2006: Camino Frances

30 april: rustdag
1 mei: 25,87 km – 37.494 stappen / totaal 540,16 km – 766.160 stappen

Nou, verroest ben ik wel na mijn rustdag en vandaag, want er is heel veel regen gevallen. Gisteren was het mijn vrije dag en dus heb ik voor mijn plezier en om het niet af te leren met Arij en Ellen door Namen gewandeld. Fluitje van een cent zonder rugzak. We hebben een paar musea bezocht, een grote kaars voor Marnix aangestoken en ’s middags hebben we naar de regen gekeken en Ellen heeft pannenkoeken gebakken en ’s avonds hebben we bij een Italiaan gegeten, heel gezellig. Ook de nachten waren regenachtig en koud, maar ik had van Ellen dekens gekregen, dus lag lekker warm ingepakt in mijn tentje.

Vanmorgen ben ik beladen met broodjes en fruit en met een grondzeil, dat zorgvuldig door Arij was schoongeveegd, door hen weer op de route afgezet. Ze hebben een prachtige caravan, van alle gemakken voorzien, alleen is het tafeltje een beetje klein, kleiner dan in de vorige. Tenminste, dat heb ik van Arij begrepen.
Het was ijskoud en vanaf half twaalf heeft het geregend. Ik had zodoende nogal wat te drogen en besloot daarom aan te kloppen bij de Leffe-abdij (ja, die van het bier!) Maar daar ving ik bot, de monniken lieten niemand meer slapen, want er kwamen veel te veel pelgrims. Nou ja, het zou natuurlijk wel erg zijn als ze geen tijd meer hebben om goed bier te maken met al die pelgrims. Dus toen maar naar de VVV in Dinant. In Dinant heb ik een praatje gemaakt met een mevrouw die met haar hond liep te wandelen en die vertelde dat zij de tocht samen met haar man gelopen had en dat haar man voor zijn dood had gezegd dat ze het ook nog eens moest doen als hij er niet meer was. Maar dat kon ze niet, dat zou teveel verdriet doen. Of ik nu maar een kaarsje voor haar wilde branden, of als dat niet kon, was alleen even aan haar denken ook goed. Zo kom je allerlei soorten mensen tegen, ieder met een eigen verhaal.
Ik heb nu een chambre d’ hôte, ongeveer 1 km van Dinant met uitzicht op de Maas, dus het is weer prima voor elkaar hier. Ik weet niet of het door mijn kaars branden komt, maar ik hoor van Gery dat Marnix weer thuis is, omdat ze hem niet gaan opereren en er verder weinig aan te doen is dan wachten tot het beter gaat. Nou, dat kun je thuis ook doen. Artsen schijnen heel veel te kunnen tegenwoordig, totdat jij binnenstapt, dan gaat die vlieger ineens niet meer op. Ja, Jacobus zal er aan te pas moeten komen, dus nog maar een paar kaarsjes branden!

21,17 km – 30.687 stappen / totaal 514,29 km – 728.666 stappen

Vanmorgen heb ik natuurlijk als rechtgeaard Nederlander vanwege Koninginnedag staande naast mijn rugzak het Wilhelmus gezongen met de klompjes van Ursula in mijn opgeheven rechterhand. Het kostte wat moeite om rechtop te blijven staan, maar dat zou wel eens te maken kunnen hebben met de hoeveelheid wijn die mijn gastheer gisteravond heeft geschonken. Het was nog een hele klim naar de zolder, maar ik heb een ontzettend leuke avond gehad. We hebben gediscussiëerd dat de stukken eraf vlogen, alleen moet je me nu niet meer vragen waarover.
Maar na wat stevige hagelbuien was ik weer goed bij de positieven en heb er een rustige wandeling van gemaakt door de bossen. In Namen zou ik voor de kathedraal op Arij en Ellen wachten. Aangezien ik eerst bij toeval langs de Eglise St. Loup kwam, ben ik daar ook maar even gaan kijken en toen bleek weer eens dat mijn schelp helemaal geweldig is. Er stond een groepje mensen met elkaar te praten en ineens komt een mevrouw uit dat groepje naar me toe met de vraag: “Gaat u onderweg of bent u al onderweg?” Dus ik vertelde wat ik aan het doen was en vervolgens vroeg ze: “Meneer, mag ik met u op de foto?” Wie van jullie is wel eens door een wildvreemde aangeklampt met de vraag of je met hem of haar op de foto wilt? En dan nog wel in België? En denk nou maar niet dat je dat ook wel kunt bereiken door met een schelp achterop je jas te gaan lopen. Je moet er wat voor doen!! Jacobus herkent de ware Jacob’s!
Overigens hebben Arij en Ellen vandaag bijna net zoveel gelopen als ik. Zij kwamen Namen binnen en zagen toen een parkeergarage, die ‘De Kathedraal’ heette. Slimme Nederlanders als zij zijn, zetten zij daar natuurlijk hun auto neer, waarbij zij totaal over het hoofd zagen, dat zij in België waren. Want in België kan de parkeergarage dan wel ‘De Kathedraal’ heten, maar als je eruit komt, is de kathedraal echt precies aan de andere kant van de stad! Logisch toch? Geen nood, ze kwamen er en pikten mij op om naar de camping 20 km verderop te gaan. Geen kunst als je een auto hebt. Dus nu heb ik weer eens riant in een auto gezeten en zag de bomen aan mij voorbijflitsen. Dat was zeer comfortabel, mag ik wel zeggen. Argwanenden onder jullie zullen nu denken: “Ja, zo kan ik ook pelgrim zijn”. Laat ik jullie dan mogen verzekeren dat die 20 km de verkeerde kant opgaan en ik er dus geen voordeel van heb. Ik begreep van Gery dat er nog geen verder nieuws over Marnix is, dus we wachten maar af. Ik wilde al op mijn schreden terugkeren, maar ik mag niet van het thuisfront. “Ieder zijn taak”, zegt Geer en de mijne is lopen dus. Maar morgen is het zondag en ik ga er dan een rustdag van maken, dus dan wordt er niet gelopen. Gery heeft de hele website, inclusief alle commentaren voor me uitgeprint, dus die ga ik eens uitgebreid lezen, wel zo makkelijk, op papier en op mijn luie kont!

op de camping

20,85 km – 30.228 stappen / totaal 493,12 km – 697.979 stappen

Vandaag was het een eitje. Niet ver en ik liep op een jaagpad langs de Maas en dat ging uitstekend. Vanmorgen in Huy kwam ik een Nederlands echtpaar tegen, dat in hetzelfde hotel geslapen had. We stonden een praatje te maken (natuurlijk, als echte pelgrimgangers herken je elkaar) en opeens zei mevrouw: “U mag mij feliciteren”. De burgemeester van Veldhoven, waar ze wonen, had op haar mobiel gebeld, dat ze morgen op het gemeentehuis moest komen, omdat ze een lintje kreeg. Dat ging natuurlijk niet, maar, zoals ze zei: “Ik kan het aan de Belgen niet vertellen, want die weten niet waarover ik het heb, maar nu kom ik een Nederlander tegen en die snapt het wel, dus is er tenminste iemand die me toch kan feliciteren!” Ze vroeg waar ik vandaan kwam en toen bleek ze ook nog in Zaandam geboren te zijn. Je ziet, Zaankanters kom je overal tegen!
Ik was lekker op tijd in Andenne, het doel voor vandaag en heb eerst bij een Italiaan een lekkere pizza gegeten. Toen naar de VVV en toen ik daar binnenstapte, werd ik begroet met: “Ah, u zoekt een slaapplaats als pelgrim naar Santiago”. Ze haalde een boek tevoorschijn met ik weet niet hoeveel adressen van slaapplaatsen, die alleen voor Santiagogangers zijn. Ik bedoel maar, hier ben je iemand als pelgrimganger, ook zonder filosofische overpeinzingen. Nu heb ik een zolder voor mij alleen en ik krijg straks ook te eten voor een bedragje van € 7, dus wie doet je wat. Bovendien is de heer des huizes ook naar Santiago gelopen, dus er zal straks heel wat afgepraat worden. Mijn enkel heeft zich ook keurig gedragen, dus morgen op naar Namen.

Wie nu denkt dat er intussen op het thuisfront niets gebeurt, kent ons niet. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Marnix heeft geniest! Dit geheel alledaagse gebeuren heeft er bij hem toe geleid, dat hij daarbij het gevoel had of iemand met een mes in zijn rug stak. Vervolgens ging het licht bij hem uit en werd hij wakker op de vloer van de keuken. “Komaan”, dacht hij, “ik hoor hier niet”, maar hij kon niet opstaan en heeft zich vervolgens met ware heldenmoed naar de telefoon gesleept. Als een goede moeder heb ik uiteraard het werk het werk gelaten en ben te hulp geschoten. Enfin, dokter erbij, je weet hoe dat gaat, vervolgens naar de neuroloog. Die keek even en liet toen een bed voor hem opmaken in het ziekenhuis. Dus dat ging allemaal lekker snel, vooral omdat er dezelfde dag nog een MRI-scan gemaakt is. Daar kreeg hij vanmorgen de uitslag van: twee hernia ’s tegelijk maar liefst! De neurochirurg kwam ook langs, maar volgens hem heeft opereren alleen zin als je ook pijn in je benen hebt en niet als je pijn in je rug hebt. Dit was weer geheel nieuw voor ons, maar alla, de chirurg is ook nog maar net afgestudeerd. Dus nu is het even afwachten wat er dan wel gaat gebeuren.
Het is heel erg beroerd voor hem, aangezien hij per 1 mei zijn andere huis krijgt en hij net was begonnen in het Kunstcentrum. Die vreugde heeft hij precies één dag mogen beleven.
Maar…tot nu toe zijn wij tevreden over de snelheid van handelen, dat hebben we wel eens anders meegemaakt. En ondanks alle kommer en kwel waren er toch nog een paar grappige dingen: De huisarts belde met het ziekenhuis en kreeg de boodschap dat hij een bepaalde injectie toe moest dienen tegen de pijn. Nou had hij die natuurlijk niet bij zich, dus moeder racete met hoge snelheid naar de apotheek, was alweer bijna terug, toen de huisarts belde dat hij ook nog een ontsmettingsdoekje nodig had. Met ware doodsverachting het stuur weer omgegooid en al met al heeft het zo’n drie kwartier geduurd voor ik weer terug was. En al die tijd heeft de huisarts bij Marnix gezeten. Hij had ook de band, die je om je arm krijgt om de aderen goed te zien, niet bij zich, maar gezamenlijk hadden zij besloten dat het ook heel goed ging met de oplader van de mobiel. Kijk, dat vind ik nou geweldig zoiets, we hebben echt een super huisarts.
Verder zaten we in de onderzoekkamer van het ziekenhuis op de dokter te wachten, toen ik ineens een plastic flesje met nog een klein beetje alcohol erin zag staan, dat nou net zo mooi klein en flexibel zou zijn om wasmiddel voor Theo in te doen. Dat flesje stond gewoon te vragen om gepakt te worden. Marnix zei: “Stop in je tas” en dat flesje leek mij bemoedigend toe te lachen, dus ik pak het, doe mijn tas open, houd het flesje erboven, zeggend: “Nou ja, het is zo ‘n handig flesje” en…….. daar opende de deur zich en kwam de dokter binnen. Ik voelde me drie en Marnix lag dubbel. De dokter zei niets, maar toen hij weer weg was, zei Marnix streng tegen me: “Hij zag het wel, hoor!” en stelden wij ons even voor, dat hij, als we weggingen, zou zeggen: “Mevrouw, wilt u even dat flesje uit uw tas halen en terugzetten?” Maar…… ik heb het flesje en hoop nu maar dat Jacobus met me eens zal zijn dat in dit geval het doel de middelen heiligt en anders moet Theo maar een extra kaarsje voor me branden!
Marnix en ik zouden dit weekend naar Namen gaan om Theo nieuwe gidsen, schone T-shirts en…. wasmiddel te brengen, maar nu ligt de zaak even anders. Gelukkig nemen Arij en Ellen de honneurs waar en kan ik hier even standby blijven. Maar mocht er de komende tijd enige onregelmatigheid in de berichtgeving op de website zijn, dan weten jullie dat ik even druk bezig ben en echt geen tijd heb om het nieuws erop te zetten, hoewel ik natuurlijk wel mijn best zal doen.

34,52 km – 50.039 stappen / totaal 472,27 km – 667.751 stappen

Tjonge, jonge, wat heb ik vandaag een eind gelopen, dat was afzien. Ik was total loss toen ik eenmaal in Huy arriveerde en natuurlijk lag de camping nog minstens drie kwartier lopen buiten Huy. Ik liep op mijn tandvlees en dacht: “Dat red ik niet meer, ik ga hier nu een hotel zoeken”. Ze doen hier wat spottend over Nederlanders, maar wel op een aardige manier. Ik vroeg aan een jongen en een meisje, waar een hotel was hier. “Ik woon hier”, zei het meisje, “maar ik weet eigenlijk geen hotel.” Dus ik zei uit de grap: “Hoe kan dat nou, je woont hier toch? Zoek je hier dan niet elke dag naar een hotel?” Het meisje schoot in de lach, waarop haar vriend zei (uit grap): “Joh, niet lachen, want het is een Hollander en die houden niet van lachen!” Ik vond het wel komisch, maar een hotel had ik niet. De VVV bracht uitkomst en verwees me naar een hotel, waarvan ik alleen maar onthouden heb dat het maar driehonderd meter lopen was. Ik arriveerde er en werd opgevangen door een heel aardige mevrouw, die al met een stempel in haar hand klaarstond. Daarna zei ze moederlijk: “Gaat u nu eerst maar lekker in bad, dan gaat u lekker een poos liggen en als het dan tijd is om te eten, bel ik u wel even!” Superaardig zijn de mensen voor me en ik zit nu in een prima hotel en ben alweer lekker uitgerust. Mijn enkel is ’s avonds pijnlijk, maar ’s morgens weer opgeknapt en de omgeving is schitterend met veel bossen. Mijn kleren liggen al in bad en ik ga er straks bij. Dat gaat in een moeite door en geloof het of niet, maar ze worden echt schoon en het kost bijna geen extra moeite. Zo willen we het hebben. Morgen heb ik niet zoveel kilometers voor de boeg, dus dan zal ik eens rustig aan doen.

Luik is een droevige en sombere stad en het was dan ook een grote verrassing toen ik de kerk van St. Jacques binnenkwam. Deze is echt schitterend van binnen. Meestal is die kerk dicht, maar vandaag was hij bij toeval open, omdat er een klas met Poolse kinderen werd rondgeleid. En de juffrouw van die klas was dolblij, want nu konden de kinderen ook nog eens een ‘echte pelgrim’ zien. Dus ik werd bij het beeld van St. Jacques neergezet en vervolgens mochten de kinderen mij interviewen. De juffrouw speelde voor tolk en vertaalde mijn Frans in Pools. Geweldig leuk was dat weer. Je beleeft ook elke dag iets anders.
Vanmorgen regende het pijpestelen (of zijn het nou pijpenstelen?) en in de stad ging dat nog wel, maar het pad in de heuvels was erg slecht. En dan ben ik door dezelfde schoenen, die mijn enkel zo netjes in fatsoen houden, ook een beetje gehandicapt, omdat die enkel niet kan buigen en heuvel op, heuvel af is dan lastig. Ik moet dan kleine stappen nemen. Ik maak me wel een beetje zorgen hoe dat straks in de bergen gaat, maar vooruit, dat zien we dan wel weer.
Vanmiddag werd het gelukkig droog en toen ik op mijn nieuwe camping in Esneux aankwam, scheen de zon weer. Mijn tentje staat weer, nog even douchen en dan wandel ik naar Esneux om een hapje te eten. Dat is vandaag weer een eindje lopen, want uiteraard liggen de meeste campings niet middenin het centrum. Maar ach, het kan niet alles kaviaar zijn.

35,7 km – 51.753 stappen / totaal 410,68 km – 578.474 stappen

Maastricht is al een beetje ‘buitenland’, er hangt een heel andere sfeer. Iedereen zit lekker op een terrasje of loopt te flaneren. Ik heb me gisteravond uitstekend vermaakt, zittend op het Vrijthof met lekker eten voor mijn neus.
Het was vandaag een verre tocht, maar wel een hele mooie. Helemaal langs de Maas en ik heb mijn eerste echte heuvels ‘genomen’. Dat was aanzetten en mannenwerk!
Ik heb de hele ochtend sms-jes naar jan en alleman verzonden en was verbaasd dat ik maar van niemand iets terugkreeg. Ik begon me al een beetje ongerust te maken, tot ik erachter kwam dat mijn beltegoed schoon op was en mijn sms-jes helemaal niet verstuurd waren. Weet ik veel, als ik een piepje hoor, denk ik dat het goed is en kijk ik verder niet. Maar goed, toen maar naar een sigarenwinkel om op te waarderen en ik dacht weer slim te zijn en het die man meteen te laten regelen. Natuurlijk wilde hij dat voor me doen, maar het scheen maar niet te lukken, want hij bleef maar bezig en keek steeds raadselachtiger. Nou, tactisch heb ik hem toen maar weer mijn mobieltje ontfutseld en wat bleek? Aan de grens heeft het vriendelijke Belgische madammeke mijn toestel op Nederlands ingesteld, dus alles wat gezegd werd, namelijk dat mijn beltegoed opgewaardeerd was, was in het Nederlands en dat verstond hij gewoon niet, maar wilde dat niet zeggen!
Verder valt er nog te melden dat het prachtig weer is en dat mijn armen verbrand zijn, dit om de thuisblijvers jaloers te maken. Mijn grootste filosofische gedachte vandaag was: “Ik vind het allemaal PRACHTIG”, zoals mijn schoonmoeder gezegd zou hebben. En nu…allez mannekes en vrouwkes, het restaurant in Luik wacht op me!

15,46 km – 22.407 stappen / totaal 374,98 km – 526.721 stappen

Gisteren heb ik van de vrouw van de campingeigenaar een fiets kunnen lenen om in Lanaken geld te pinnen, omdat ik zo ver van het centrum zat. Toen ik terugkwam, heb ik meteen maar in het campingrestaurant gegeten en toen weer terug naar mijn tentje. Daar stond mijn buurman zijn caravan te poetsen, dus ik zei dat ik dat graag zag. Verbaasde blik: “Zit JIJ in dat tentje?” Van het een komt het ander, dus ik heb in hun lekker warme voortent koffie gekregen, naar het nieuws en het weer gekeken en toen kwam er nog een wijntje bij en zo en heb ik dus een oergezellige avond gehad. Zo gezellig dat ik er niet meer aan gedacht heb mijn mobieltje op te laden, maar daar kwam ik vanmorgen pas achter. En vanmorgen moest ik me om zeven uur weer bij hen melden en kreeg daar weer een heerlijk ontbijt voorgeschoteld. En het kon niet op, want ik kreeg ook nog een zak brood en fruit mee voor onderweg. Je ziet, er zijn nog een heleboel fantastische mensen.
Vannacht regende het en was het koud, maar ik lag lekker in mijn tentje en betaalde vanmorgen voor al die geneugten slechts € 10, dus dat is geen geld. De weg van Lanaken naar Maastricht was niet makkelijk te vinden en de mensen aan wie ik het vroeg, stuurden me allemaal steeds een andere kant op, zodat ik naar mijn gevoel steeds heen en weer heb gelopen, maar om kwart over een stond deze jongen toch al voor de St. Servaas in Maastricht. En daar kwam net een man uit met rugzak en schelp, dus een mede-pelgrim! Dat is leuk natuurlijk en terwijl we stonden te praten, kwam er een echtpaar bij ons staan, waarvan de man morgen start. Dus dat werd een broederlijk samenzijn.

Maastricht, St. Servaas

Voor een stempel werd ik verwezen naar nummer vier, waar ik van een vriendelijke non mijn derde stempel, dit keer van de St. Servaas, kreeg. De tweede heb ik in Valkenswaard bij de VVV laten zetten om te bewijzen dat ik daar in ieder geval wel geweest ben. Bij de VVV in Maastricht kreeg ik het adres van een hotelletje vlakbij het station en daar was ik om half drie. Een rustig dagje dus en ruimschoots de tijd om mijn tentje goed te laten drogen, mijn wasje te doen (dit keer in de wastafel, Ineke), mijn schoenen te poetsen en alle batterijen weer op te laden. Ik ben dus best een bezige bij geweest en nu is het tijd om de stad in te gaan en mijn avondeten te ’scoren’.

22,82 km – 33.078 stappen / totaal 359,52 km – 504.314 stappen

Vanmorgen heb ik eerst eens lekker ontbeten op het terras in de zon met warme broodjes. Voor onderweg kreeg ik nog een handvol paaseitjes mee, dus wie doet je wat. Het landschap was vandaag erg afwisselend, er zaten saaie stukken in met heel veel bouwland, maar ook zulke prachtige stukken. Ik wist niet dat de Kempen zo mooi waren, je hoort er eigenlijk nooit iemand over. Onderweg heb ik wel drie kwartier staan praten met twee mannen, die het net met elkaar erover gehad hadden wat ze in vredesnaam moesten gaan doen de hele dag als ze straks in de VUT zouden zitten, dus die waren erg enthousiast dat ik ze op een idee gebracht had. Tot de middag was het mooi en zonnig weer, na de middag werd het bewolkt, maar Gery vertelde net dat het in Zaandam regende. Ik vind het nog steeds geweldig leuk en iedereen is aardig onderweg, ik ben nog niemand tegengekomen die geen woord met me wilde wisselen en je maakt steeds leuke dingen mee. Zo liep ik vanmiddag door een oude paleistuin, die diende als recreatiepark met een trimbaan, een kinderboerderij, enz. Er waren veel mensen en veel kinderen, die hier, net als bij ons, met een rugzakje naar school gaan. Nu waren er kinderen, die naar me keken en verbaasd riepen: “Kijk nou eens, een OPA met een rugzak!” Heerlijk toch?
In de gids had ik gezien dat er een camping moest zijn in het centrum van Lanaken, dus dat leek me wel wat. Het is vannacht prima bevallen in mijn tentje, alleen tegen de ochtend werd het koud en kon mijn slaapzak me nog maar net verwarmen. Enfin, ik kom in het centrum aan, zie een agent en vraag waar de camping is. Oom agent heeft nog nooit gehoord van een camping in het centrum, de dichtstbijzijnde camping blijkt dan nog een uurtje lopen te zijn. Dat is op zich niet erg, maar het is wel de verkeerde kant uit, dus morgen moet ik dat stuk weer terug. Nu sta ik op een giga-camping, bij de ingang was niemand en ik moest me maar melden bij de taveerne en dat was nog zowat een kilometer verder. Maar vooruit, de muntjes voor het warme water komen ze straks brengen, dus dan kan ik onder de douche en ja, Ineke, ik was mijn onderbroek en sokken meestal als ik onder de douche sta, dat gaat in een moeite door. En nog even voor Jan en Olga: leuk dat jullie willen sponsoren, ik zal ernstig nadenken over het goede doel.

Nou, moeder heeft nog net even tijd om een berichtje te schrijven en dan is het weer bedtijd. Geloof het of niet, maar ik kom nog steeds tijd tekort en ik weet absoluut niet waar ik het dan druk mee heb. Vrijdagavond dacht ik: “Een heel weekend, zeeën van tijd, wat zal ik eens gaan doen?” en nu is het zondagavond en ik ben niet verder gekomen dan die gedachte. Marnix en ik zijn heel blij dat Theo het naar zijn zin heeft en we genieten daarvan mee. En verder doe ik een boodschap, een wasje, een afwasje, zet Theo’s verhaal op de website en hup, de dag is weer voorbij. En ja, ik heb dit weekend ook eten gemaakt voor mezelf, goed hè? Verder vraagt natuurlijk iedereen die de website niet ziet hoe het met Theo is en waar hij nou is en zo. Leuk, die belangstelling. Vanmiddag was ik bij de bloemenman bij de begraafplaats en werd door hem in sappig Amsterdams begroet: “Ik stond al op je te wachten, schat, want ik ben zo benieuwd hoe het met je man gaat!” Kortom, het thuisfront redt zich wel!