine proporties. Het lijkt het leven zelf wel!